The Dreadful: რატომ ვერ გაიმეორა იაპონური საშინელებათა კლასიკის წარმატება?

ფოლკლორულ საშინელებათა ჟანრში ბრიტანელები განუმეორებელ ადგილს იკავებენ; ისინი ამ ქვეჟანრისთვის „ტირიფის კაცის“ მსგავს ფიგურას წარმოადგენენ. თუმცა, იაპონია, უცნაური იოკაის სულების მრავალი ამბით, დიდად არ ჩამორჩება. ამიტომ, შესაძლოა არც ისეთი მკრეხელობა იყოს, როგორც ერთი შეხედვით ჩანს, რომ 1960-იანი წლების ერთ-ერთი უდიდესი იაპონური ფოლკლორული საშინელებათა ფილმის, „ონიბაბას“, ინგლისურენოვანი, ინგლისში გადაღებული რიმეიქი შეიქმნა რეჟისორ ნატაშა ქერმანის ფილმის, „საშინელის“ (The Dreadful) სახით. თეორიულად, მას შეეძლო ემუშავა. გარემოსა და კულტურის შეცვლა „საშინელის“ სასარგებლოც კი იქნებოდა, თუკი ის ამ დეტალებს სპეციფიკურად გაითვალისწინებდა. ამის ნაცვლად, ზედმეტად თანამედროვე სენსიტიურობამ და ორიგინალური ხალხური ზღაპრიდან რადიკალურმა გადახვევამ ფილმი საშინლად დააბნია. სოფი ტერნერი ენის, მე-15 საუკუნის ინგლისელი უბრალო ქალის როლს ასრულებს. ვარდების ომმა მისი ქმარი, შიმუსი, ომში წაიყვანა, ამიტომ ენი დედამთილთან, მორუენთან (მარშა გეი ჰარდენი) ერთად ცხოვრობს. მათი არსებობა მწირია, სადილისთვის კარტოფილის მცირე რაოდენობას აგროვებენ, მაგრამ ორივეს სჯერა, რომ შიმუსი უვნებლად დაბრუნდება. ასე რომ, როდესაც ბავშვობის მეგობარი, რომელიც შიმუსთან ერთად წავიდა ომში, მის გარეშე ბრუნდება და ქალებს აცნობებს, რომ მათ დამაკავშირებელი მამაკაცი დაიღუპა, ეს მათ ურთიერთობას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს. ეს „სამეფო კარის თამაშების“ გაერთიანებაა, რადგან ქით ჰარინგტონი დაბრუნებული ჯაგოს როლს ასრულებს და აშკარაა, რომ მას ენი მოსწონს. შესაძლოა, ენიც იგივეს გრძნობს, მაგრამ ის წუხს მორუენის საკუთარი ბედის ანაბარა მიტოვებაზე. მას ასევე ეშინია მორუენის და იმ სულ უფრო მკაცრი ზომების, რომლებსაც ის გადარჩენისთვის მიმართავს. აღარაფერს ვამბობ რაინდზე, რომელიც თავიდან ფეხებამდე შთამბეჭდავ ჯავშანშია გამოწყობილი და რომელსაც ენი მათი ქოხის გარშემო ტყეში შენიშნავს. ტერნერსა და ჰარინგტონს ბუნებრივი ქიმია აქვთ ერთმანეთთან, მიუხედავად იმისა, რომ და-ძმის როლების ხანგრძლივი შესრულების შემდეგ საყვარლებს განასახიერებენ. (თუმცა, თუკი ოდესმე არსებობდა შოუ, სადაც ინცესტის შესახებ წუხილი უსაფუძვლო იყო, ეს სწორედ ის იქნებოდა.) ჰარინგტონის ჯაგო რეალურად მხოლოდ სოლია ენსა და მორუენს შორის, რაც ამ ისტორიაში გადამწყვეტი ურთიერთობაა. მაგრამ იქ ქიმია არ მუშაობს. ტერნერი ზედმეტად ბრძენი ჩანს იმ სიტუაციისთვის, რაც ამ უცნაური დინამიკის ჭეშმარიტად ეფექტურობისთვისაა საჭირო. ტერნერი აღიქმება როგორც პროტაგონისტი საკუთარი ნებითა და ბედით, ვიდრე ქალი, რომელიც პირადი და ზებუნებრივი ხასიათის შეუძლებელ გარემოებებს შორის აღმოჩნდა. ჰარდენს კი საპირისპირო პრობლემა აქვს; ის შესანიშნავად განასახიერებს გლეხი ქალის იერს, რომელიც ცხოვრებისა და დანაკარგების გამოა გამოფიტული, მაგრამ მისი მორუენი თავიდანვე ზედმეტად ბოროტია, რადგან ის ენის თავის ცხოვრებაში შენარჩუნებას გეგმავს. მორუენი ეჭვიანობას (მომხიბვლელ და პოტენციურად ხორციელ დინამიკას) პირდაპირ გამკაცრებულ სიძულვილში გადააქვს. პერსონაჟების ტრიო სრულად აცნობიერებს თავის როლებს ამ ისტორიაში, ნაცვლად იმისა, რომ იყვნენ ოპორტუნისტული ადამიანები, რომლებიც უცნაურ, სასტიკ სამყაროში იბრძვიან და ინტრიგებს ხლართავენ. „საშინელის“ დასასრული, რომელიც მორუენის შეხვედრას მოიცავს საშინელ რაინდთან, როდესაც ის ცდილობს საშიში მუზარადის გამოყენებით ენის დაშინებას, მკვეთრად განსხვავდება „ონიბაბას“ დასასრულისგან, იმ დონემდე, რომ ის ენას „გოგონა-ბოსის“ მომენტს ანიჭებს. ეს ფატალურად თანამედროვე შემობრუნებაა ფოლკლორული საშინელებათა ხელახალი ინტერპრეტაციისთვის. მაგრამ ამ მიზნით, „საშინელი“ განსაკუთრებით ფოლკლორულად ან საშინლად არ გამოიყურება, მიუხედავად ნისლიანი მინდვრების სავალდებულო ხედებისა ზემოდან და ზოგჯერ სიზმრისეული სცენების შიშებისა – რაც საშინელებათა ფილმებისთვის ნაცნობი ხრიკია და იმის ნიშანია, რომ ქერმანი ხვდება, რომ მისი ფილმის ატმოსფერული ხიბლი მის შესანარჩუნებლად საკმარისი არ არის. „საშინელი“ ღიად არ მოიხსენიებს თავს „ონიბაბას“ რიმეიქად, თუმცა ტერნერმა ინტერვიუებში ასე აღწერა. ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს განსაკუთრებულად უხეში ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობაა. უილიამ დეფო კანეტო შინდოს 1964 წლის საშინელებათა ფილმს თავის ერთ-ერთ საყვარელ ნამუშევრად თვლის და Criterion Closet-ში სტუმრობისას განმარტა, რომ ერთხელ შეიძინა მისი გადაღების უფლებები, იმ იმედით, რომ მას რიმეიქს გაუკეთებდა. თუმცა, მან საბოლოოდ გადაიფიქრა, გაიაზრა რა, რომ „ონიბაბა“ „იმდენად სპეციფიკური იყო თავისი დროისთვის.“ მიუხედავად ამისა, „საშინელის“ ყურებისას, არ ჩანს, რომ „ონიბაბა“ ადაპტაციისთვის შეუფერებელია, არამედ ის, რომ „საშინელი“ ვერ აკმაყოფილებს გამოწვევას. ამის ნაწილი ორი ფილმის ვიზუალურ მხარეს ეხება. „ონიბაბა“ გადაღებულია შავ-თეთრ ფერებში, თითქოსდა გაუთავებელ ჭაობის ბალახის მინდორში; მონოქრომული გამოსახულება მაღალ ლერწმებს კოშმარული არარეალურობის განცდას სძენს. სამურაის ჰანიას ნიღაბი მთელ ჟანრში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და ეფექტური საშინელებათა რეკვიზიტია. პერსონაჟები ოფლიანები და ხშირად ნახევრად ჩაცმულები არიან, რაც მათ ხორცისა და სისხლის ადამიანებად აქცევს, რომლებიც ამ ბნელ ადგილას მოძრაობენ. „საშინელი“ კი ჯულია სვეინის მკაფიო ფერად კინემატოგრაფიას გვთავაზობს ყოველგვარი განწყობისა თუ საიდუმლოების შეგრძნების გარეშე, შედარებით უსახური რაინდის მუზარადს და უფერულ ტანსაცმლის ფენებს. ამ განსხვავების ნაწილი ინგლისში და არა იაპონიაში მოქმედების გარდაუვალი შედეგია, მაგრამ „საშინელი“ ამ მდიდარ გარემოსაც არ იყენებს, როგორც ამას ბევრი ბრიტანული ფოლკლორული საშინელებათა ფილმი აკეთებს. „საშინელის“ ყველაზე საინტერესო ადაპტაციური არჩევანი – და ერთადერთი რამ, რასაც პოტენციურად შეეძლო გამოეყენებინა მისი ახალი ადგილის სპეციფიკა – არის ენისა და მორუენის ურთიერთობა ქრისტიანულ...