დამოუკიდებელი კინოს ვეტერანმა მარკ სეიერმა პანდემიის პერიოდში დააარსა კომპანია The Forge, წლების განმავლობაში პროდიუსერად მუშაობისას იმ პრობლემური დისტრიბუტორების გამოცდილებით გამოწვეული იმედგაცრუების შემდეგ, რომლებიც მას ინფორმაციას არ აწვდიდნენ და მარკეტინგულ ძალისხმევაში მცირე ინვესტიციას დებდნენ. ვაშონის კუნძულიდან, ვაშინგტონიდან, მან ააშენა ეს ბუტიკური სადისტრიბუციო კომპანია რადიკალური გამჭვირვალობის მოდელზე – ის კინორეჟისორებს აწვდის დეტალურ ანგარიშებს და ღიად უზიარებს შემოსავლების მაჩვენებლებს, რაც, მისი თქმით, იშვიათი პრაქტიკაა დამოუკიდებელ დისტრიბუციაში. „დისტრიბუციაში ისე მოვედი, როგორც, ვფიქრობ, ბევრი კინორეჟისორი – ტკივილის მეშვეობით“, – უყვება სეიერი TheWrap-ის სერიას „Office With a View“. „როგორც პროდიუსერი, ფილმებს ვლიცენზირებდი დისტრიბუტორებზე, რომლებიც თითქმის არასდროს მეკონტაქტებოდნენ. ისინი მცირე ან ნულოვან ინვესტიციას დებდნენ მარკეტინგში. ყველა ფილმი ჩუმად, თითქმის ანონიმურად გამოდიოდა. და, რა თქმა უნდა, თუ ფილმი არ არის მარკეტინგული კამპანიით გათვალისწინებული, ერთადერთი ადამიანები, ვინც ფულს ნახულობენ, დისტრიბუტორი ან გაყიდვების აგენტები არიან. კინორეჟისორები თითქმის არასდროს იღებენ არც ერთ ცენტს.“ პანდემიის დაწყებისას, სეიერმა თითქმის ორი ათწლეული გაატარა ლოს-ანჯელესში, მუშაობდა რა დისტრიბუციისა და პროდიუსერობის სფეროებში. პანდემიამ აიძულა იგი დაბრუნებულიყო ვაშონის კუნძულზე და მისცა დრო, მთელი სადისტრიბუციო მოდელი გადაეაზრებინა. „როდესაც პანდემია დაიწყო, მომეცა დრო, რომ შემეჩერებინა და ამეხსნა, რა იყო ეს წარუმატებლობები და ვეცადე შემექმნა დისტრიბუციისა და გაყიდვების ახალი მოდელი, ისეთი, რომელთანაც მე თვითონ ვისურვებდი მუშაობას, გამჭვირვალობაზე, თანამშრომლობასა და დისტრიბუტორსა და კინორეჟისორს შორის ნამდვილ შესაბამისობაზე დაფუძნებული,“ – დასძინა მან. The Forge-მა 9 იანვარს გამოუშვა კრისტენ სტიუარტის სარეჟისორო დებიუტი „The Chronology of Water“ და, The Numbers-ის მონაცემებით, ფილმმა 205,771 დოლარი მოაგროვა სალაროებში, სულ რაღაც 37 ლოკაციიდან. ფილმის მსოფლიო პრემიერა გასულ გაზაფხულზე კანის კინოფესტივალზე შედგა და Rotten Tomatoes-ზე 89%-ით „Certified Fresh“ რეიტინგს ფლობს. „დამოუკიდებელი კინოს შემდეგი თავი ნამდვილად პატიოსნებით იქნება განსაზღვრული“, – უყვება სეიერი TheWrap-ს. სეიერი განმარტავს, რომ პროდიუსერიდან სადისტრიბუციო კომპანიის დამაარსებლად გარდაქმნის გადაწყვეტილება პანდემიამ აიძულა. „პანდემიამ მაიძულა გადამეფასებინა, თუ რა იქნებოდა ეფექტური მოდელი. ჩემთვის ყველაზე ღრმა პრობლემა თანამშრომლობის ფუნდამენტური ნაკლებობა იყო. ფილმს ვლიცენზირებდი და დისტრიბუტორისგან შემდეგ ინფორმაციას მხოლოდ მაშინ ვიღებდი, როცა ანგარიში უნდა წარმომედგინა, თუ საერთოდ ვიღებდი. იდეა, რომ შემოქმედს არ ექნებოდა აზრიანი მონაწილეობა იმაში, თუ როგორ გამოვიდოდა მისი ფილმი, ჩემთვის ღრმად მცდარი იყო. ჩემი თავდაპირველი განზრახვა არ იყო სხვისი ფილმების დისტრიბუცია. ეს იყო პროდიუსერობის გაგრძელება, მაგრამ იმის საშუალება, რომ მომავალში ჩემი გადასაღები ფილმები გამომეშვა და მესამე მხარეებზე დამოკიდებული არ ვყოფილიყავი. საბოლოოდ ის მოხდა, რომ დავიწყე საუბარი ჩემს კოლეგებთან ამ ალტერნატიული მოდელის შესახებ, რომელსაც ვავითარებდი, და ისინი მეკითხებოდნენ, დაგვეხმარებოდით თუ არა ჩვენი ფილმის დისტრიბუციაში ან ამ პროექტის გაყიდვებში? ამის კეთებით მალევე მივაღწიეთ გარკვეულ წარმატებას და ახლა მხოლოდ ამას ვაკეთებთ.“ „კინორეჟისორების მიერ კინორეჟისორებისთვის“ – ასე აფასებს სეიერი The Forge-ის მოდელს და განმარტავს, რომ პრაქტიკაში ეს ნიშნავს: „როდესაც ფილმს ვიძენთ, თავს არ ვთვლით მეკარეებად (gatekeepers). ჩვენ თავს პარტნიორებად ვხედავთ. ქიმიასა და შეთანხმებას ნამდვილად დიდი მნიშვნელობა აქვს. გვინდა, კინორეჟისორებთან ერთად გვქონდეს ხედვა, რომელსაც ერთად განვახორციელებთ. დამოუკიდებელი ფილმები მხოლოდ მაშინ წარმატებულია, როცა ყველა ერთი მიმართულებით მიდის, სტრატეგიულად, ლოგისტიკურად, კრეატიულად. ჩვენთვის დიდი განსხვავება ისაა, რომ რეალურად ვახორციელებთ შეძენილი ფილმების მარკეტინგს, თუნდაც ბუტიკური რესურსებით. ჩვენ არ ვიღებთ არაფერს, რისიც არ გვჯერა. თუ ფილმს ვიღებთ, ეს იმიტომ ხდება, რომ გვჯერა, მას მაყურებელი ჰყავს. ყველა ფილმს აქვს მინიმუმ შეზღუდული კინოთეატრალური ჩვენება. გვაქვს PR მხარდაჭერა, ფასიანი მედია სტრატეგია, პროგრამული და ბეჭდვითი რეკლამა, როცა ეს გამართლებულია. ჩვენ უბრალოდ არ ვუშვებთ რამეს გამოუქვეყნებლად. აღრიცხვის მხრივ, ვმუშაობთ მაქსიმალური გამჭვირვალობით. გვაწვდის დეტალურ ანგარიშებს. ვრთავთ მიღებულ საბაზისო დოკუმენტებს. ჩვენ ვიბრუნებთ მხოლოდ ფაქტობრივ მესამე მხარის ხარჯებს, რომლებიც ჩვენი ჯიბიდან გადავიხადეთ. არ არსებობს ფარული გადასახადები, იქნება ეს მარკეტინგის თუ მიწოდების საფასური. ჩვენი შემოსავლების განაწილების სისტემა სუპერ მარტივია. ეს არის ჩვენი სადისტრიბუციო საკომისიო, ჩვენი რეალური ხარჯები, და შემდეგ დანარჩენი კინორეჟისორებს ხვდება.“ კრისტენ სტიუარტის სარეჟისორო დებიუტის „The Chronology of Water“ წარმატებისა და „Black Dog“-ის Independent Spirit Awards-ის ნომინაციების შემდეგ, სამი წლის დისტრიბუტორი კომპანიისთვის, რჩება კითხვა, როგორ აპირებს ის კონკურენციას გაუწიოს დამკვიდრებულ მოთამაშეებს ჯილდოებისა და პრესტიჟული პროექტებისთვის ბრძოლაში.