„ნაპას ბიჭები“ დაბრუნდნენ! ორიგინალი „ნაპას ბიჭები“! ოჰ, ბოდიში... არ იცით, ვინ არიან „ნაპას ბიჭები“? არა უშავს, არც არის აუცილებელი, თუმცა, რა თქმა უნდა, დაგეხმარებათ, თუ ალექსანდრ პეინის „საიდუეისი“ გაქვთ ნანახი. 2004 წლის ეს ფილმი ნიკ კორიროსის უცნაური სატირის ურ-ტექსტია – უაღრესად ნიშური კომედია, რომელიც დაახლოებით ისე იქცევა, თითქოს „საშიში ფილმი“ (Scary Movie) 2000-იანი წლების შუა პერიოდის ინდი-დრამებზე ამახვილებდა ყურადღებას. კორიროსი და თანასცენარისტი არმენ ვაიცმანი უპრეცედენტო დონის სითამამეს ავლენენ, როდესაც თავიანთი მრავალფეროვანი ცნობების ბიბლიოთეკას იყენებენ... „ამერიკული ნამცხვრის“ DTV გაგრძელებების გასასამართლებლად? სიმართლე გითხრათ, ჯობია, ამაზე ზედმეტად არ იფიქროთ. „ნაპას ბიჭებით“ ყველაზე მეტად ისევე ისიამოვნებთ, როგორც კალიფორნიული ღვინის ტურით: შეგიძლიათ ბუნდოვნად იცოდეთ ტერიტორიის შესახებ, მაგრამ უფრო სახალისოა, უბრალოდ, მის მწვერვალებსა და ხეობებში იმოგზაუროთ. როდესაც ფილმი „ხვდება“, ის ნამდვილად ხვდება. წარმოდგენილია, როგორც არარსებული ფრენჩაიზის მეოთხე გაგრძელება, რომელიც აშკარად პეინის ფილმით არის შთაგონებული („ნაპას ბიჭები 4: სომელიეს მედალიონი“), ის მეტა-კომედიის ისეთ ზღვარს აღწევს, რომ განზრახ ენტროპიული ხდება. ეს საჩა ბარონ კოენის „ბორატის“ „ჩემი ცოლის“ ხუმრობას ჰგავს. თავიდან სახალისო იყო, შემდეგ შემაწუხებელი გახდა საძმოების მიერ მისი მითვისების გამო, შემდეგ კი ისევ სახალისო გახდა. მაგრამ, მოგეხსენებათ, ირონიული გაგებით. კორიროსი და ვაიცმანი ჯეკ უმცროსისა და მაილს უმცროსის როლებს ასრულებენ, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ ეს ორი თომას ჰეიდენ ჩერჩისა და პოლ ჯიამატის პერსონაჟების შვილები არიან. ყოველ შემთხვევაში, ისინი ნამდვილად ახორციელებენ მათ კლოუნურ რეინტერპრეტაციებს. ვაიცმანს აქვს ჯიამატის ნიკაპის წვერი, მაგრამ თასივით შეჭრილი თმა, რომელსაც სასწრაფოდ ესაჭიროება შეჭრა; კორიროსის მუდმივად უკეთია სათვალე და ღიად ტრაბახობს ქალებთან „ურთიერთობით“, რომლებიც მისი ცოლები არ არიან. ამ მიზანმიმართულად ერთგანზომილებიან პერსონაჟებს თითქმის კაბუკის მსგავსი ასპექტი აქვთ, თითქოს საკუთარ შედარებით სუსტ სამსახიობო ოსტატობას აკომენტარებენ მათ იმიტაციაში. ამ სამყაროში, მაილს უმცროსი კომიქსების მხატვარია, რომლის სერია, „ნაპას ბიჭები“, ღვინის მოყვარულთა ჯგუფის ხმაურიან თავგადასავლებს აღწერს. მაილს უმცროსი ფრთხილია მათი სიმართლის შესახებ, მაგრამ გარკვეული სუპერფანი, პოდკასტერი და ახალბედა ჟურნალისტი, პაკი (სარა რამოსი), მიიჩნევს, რომ ისინი ნამდვილები არიან. კომიქს-კონზე, ჯეკ უმცროსი მოულოდნელად ჩნდება, რათა ის ბოლო მისიაზე დაიყოლიოს: იპოვონ ლეგენდარული სომელიე, რომლის მანათობელი მწვანე მედალიონიც მას ახლა უკავია. ნაპაში დაბრუნების გზაზე, მაილს უმცროსი და ჯეკ უმცროსი სტაიფლერის ძმას (ჯამარ მალაჩი ნეიბორსი) აიყვანენ. დიახ, სტაიფლერი „ამერიკული ნამცხვრის“ ფრენჩაიზიდან. არა, მას არ აქვს სახელი „სტაიფლერის ძმის“ გარდა. დიახ, არის (მოკლე) დაბნეულობა იმ ფაქტის გამო, რომ ის აშკარად არ ჰგავს შონ უილიამ სკოტს. „დაბნეული ვიყავი, რადგან მას პორტფელი ეჭირა“, – შენიშნავს მაილს უმცროსი მისი პირველი დანახვისას. მას, ფაქტობრივად, ყოველთვის აქვს ჩემოდანი. „გუნის“ გუნდის ამ ზრდასრული ვერსიის სხვა წევრები არიან კევინი (ნელსონ ფრანკლინი) და მიტჩი (მაიკ მიტჩელი), რომელთა ღვინის ქარხანასაც განადგურება ემუქრება, თუ ისინი არ მოიგებენ „ყურძნის დიდ ფესტივალს“, რომელსაც სანდო სახელის მქონე უილბერ ვაინჯაჯი (დევიდ უეინი) აფასებს. მაგრამ ეს რთული ამოცანაა, რადგან ფესტივალის კონკურსს ზედიზედ რამდენიმე წელია იგებს ეპითეტებით მოლაპარაკე, რასისტი, ჰომოფობი, ინცესტის მოყვარული, პედანტური და მდიდარი სკვირმი (პოლ რასტი). თუ ეს ყველაფერი საკმაოდ აბსურდულად ჟღერს, ეს იმიტომაა, რომ ასეა, მაგრამ ჭკვიანური დიზაინით. გულწრფელად რომ ვთქვათ, სიუჟეტის ასე აღწერა თითქმის უსარგებლოა, რადგან სიუჟეტის მყარი წერტილების უმეტესობა მხოლოდ პლაცდარმია კორიროსისთვის, ვაიცმანისთვის და მათი უნაკლო მსახიობებისთვის, რათა მუდმივად მოულოდნელად იმოქმედონ. პირველ ღვინის დეგუსტაციაზე არის ხუმრობა, რომელიც იმდენად საზიზღარია, მაგრამ მყარ საფუძველს ქმნის იმისთვის, რისი გაკეთებაც ამ რეჟისორებს სურთ: გამოიყენონ ყველაზე დაბალი დონის ზარმაცი იუმორი, რათა შემოარტყონ მას წრე, გამოკვეთონ, აამაღლონ და შემდეგ გაანადგურონ, დეკონსტრუქცია გაუკეთონ ყველაფერს, კინოფესტივალის ესთეტიკიდან დაწყებული, დაღლილ მამაკაცურობამდე, რომელიც ასე ვრცელდება მეინსტრიმულ კომედიაში. რა თქმა უნდა, „ნაპას ბიჭების“ ყველა ნაწილი არ მუშაობს და არის რამდენიმე სეგმენტი, რომელიც მაყურებლის მოთმინებას ცდის. მიზანმიმართულად თუ არა, ფილმის ყურება მოითხოვს მოთმინებას, რაც უმეტეს კომედიებს არ სჭირდება, რადგან კორიროსისა და ვაიცმანისთვის საკმარისი არ არის მხოლოდ ხუმრობის შექმნა. მათ ასევე უწევთ ხუმრობის გაანალიზება, რაც გაიძულებთ, თავიდანვე უხერხულად იგრძნოთ თავი მასზე სიცილის გამო. ამ მხრივ, ირონია კატასტროფულ სიმაღლეებს აღწევს ჯეისა და საილენტ ბობის (ჯეისონ მიუზი და კევინ სმიტი) სცენით, რაც აჩენს კითხვას, თუ ფილმის მრავალრიცხოვანი სამიზნეებიდან ვინ იცის რეალურად, რა ხუმრობაში მონაწილეობს, ან საერთოდ არსებობს თუ არა ხუმრობა. ალბათ, „ნაპას ბიჭები 5“ არ იქნება, მაგრამ მხოლოდ შეგვიძლია ვიკითხოთ, სად წაიყვანდნენ კორიროსი და ვაიცმანი მას, თუკი ის მაინც შეიქმნებოდა. ალბათ, უმჯობესია არ გამოვცადოთ. მაგრამ ეს „ნაპას ბიჭები“ ბოლოს და ბოლოს, გიჟური წარმატებაა, და თუ ჰოლივუდს რაღაც უყვარს, ეს არის „ფულადი ძროხის“ ბოლომდე გამოწურვა. ან ყურძნის. და ამ ყურძენმა ბევრი სასაცილო წვენი მოგვცა.