2011 წელს BBC-მ მინისერიალი „The Shadow Line“ გამოუშვა, რომელიც, როგორც მისი სათაური გვკარნახობს, ჩრდილებში იმალებოდა – როგორც შინაარსით, ისე მედია ლანდშაფტში. ეს იყო ამბიციური პროექტი, რომელიც „film noir“-ის მკაცრ სტილს ინარჩუნებდა, მაგრამ თავისი გაბედული სიუჟეტისა და შესრულების მიუხედავად, დანაშაულებრივად შეუმჩნეველი დარჩა. ნაცვლად იმისა, რომ დაღლილ დეტექტივზე იყოს ფოკუსირებული (არ ინერვიულოთ, ასეთი პერსონაჟი აქაც გვყავს), სერიალი სათაურში მოხსენიებულ ზღვარს სცდება და კრიმინალური იმპერიის წევრებს მიჰყვება, რომლებიც ერთი და იმავე დანაშაულის ამოხსნას ცდილობენ. „კარგები“ და „ცუდები“ სიმართლის გასარკვევად დროს უსწრებენ, თუმცა ვინ იტყვის, რომ იქ საერთოდ არიან „კარგები“? „The Shadow Line“ იწყება ნარკობარონის სიკვდილით, რომელიც ციხიდან სამეფო შეწყალებით გათავისუფლებისთანავე მოკლეს, რამაც საზოგადოების გაოცება გამოიწვია. ერთი მხრივ, საქმეში სამართალდამცავები არიან დეტექტივ გაბრიელთან (ჩივეტელ ეჯიოფორი) ერთად, რომელიც სამსახურს უბრუნდება ინციდენტის შემდეგ, რა დროსაც ტყვია ტვინში ჩაუჯდა. მეორე მხრივ, კრიმინალური სამყარო მკვლელის ძიებაშია ჩართული, თანაც იბრძვის ნარკობარონის სიკვდილის შემდეგ დარჩენილი ბიზნესისთვის, რომელშიც ჩართულნი არიან ისეთი პერსონაჟები, როგორებიც არიან „ყვავილების კაცი“ ჯოზეფ ბედი (კრისტოფერ ეკლესტონი) და ფსიქოპათი ჯეი რატენი (რეიფ სპალი). სერიალის განვითარებასთან ერთად, სულ უფრო გაუგებარი ხდება, ვის შეიძლება ენდო და რატომ, რადგან წარსული და მოტივაცია ისეთივე სიბნელეშია მოცული, როგორც თავად ეკრანი. „The Shadow Line“ საბოლოოდ ამ მეტაფორულ ზღვარზე მიდის – ზღვარზე, რომელიც ქალაქს ყოფს ზედა და ქვედა ნაწილებად, მორალურ და ამორალურ სამყაროებად. ყოველ შემთხვევაში, ასე ჩანს. დეტექტივ გაბრიელისა და ჯოზეფის პარალელური გამოძიებები და გადაკვეთები სერიალის მთავარი ღერძია, თუმცა მისი მასშტაბები ფართოვდება და მოიცავს კორუფციას მართლმსაჯულებაში, მედიასა და პოლიტიკაში, ამასთანავე, დეტალურად განიხილავს ნარკოტიკების კონტრაბანდის წვრილმანებს. ეს უკვე აღარ ეხება ზღვარს, არამედ იმას, თუ რამდენად ფოროვანი ან შესაძლოა, ილუზორულია ეს ზღვარი. ამნეზიით დაავადებულ დეტექტივებს შეიძლება საიდუმლო ფული ჰქონდეთ გარდერობში დამალული, ნარკოტიკებით მოვაჭრე ფლორისტებს კი ნეიროდეგენერაციული დაავადებით დაავადებული საყვარელი ადამიანის გამო გულის ტკივილი სტანჯავდეთ. შემდეგ კი არიან სრულიად ბნელი მკვლელები, რომლებიც კატებს კინაღამ ახრჩობენ, მაგრამ გეითჰაუსი (სტივენ რი) განასახიერებს საშუალო ადამიანის ყოველ შიშს ბნელი ჩიხების მიმართ. ამ შვიდი ეპიზოდის შექმნისას, ჰიუგო ბლიკი შეუპოვრად ინარჩუნებს ბნელ, სტილიზებულ და პირქუშ სანახაობას. შუქი ზემოდან ეცემა, აგრძელებს ჩრდილებს, ასე რომ, ყოველი ნაოჭი შუბლზე და ბოროტი ღიმილი საიდუმლოებებსა და შეთქმულებებზე მიანიშნებს, ხოლო ფერები ეკრანიდან არის დაცლილი, რაც ქალაქის გამოსახულებას ისეთივე ბუნდოვანს ხდის, როგორც მისი მცხოვრებლები არიან. ეს ინტენსიური შაბათ-კვირის „მარათონია“, რომელიც ზედაპირულად შეიძლება დეპრესიულად გამოიყურებოდეს, მაგრამ რკინის ხელივით გიჭერს ყურადღებას, რადგან მუდმივად გაოცებული ხარ განვითარებული მოვლენებით. როდესაც მორალი თანდათან იშლება ჩრდილებში, უცნობია, რისი უნარი აქვს თითოეულ მხარეს სიმართლისა და ძალაუფლების ძიებაში. ეჯიოფორისა და ეკლესტონის შესრულებული გაბრიელისა და ჯოზეფის პერსონაჟები ცენტრალურ სიუჟეტურ ხაზს სიბნელისა და ჰუმანურობის დამაჯერებელი ნაზავით ამუშავებენ, მაგრამ ჩვენს ყურადღებას იპყრობენ ფსიქოპათები, რომლებიც მთლიანად ამახინჯებენ ეპონიმურ ზღვარს. „The Shadow Line“ აჩქარებს თავის ნელ წვას, როდესაც გეითჰაუსი ან ჯეი ჩნდებიან ეკრანზე, არღვევენ სისასტიკის ფარულ დაპირებას ძირითადად დახურული კარის მიღმა ძალადობით. სპალის ჯეი ახლად გარდაცვლილი ნარკობარონის ძმისშვილია და ის გადაწყვეტილი აქვს ჯოზეფისგან ბიზნესზე კონტროლი დაიბრუნოს, მაგრამ მისი ფსიქოპათიური მიდრეკილებები ხშირად ტვირთად ექცევა. თუმცა, ეს ნიშნავს, რომ ხშირად ვხედავთ სპალს, როგორ აწევს ტუჩებს მტაცებლური ღიმილით განსაკუთრებული სიბოროტის ჩადენის შემდეგ, მაგალითად, მოწინააღმდეგე ბანდის წევრის კასტრაცია ლიფტის კარების მიღმა. დამზაფრავი შედევრები. მიუხედავად იმისა, რომ ჯეი მოუმწიფებლად ეძლევა თავის სადიზმს, რეას გეითჰაუსი დახვეწილი და ელეგანტურია, როგორც უსიამოვნო მკვლელი. ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან პერსონაჟთაგანია, რომელიც დიალოგში კლიშეებს არ მიმართავს და თავისი შესრულებით მუდმივად შემზარავი და სიურეალისტურია – დაუნდობელი სიკვდილის ორკესტრირებიდან დაწყებული, თვალთვალის დროს საარქივო კარადაზე ჯდომით დამთავრებული. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს „The Shadow Line“-ის მიღმა სამყაროში ცხოვრობს. იქ, სადაც პერსონაჟებს კლიშეებისთვის უნდა მიემართათ, რათა მათ წინაშე გამოვლენილი კორუმპირებული ძალები გაეგოთ, ის გვერდს უვლის ამას და ჩრდილებიდან მანიპულირებს. ჟრუანტელი გივლის ყოველთვის, როდესაც ის ეკრანზე ჩნდება, რაც მას მორალის ზღვრის გათვალისწინებული პერსონაჟების უფრო ბნელ ანალოგად აქცევს. როდესაც სერიალის სათაურს კითხულობთ, შეიძლება იფიქროთ, რომ მზად ხართ „The Shadow Line“-ის სიმკაცრისთვის, მაგრამ ვერაფერი მოგამზადებთ მისი აბსოლუტურად ძლიერი არსებობისთვის. ის მიმზიდველია თავისი სიუჟეტით, სადაც ის ბუნდოვანს ხდის სავარაუდო სიკეთისა და ბოროტების ძალებს, თანაც საკმარისად მკვეთრ და უცნაურ მომენტებს გვთავაზობს, რათა ჩაგითრიოთ. თავის დროზე, ტელევიზია ვერ იქნებოდა უფრო ამბიციური, ვიდრე „The Shadow Line“-ის მიღწევებია, ამიტომ მას გაცილებით მეტი ყურადღება ეკუთვნის, ვიდრე მიიღო – მაშინაც კი, თუ ის ჩრდილებში ყვავის. გვსურს თქვენი აზრი მოვისმინოთ! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ თემაში.