ტომ ნუნანი, ფილმების „რობოკოპი 2“ და „ურჩხულების რაზმი“ ვარსკვლავი, რომელიც ჩარლი კაუფმანის ერთ-ერთი ფავორიტიც იყო, ექსცენტრიული და უცნაური პერსონაჟებითა და ბოროტმოქმედების განსახიერებით გახდა ცნობილი. ის 74 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მსახიობი, გავრცელებული ინფორმაციით, წმინდა ვალენტინის დღეს, რეჟისორ ფრედ დეკერის თქმით, გარდაიცვალა. დეკერმა 1987 წლის „ურჩხულების რაზმი“ გადაიღო, სადაც ნუნანმა ფრანკენშტეინის მონსტრის როლი შეასრულა. გარდაცვალების მიზეზი არ გახმაურებულა. „ტომის დაუვიწყარი შესრულება ფრანკენშტეინის როლში „ურჩხულების რაზმში“ ჩემი მოკრძალებული ფილმოგრაფიის გამორჩეული ნაწილია, რასაც, უდავოდ, ხელი შეუწყო სტენ უინსტონის მიერ შექმნილმა, ტომ ვუდრაფ უმცროსის მიერ გამოძერწილმა და ზოლტან ელეკის მიერ გამოყენებულმა ოსტატურმა გრიმმა,“ – წერს დეკერი Facebook-ზე. „მაიკლ მენის „მანჰანტერში“ მისი ფრენსის დოლარჰაიდის როლით მოხიბლულს, სასოწარკვეთილად მინდოდა, ტომს წაეკითხა სცენარი და განეხილა ეს ნაწილი, მაგრამ ვიცოდი, რომ მისი დაყოლიება ალბათ რთული იქნებოდა. მიუხედავად ამისა, ის დამთანხმდა, შევხვედროდი მის ჰოლივუდის ბინაში როლის განსახილველად.“ მან განაგრძო: „ვიცოდი, რომ სერიოზულ მსახიობს უპირველესად ის აინტერესებდა, ჩემი ხედვა ფრანკენშტეინის შესახებ სერიოზული იყო თუ არა „კამპური“. საბედნიეროდ, ასეც იყო. „ის ურჩხული არ არის,“ – ვამბობდი მე, „არამედ, სავალალო არსებაა, რომელიც გარყვნილი მეცნიერებისა და გვამების შედეგად დაიბადა – სევდიანი, უცნაური ობოლი, რომლის ერთადერთი მიზანი ნორმალური ცხოვრებაა.“ როდესაც ჩემს ხედვას ვუზიარებდი ტომს, ვგრძნობდი, რომ პროგრესს ვაღწევდი, მაგრამ ასევე ვიცოდი, რომ შთამბეჭდავი დასასრული მჭირდებოდა. „ურჩხული ახალშობილ ბავშვს ჰგავს,“ – ვთქვი მე, „მაგრამ ხელახლა გამოყენებული ტვინით. ამიტომ, ის გონებრივად შეზღუდული შესაძლებლობების მქონეა და ამავდროულად ფიზიკურად უზარმაზარი, რაც მას სევდიან, მოსიარულე ანომალიად აქცევს.“ კინორეჟისორმა პერსონაჟი „თაგვებისა და ადამიანების“ ლენის შეადარა. „რატომღაც, ეს მოეწონა ტომს, რომელიც, ისევე როგორც მსახიობთა უმეტესობა, სიამოვნებით თამაშობდა როლებს წინააღმდეგობებითა და გამოწვევებით (და კლასიკური რომანისა და ფილმის მოხსენიება არასდროს აწყენს),“ – წერს დეკერი. „საბოლოო ჯამში, გრიმი მას დამღლელად და გამაღიზიანებლად მიაჩნდა (გადაღებების დასრულების შემდეგ უყვარდა მისი მოხევა, ერთ ღამეს კი საერთოდ არ შეუწუხებია თავი მოსახსნელად; უბრალოდ, სახლში ფრანკენშტეინის გრიმით წავიდა). მაგრამ, საერთო ჯამში, ის იყო ნამდვილი ჯენტლმენი და ერუდიტი, და მსოფლიომ დიდი ტალანტი დაკარგა.“ ნუნანმა, რომელიც გრინვიჩში, კონექტიკუტში დაიბადა, მცირე, ადრეული როლები შეასრულა მაიკლ ჩიმინოს გაუგებარ შედევრ „სამოთხის კარიბჭეში“ და საშუალოზე მაღალი დონის მაქცია ფილმ „ვოლფენში“, სანამ 1980-იან და 1990-იან წლებს საკულტო როლების სერიაში გაატარებდა – გამოჩნდა 1986 წლის შესანიშნავ თრილერში „F/X“, მაიკლ მენის ბრწყინვალე „მანჰანტერში“, ასევე 1986 წელს (თომას ჰარისის „წითელი დრაკონის“ ადაპტაცია), 1987 წლის „ურჩხულების რაზმში“ და მცირე როლით ჯიმ ჯარმუშის 1989 წლის „მისტიკურ მატარებელში“. 1990 წელს მან ითამაშა „რობოკოპ 2“-ში, როგორც კეინი, მკვლელი და ნარკოდილერი, რომელიც ტიტულოვან რობოტად გარდაიქმნა; 1993 წელს ის გამოჩნდა საკუთარი თავის და ცულით შეიარაღებული მანიაკის, ცნობილი როგორც „რიპერის“ როლში, მეტა-მოქმედებით კომედიაში „უკანასკნელი გმირი“; და 1995 წელს, მენის „ჟამი ბრძოლის“ თანავარსკვლავი იყო, ამჯერად ჰაკერ კელსოს როლში. მიუხედავად იმისა, რომ ამ შესრულებების უმეტესობის ტიპურ ბოროტმოქმედის როლებად კლასიფიცირება ადვილია, ნუნანმა მუქარას მგრძნობელობა შესძინა, რითაც ის ხან საშიში, ხანაც გასაგები ხდებოდა. მაშინაც კი, როდესაც ისინი ყველაზე არაადამიანურები იყვნენ, მაგალითად, როცა უზარმაზარ რობოტულ სხეულში იმყოფებოდნენ, მათ სიღრმე ჰქონდათ. ამავე პერიოდში მან ასევე ითამაშა „საიდუმლო მასალების“ ერთ-ერთ ყველაზე დასამახსოვრებელ ეპიზოდში, როგორც ბავშვების მკვლელი, რომელსაც შესაძლოა კავშირი ჰქონდა მალდერის დაკარგულ დასთან, სამანტასთან. ეპიზოდს, სახელწოდებით „ქაღალდის გულები“, რომელიც მომავალი „მძიმე დანაშაულის“ შემქმნელმა ვინს გილიგანმა დაწერა, დიდად შეუწყო ხელი ნუნანის შემაშფოთებელ შესრულებამ. მოგვიანებით კარიერაში, ნუნანი ან თავის ჟანრულ წარსულს დაუბრუნდა ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა „Roost“ და „ეშმაკის სახლი“ (ორივე რეჟისორ ტი ვესტის მიერაა გადაღებული), ან დამაკმაყოფილებელ მცირე როლებს პოულობდა უფრო დახვეწილი კინორეჟისორების ფილმებში, რომლებიც აფასებდნენ მის ნამუშევარს, მაგალითად, დევიდ გორდონ გრინის („თოვლის ანგელოზები“), ჩარლი კაუფმანის („სინექდოქი, ნიუ-იორკი“ და „ანომალისა“) და ტოდ ჰეინსის („საოცარი“) ფილმებში. მან ასევე ბევრი იმუშავა ტელევიზიაში, გამოჩნდა HBO-ს კრიტიკოსების მიერ აღიარებულ „ნარჩენებში“ და „შავი სიის“, „12 მაიმუნის“ და „კარიერის“ მრავალ ეპიზოდში. ნუნანს 2018 წლის შემდეგ აღარ უმუშავია, როდესაც მან ხმა მისცა HBO-ს ზრდასრულთა ანიმაციურ სერიალ „ცხოველებს“, მაგრამ ის ყოველთვის ცოცხლობდა კინომოყვარულთა ცხოვრებაში და გულებში, რომლებიც აფასებდნენ მის არასტანდარტულ მიდგომას იმ პერსონაჟების მიმართ, რომლებიც შესაძლოა ყველაზე ორგანზომილებიანი ყოფილიყვნენ. ნახეთ „მანჰანტერი“ კიდევ ერთხელ ამაღამ. ან „ურჩხულების რაზმი“. ან „ჟამი ბრძოლის“. თითქოს კიდევ ერთი მიზეზი გვჭირდებოდეს. ესენი უკვე კლასიკური ფილმებია. მაგრამ იქნებოდნენ კი ისინი ასეთი საყვარელი ნუნანის ნამუშევრის გარეშე?