გრეგორი ვაიდენის 1995 წლის ფილმი „წინასწარმეტყველება“ (The Prophecy) ბიბლიაზე დაფუძნებული საშინელებათა ფილმებისთვის ნაცნობ სიუჟეტურ ელემენტებს მომხიბვლელად ახლებურად გადააკეთებს. „წინასწარმეტყველება“ ანგელოზებს – ციურ სერაფიმებს – შავკოსტიუმიან სუპერბოროტმოქმედებად წარმოგვიდგენს, რომლებიც ფარულად ადამიანებში იმალებიან დედამიწაზე, ეშმაკური, ენით აუწერელი, უწმინდური გეგმების აღსასრულებლად. მათ ფრთები არ აქვთ, მაგრამ შეუძლიათ ფრინველებივით ჩამოსხდომა სახიფათო ადგილებზე. ისინი კაცებად გვევლინებიან, თუმცა ინტერსექსუალური არსებები არიან. როდესაც ფილმის დასაწყისში ერთი ანგელოზი კვდება, ხუმარა პათოლოგანატომი აღმოაჩენს, რომ მისი სისხლის ქიმიური შემადგენლობა ნაყოფისას ჰგავს. ასევე ვიგებთ, რომ ანგელოზები გაბოროტებული არსებები არიან, რომლებსაც გამუდმებით აღიზიანებთ ღმერთის სიყვარული ადამიანების მიმართ. ომი მწიფდება გაყოფილი ანგელოზთა ფრაქციებს შორის. „წინასწარმეტყველების“ მთავარი ანტაგონისტია მთავარანგელოზი გაბრიელი, რომელსაც ბრწყინვალე კრისტოფერ უოკენი ასრულებს. ის ცდილობს ახლახან გარდაცვლილი ომის დამნაშავის, ჰოთორნის სულის ხელში ჩაგდებას. სული იმდენად ბოროტია, რომ მისი მფლობელი, როგორც ჩანს, გადაწონის ანგელოზთა კონფლიქტის ბალანსს. გაბრიელის გეგმებს კეთილგანწყობილი ანგელოზი საიმონი, ერიკ სტოლიცის შესრულებით, უშლის ხელს, რომელმაც ჰოთორნის სული ჭკვიანურად დამალა ახალგაზრდა გოგონას, მერის (მორაია შაინინგ დავი) სხეულში. ეს, როგორც წარმოგიდგენიათ, დიდად სასარგებლო არ არის მერის ჯანმრთელობისთვის ან კეთილდღეობისთვის. ვირჯინია მედსენი მერის მასწავლებელს განასახიერებს. „წინასწარმეტყველების“ მთავარი პერსონაჟი პოლიციელი დაგეტია, რომელსაც ყოველთვის შესანიშნავი ელიას კოტეასი ასრულებს. დაგეტი წლებით ადრე მღვდლად აღკვეცას აპირებდა, მაგრამ მყისიერად დაკარგა რწმენა, როდესაც ანგელოზთა ბრძოლის სასიკვდილო ხილვა ჰქონდა. სწორედ დაგეტის თვალით შეიტყობს აუდიტორია ზემოთ მოცემულ ყველა ინფორმაციას ანგელოზებისა და სულების შესახებ. ეს საკმაოდ კარგი ფილმია და მისი სტრიმინგი ამჟამად Paramount+-ზეა შესაძლებელი. ტონის თვალსაზრისით, „წინასწარმეტყველებას“ უფრო მეტი საერთო აქვს გოთური ელემენტებით გაჯერებულ ჟანრული ფილმთან, როგორიცაა „ყორანი“ (The Crow) – ფილმთან, რომელსაც თავისი ხანგრძლივი ისტორია აქვს – ვიდრე სხვა ბიბლიურ საშინელებათა ფილმებთან, როგორიცაა „ომენი“ (The Omen). „წინასწარმეტყველების“ ანგელოზებს ყველას მაგარი ვარცხნილობები აქვთ, მაღალ შენობებზე სხედან და გრძელ შავ პალტოებს იცვამენ. მათ ფიქსირებული, ორაზროვანი გამომეტყველება აქვთ. თითქოს წარმოიდგინეთ, როგორ იკეთებენ ყურსასმენებს და „სმითსის“ (The Smiths) კასეტას რთავენ. ანგელოზები ღმერთის მაცნეები კი არა, უფრო გოთური კლუბის ლტოლვილები არიან. ეს კომპლიმენტია. „წინასწარმეტყველებაში“ წარმოდგენილი ახალი ანგელოზური მითოლოგია უნიკალური და მაგარია. ის ჟანრის 90-იანი წლების შესაბამის განახლებას ჰგავს. „წინასწარმეტყველება“ არ არის ისეთი ელეგანტური, როგორიც „ყორანია“, მაგრამ ის დასამახსოვრებელია 90-იანი წლების თინეიჯერებისთვის, რომლებიც გოთური მატრიცის პირქუშ და/ან რომის კათოლიკურ ნაწილში ცხოვრობდნენ. მათ, ვინც ძველ აღთქმას იცნობს, შესაძლოა, ამოიცნონ სცენარისტ/რეჟისორ გრეგორი ვაიდენის ხედვა. ანგელოზები ყოველთვის, ისე რა, ანგელოზურები არ არიან. ზოგჯერ მათ საკუთარი ბნელი სურვილები ამოძრავებთ. ოჰ, და ესეც მაგარია: ფილმის ბოლოს, ვირჯინია მედსენის პერსონაჟს სტუმრობს სამოთხის ყველაზე ცნობილი დაცემული ანგელოზი, ლუციფერი, რომელსაც ვიგო მორტენსენი განასახიერებს. ლუციფერს თან ახლავს საშიში, ცენობიტის მსგავსი დემონი, მაგრამ თავად ის ფილმში სხვა ანგელოზებს ჰგავს. ის ხსნის, რომ თუ გაბრიელი მოიგებს თავის ანგელოზურ ომს, ის არსებითად მიისაკუთრებს სამოთხეს და მას მეორე ჯოჯოხეთად გადააქცევს. ლუციფერი ამ იდეას ვერ შეეგუება; ერთი ჯოჯოხეთი საკმარისია. კრიტიკოსები დიდად კეთილგანწყობილები არ იყვნენ „წინასწარმეტყველების“ მიმართ. 24 მიმოხილვის საფუძველზე, ფილმს Rotten Tomatoes-ზე მხოლოდ 42%-იანი მოწონების რეიტინგი აქვს. ის 1995 წლის ნელი პერიოდის განმავლობაში (კერძოდ, 1 სექტემბერს) გამოვიდა, როდესაც მისი მთავარი კონკურენტი საშინელებათა ჟანრში კლაივ ბარკერის „ილუზიების მბრძანებელი“ (Lord of Illusions) იყო, რომელიც წინა კვირას გამოვიდა. აუდიტორია, შესაძლოა, ჯერ კიდევ „მოკვდავ ბრძოლას“ (Mortal Kombat) მიედინებოდა, რომელიც აგვისტოს შუა რიცხვებში გამოვიდა. „წინასწარმეტყველება“ არც გამორჩეული ჰიტი იყო, შიდა ბაზარზე მხოლოდ დაახლოებით 16 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა. „წინასწარმეტყველების“ გამოსვლიდან სამი კვირის შემდეგ, მსოფლიოს დევიდ ფინჩერის „შვიდი“ (Seven) დაატყდებოდა თავს, რამაც გრეგორი რაიდენის ფილმი ფაქტობრივად საზოგადოებრივი ცნობიერებიდან განდევნა. დევიდ ფინჩერმა საბოლოოდ გვითხრა, რა იდო იმ ყუთში. მაგრამ რაღაც „წინასწარმეტყველებაში“ მაინც დარჩა. თაყვანისმცემლებმა მისი ყურება სახლის ვიდეოებზე დაიწყეს და კულტურული ინტერესი ძლიერი დარჩა. საკმარისად ძლიერი, რომ 1998 წელს „წინასწარმეტყველება II“-ის გადაღების ღირსი გახდა. გაგრძელებაში, რომლის რეჟისორი იყო გრეგ სპენსი, კრისტოფერ უოკენი კვლავ გაბრიელის როლს ასრულებდა, მაგრამ ელიას კოტეასი „რეანიმატორიდან“ (Re-Animator) ცნობილმა ბრიუს ებოტმა შეცვალა. და „წინასწარმეტყველების“ სერია ამის შემდეგაც წინ მიიწევდა. უოკენი მეორედ დაბრუნდა „წინასწარმეტყველება 3: აღმასვლაში“ (The Prophecy 3: The Ascent) 2000 წელს, მაგრამ გაბრიელის როლის შესრულებას ჩამოშორდა „წინასწარმეტყველება: აჯანყებისთვის“ (The Prophecy: Uprising) 2005 წელს. სერია იმავე 2005 წელს დასრულდა „წინასწარმეტყველება: მიტოვებულის“ (The Prophecy: Forsaken) გამოსვლით. ბოლო ორი ფილმი დაიწერა და გადაიღო B კატეგორიის ფილმების ცნობილმა მოღვაწემ ჯოელ სუასონმა, რომელმაც ასევე დაწერა „დრაკულა 2000“ (Dracula 2000) ფილმების სერია, „მთიელის“ (Highlander) რამდენიმე გაგრძელება და „პულსის“ (Pulse) რამდენიმე გაგრძელება. „წინასწარმეტყველების“ გაგრძელებები ვიდეო მაღაზიების სტანდარტული პროდუქციაა და არ გააჩნიათ ორიგინალის სიმძაფრე ან ორიგინალურობა. როგორ შეეძლოთ?