„Peaky Blinders-ის“ მე-6 სეზონის Netflix-ზე გამოსვლიდან ოთხი წელი გავიდა და ფანებს ფილმის გაგრძელებაზე, „Peaky Blinders: უკვდავი ადამიანი“ (Peaky Blinders: The Immortal Man), კიდევ მინიმუმ ორი კვირა მოუწევთ ლოდინი. სრულმეტრაჟიანი ფილმის, რომელიც საგის საბოლოო თავი იქნება, პრემიერა 2026 წლის 6 მარტს შედგება. თუ ამ კრიმინალური დრამის ერთგული მიმდევარი იყავით, ალბათ გაგიჭირდათ ისეთი რამის პოვნა, რაც მას არ ჩამოუვარდება და მსგავსი ეპოქის განწყობას გადმოსცემს. HBO-ს სერიალი „ბორდუოკ იმპაირი“ (Boardwalk Empire), რომლის პროდიუსერი მარტინ სკორსეზეა, მასთან საკმაოდ ახლოს დგას. „ბორდუოკ იმპაირის“ მოქმედება ძირითადად ნიუ-ჯერსის ატლანტიკ-სიტიში ვითარდება, 1920-იანი წლების „აკრძალვების ეპოქაში“. სერიალში სტივ ბუშემი ნაქი ტომპსონის (ისტორიულ ენოქ ლ. ჯონსონის მიხედვით) როლს ასრულებს – გავლენიანი ქალაქის ხაზინადარი, რომელიც მაფიასთან არის დაკავშირებული. შოუში რამდენიმე ისტორიული ფიგურის ახალგაზრდა ვერსიაც ჩნდება, მათ შორის ალ კაპონე, ლაქი ლუჩიანო და მეიერ ლანსკი. სერიალი ნაწილობრივ ნელსონ ჯონსონის 2002 წლის არამხატვრული წიგნითაა შთაგონებული, „Boardwalk Empire: ატლანტიკ-სიტის დაბადება, აღმავლობა და კორუფცია“ (Boardwalk Empire: The Birth, High Times, and Corruption of Atlantic City). „მსმენია, კარგად იცვამთ, მისტერ შელბი“, – ეუბნება განგსტერი ლუკა ჩანგრეტა ტომი შელბის „Peaky Blinders“-ში. მოდა შოუს ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი მახასიათებელია და ნებისმიერი, ვისაც მოსწონს კოსტიუმებსა და ჰალსტუხებში გამოწყობილი განგსტერების ყურება, სავარაუდოდ, „ბორდუოკ იმპაირითაც“ ისიამოვნებს. დაივიწყეთ „სოპრანოს კლანის“ სპორტული კოსტიუმები და ხალათები. ეს არის ელეგანტური ადამიანების კრიმინალური დრამა, თუმცა მასში გაცილებით მეტია. ეს მხოლოდ ატლანტიკ-სიტის მოდის კვირეული არ არის. როგორც „Peaky Blinders“, ისე „ბორდუოკ იმპაირი“ წარმოადგენს ადამიანთა ინტიმურ ხასიათის კვლევებს, რომლებსაც არ გააჩნიათ მორალური კომპასი. ისინი განგსტერული კრიმინალის ნათელი ასახვებია ატლანტის ოკეანის ორ სხვადასხვა მხარეს. გასაკვირი არ არის, რომ მათი საპროდუსერო ღირებულებები თითქმის იდენტურია. ორივე სერიალი გამოირჩევა განსაცვიფრებელი ეპოქალური დეტალებითა და შესაფერისი დეკორაციებით. ცოტა სერიალი იყენებს განათებას, ჩრდილებს, სცენის კომპოზიციას და კამერის კუთხეებს უკეთ, რათა მოვლენებს ფარული საფრთხის, მოახლოებული სისასტიკისა და გაუთავებელი პარანოიდული შფოთვის აურა მიანიჭოს. თქვენ ასევე იხილავთ პირველი მსოფლიო ომის შემდგომი გასართობი სცენის (კვამლიანი პაბები, კოქტეილ-ბარები, მდიდრული სასტუმროები), კლასიკურ მანქანებსა და კარგ მუსიკას. რაც მთავარია, ორივე შოუ სრულყოფილად ურევს ფაქტსა და ფიქციას. „ბორდუოკ იმპაირი“ მრავალ ისტორიულ დეტალს ზუსტად გადმოსცემს, მაგალითად, არნოლდ როთშტეინის „შავი წინდების სკანდალს“ და ცნობილ ატლანტიკ-სიტის კონფერენციას. ის ასევე შეიცავს მრავალ ფიქციურ ქვესცენარს. „Peaky Blinders“ დაახლოებით იმავე გზას მიჰყვება. ტომი შელბი სხვადასხვა ბრიტანელი განგსტერისგან შექმნილი კომპოზიტური ფიგურაა, მაგრამ „Peaky Blinders“-ში მრავალი რეალური პერსონაჟიც არის, მათ შორის უინსტონ ჩერჩილი და ოსვალდ მოსლი. ისევე, როგორც ძველ განგსტერებს უყვარდათ ფულის ფლანგვა, HBO-მ და მარტინ სკორსეზემ დიდი თანხები დახარჯეს „ბორდუოკ იმპაირზე“. სკორსეზემ თავად გადაიღო საპილოტე ეპიზოდი (და ამისთვის ემი აიღო) 18 მილიონი დოლარის ბიუჯეტით. სხვა ეპიზოდებიც გამორჩეულია, ამიტომ გონივრულია ვივარაუდოთ, რომ მათაც დიდი ბიუჯეტები ჰქონდათ. საპროდუსერო ჯგუფმა ნიუ-იორკის ბრუკლინში, ცარიელ ნაკვეთზე, 300 ფუტის (91 მ) სიგრძის ხის ბილიკიც კი ააშენა 5 მილიონი დოლარის ღირებულებით, მხოლოდ შოუსთვის. ფულის გარდა, „ბორდუოკ იმპაირის“ ზედამხედველობისთვის დაიქირავეს ემის ჯილდოს მფლობელი ტერენს უინტერი, რომელიც „სოპრანოს კლანის“ აღმასრულებელი პროდიუსერი და სცენარისტი იყო. სკორსეზემ და მისმა გუნდმა მსახიობებიც გულდასმით შეარჩიეს, მოიწვიეს ისეთი ნიჭიერი მსახიობები, როგორიცაა მაიკლ შენონი, დაუნდობელი, ფანატიკოსი სამართალდამცავის როლზე, რომლის ცხვირი, როგორც ჩანს, იმავე ბინძურ ღარშია, სადაც განგსტერების. მათ ასევე შეარჩიეს სტივენ გრემი ახალგაზრდა ალ კაპონეს როლზე, რომელსაც არ ეშინია ჟურნალისტების ცემის, თუ ისინი გაბედავენ და რაიმეზე კითხვას დაუსვამენ. „ბორდუოკ იმპაირმა“ მთელი თავისი ჩვენების განმავლობაში ფართო კრიტიკული აღიარება მოიპოვა და ემის 57 ნომინაცია მიიღო, მათ შორის ორი „საუკეთესო დრამატული სერიალისთვის“, და 20 ჯილდო მოიგო. განგსტერულმა დრამამ ასევე მოიგო ოქროს გლობუსის ჯილდო „საუკეთესო სატელევიზიო სერიალისთვის – დრამა“ 2011 წელს და ორი „კინომსახიობთა გილდიის ჯილდო“ „საუკეთესო ანსამბლური შესრულებისთვის დრამატულ სერიალში“. შესაძლოა, შოუს არ ჰქონდეს ისეთი ძლიერი და ვნებიანი ფანბაზა, როგორიც მაფიის დრამა „სოპრანოს კლანს“ ან „Breaking Bad“-ს, მაგრამ „Peaky Blinders“-ის ფანებს ის ნამდვილად შეუყვარდებათ.