რეჟისორმა უილიამ დევიდ კაბალიერომ ბოლო ოცი წელი თავისი ცხოვრებისა და კარიერის განმავლობაში პუერტო-რიკოული ოჯახის – მათი ცხოვრების, ბრძოლის, კავშირებისა და მონათესავე თვისებების – დოკუმენტირებას მოანდომა ჰიბრიდული დოკუმენტური ნამუშევრების მეშვეობით, რომლებიც აერთიანებს ცოცხალ კადრებს, 2D და 3D ანიმაციასა და ფიზიკურ მინიატურულ მოდელებს. ამ პროექტებიდან პირველი, რომელიც ფესტივალებზე მოხვდა, მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „ვიქტორი და იზოლინა“ (Victor & Isolina) მისი ბებია-ბაბუის განშორებას ასახავდა ჩაწერილი დიალოგის საშუალებით და 2017 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე აჩვენეს. კაბალიერო სანდენსზე 2022 წელს მოკლემეტრაჟიანი ფილმით „ჩილი და მილი“ (Chilly and Milly) დაბრუნდა, რომელიც მამის თირკმლის უკმარისობის გავლენას იკვლევდა მის მშობლებზე. წელს კაბალიერო სანდენსზე თავის სრულმეტრაჟიან დებიუტს, ფილმს „ისინი ოცნებობენ“ (TheyDream) წარმოადგენს. ფილმი, რომლის პროდიუსერია Colibri Creative Media, მსოფლიო პრემიერით 23 იანვარს, პარასკევს, წარდგება მაყურებლის წინაშე. დედასთან თანამშრომლობით, რეჟისორი ხელახლა ქმნის, აღადგენს და როტოსკოპირებს ოჯახის წევრების საკვანძო გამოცდილებებსა და მომენტებს, რომლებიც მათთან ერთად აღარ არიან. ფილმი, რომელიც მხატვრისთვის ყველაზე ბუნებრივ ენაზეა მოთხრობილი, მეხსიერების, განკურნების, თვითაღმოჩენისა და თვითმიმღებლობის მწვავე პორტრეტია. რეჟისორმა ასევე მოგვცა ექსკლუზიური ფრაგმენტის ნახვის საშუალება ფილმიდან, რომელიც ქვემოთ არის წარმოდგენილი: ფილმის პრემიერის წინ, Cartoon Brew კაბალიეროს შეხვდა, რათა განეხილა მრავალი ტექნიკა, ინსტრუმენტი და მოგონება, რომლებიც მის არსებითად უნიკალურ ფილმშია გამოყენებული. Cartoon Brew: რას ნიშნავს ასეთი ღრმად პირადი ისტორიის გაზიარება ამ ხელოვნების დოკუმენტის ფორმით, რომელსაც ათასობით ადამიანი ნახავს? რატომ არის ეს თქვენი პირადი იმპულსი, გაუზიაროთ თქვენი პირადი ისტორიები ოჯახის მიღმა ადამიანებს, და რას ნიშნავს თქვენთვის ეს მხატვრული აქტი? უილიამ დევიდ კაბალიერო: შეერთებულ შტატებში, როგორც პუერტო-რიკოელი, რთული იყო გაზრდა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მე ვიზრდებოდი, 80-იან და 90-იან წლებში. პუერტო-რიკო არის კუნძული, რომელიც დომინირებული იყო და მრავალი თვალსაზრისით უპატივცემულოდ ექცეოდა შეერთებული შტატების მხრიდან. ამის გარდა, მე სამხრეთში ვიზრდებოდი. ეს ნამდვილად კულტურული შოკი იყო ჩემი ოჯახისთვის, რომელიც ნიუ-იორკში გაიზარდა. ჩვენ გარკვეულწილად ღარიბები ვიყავით. ჩემი მშობლები ინვალიდები იყვნენ და მე ბებიაჩემის ეზოში, ფურგონში ვცხოვრობდი. ასე რომ, ამერიკული საზოგადოებრივი სტანდარტებით, თითქოს ჩვენი ისტორიები არ იყო განკუთვნილი იმისთვის, რომ მნიშვნელოვანი ან აქტუალური ყოფილიყო, და ჩვენ ჩრდილში მცხოვრებლებად მიგვიჩნევდნენ. როდესაც ტელევიზორს ვრთავდი, არასდროს მინახავს ჩემნაირი ადამიანების ავთენტური წარმოდგენები. მახსოვს, ვგრძნობდი, რომ ამაში რაღაც ძალიან არასწორი იყო. დროთა განმავლობაში გადავწყვიტე, რომ შემეძლო გავმხდარიყავი ისეთი ადამიანი, რომელიც ამის საპირისპირო ნამუშევრებს შექმნიდა. ეს ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ გადავიღე მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, შემდეგ კი მოკლემეტრაჟიანი სერიალი ბაბუაჩემზე, სადაც მისი 3D-პრინტირებული მინიატურები იყო გამოყენებული. განუზომლად ამაღელვა, როდესაც ადამიანები, რომლებმაც ნახეს ფილმი – თეთრკანიანები, შავკანიანები, არაბები, აზიელები, ებრაელები, სხვა ეთნიკური წარმომავლობის ადამიანები – ამბობდნენ: „ვაუ, შენი ბაბუა ზუსტად ისეთივეა, როგორიც ჩემი ბაბუა“. მივხვდი, რომ ჩვენი ოჯახი რეზონირებს ოჯახური არქეტიპების უნივერსალურობასთან, და რაც უფრო მეტად წარმოვადგენდი მათ ნამდვილ ადამიანურობას, მით უფრო მეტად ვაცნობიერებდი, რომ ეს ფილმი შეიძლება ყოფილიყო ხიდი, რომელიც დააკავშირებდა სხვადასხვა აუდიტორიას, რომლებმაც შეიძლება არც კი იცოდნენ, როგორია პუერტო-რიკოული ოჯახური დინამიკა. და ასე იქმნება მიმღებლობა. ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ მრავალფეროვნება წარმოუდგენლად ლამაზი სიტყვაა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი გარკვეული პრეზიდენტი მას ბოროტებად მიიჩნევს. ამ მოკლემეტრაჟიანი ფილმების გადაღების შემდეგ, რამ გადაგაწყვეტინათ ამ კონცეფციის სრულმეტრაჟიან ფილმად განვითარება? ვგრძნობდი, რომ ეს მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ბუნებრივი ევოლუცია იყო, და სრულმეტრაჟიანი ფილმი გამომწვევად მიმაჩნდა იმ ამბის მოსაყოლად, რომელიც გაიზრდებოდა და განვითარდებოდა, მასში არსებული სხვადასხვა სიუჟეტური რკალებით. ვფიქრობ, მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღება უფრო ადვილია, რადგან ნაკლებია შედეგზე საფიქრალი. სრულმეტრაჟიან ფილმში, რაღაცის შექმნა შეგიძლია პირველ ხუთ წუთში, რის შედეგსაც 60 წუთის შემდეგ მიიღებ, ასე რომ, ბევრი რამ არის გასათვალისწინებელი. ეს ფილმი მოიცავდა ყველა იმ მოკლემეტრაჟიან ფილმს, რომელიც მანამდე შეიქმნა და საუბრობდა ოსტატობის ბუნებაზე. მან საშუალება მოგვცა ხშირად გვევლო დროში წინ და უკან; ერთ მომენტში ვიქნებით აწმყოში, შემდეგ 1987 წელს, შემდეგ 1994 წელს. მან მომცა მეტი დრო, რომ მომეყოლა ამბავი, რომელიც ვითარდება ჩვენი ოჯახის ისტორიის მრავალფეროვან პერიოდში. შეგიძლიათ მოკლედ მოგვიყვეთ სხვადასხვა ანიმაციის სტილზე, მასალებზე და პროგრამულ უზრუნველყოფაზე, რომლებიც ამ ფილმის შესაქმნელად გამოიყენეთ? მონტაჟის უმეტესი ნაწილისთვის Adobe Creative Suite გამოვიყენე, კომპოზიტინგისთვის კი After Effects. მყავს ანიმატორების ძლიერი გუნდი, რომლებიც მრავალფეროვან პროგრამებს იყენებენ. 3D ანიმატორები იყენებენ Blender-სა და Unreal-ს. როტოსკოპირებისთვის აქტიურად ვიყენებდით EbSynth-ს. ყველა დეკორაცია ფიზიკურად, მინიატურულად არის აგებული. მომწონს, რომ ეს პროექტი აერთიანებს ელეგანტურ 3D და 2D ანიმაციას უფრო ტაქტილურ მინიატურულ კინემატოგრაფიასთან, რადგან ვფიქრობ, მინიატურული ნამუშევარი ადამიანებს აიძულებს, ღრმად ჩაუღრმავდნენ მას. გინდათ დივანი აიღოთ ხელში. გინდათ პერსონაჟები აიღოთ ხელში. ეს მათ ცოცხლად აგრძნობინებთ თავს. ამიტომ ვფიქრობ, რომ ეს ორივეს სასიამოვნო ჰიბრიდია.