„უცნაური ამბები“ დასრულდა: რატომ არის გადარჩენა ზოგჯერ უკეთესი, ვიდრე მსხვერპლი?

**გაფრთხილება: ეს სტატია შეიცავს უამრავ სპოილერს სერიალ „უცნაური ამბების“ დასკვნითი ეპიზოდისა და მთლიანად სერიალის შესახებ.** აი, ესეც ასე. ცხრა წლის, ხუთი სეზონის, 42 ეპიზოდის, 82 იდეალურად შერჩეული მუსიკალური ჩანართისა და მილიონი პერსონაჟის მიერ ნათქვამი ფრაზის „ბოლოჯერ“ შემდეგ, „უცნაური ამბები“ დასრულდა. ჩვენმა გმირებმა საბოლოო ბრძოლა გადაიტანეს. კატასტროფა თავიდან იქნა აცილებული ჰოკინსში, ინდიანას შტატში. და ყველაფერი, რაც „თავდაყირა სამყაროში“ იყო, ახლა კვლავ „სწორად“ დგას. საბოლოოდ, ყველა გავრცელებული სპეკულაციისა და რთული თეორიის მიუხედავად, სინამდვილეში არ ყოფილა არანაირი მასშტაბური სიკვდილი (ბოდიში, კალი), არანაირი გონების შემბოჭავი (ან გამტეხი) სეზონის ფინალური მოულოდნელი შემობრუნება და არც გიჟური სცენები ტიტრების შემდეგ, მას შემდეგ, რაც Netflix-ის სამეცნიერო ფანტასტიკის ფენომენი თავის ბოლო „გაშავებამდე“ მივიდა. მაგრამ იცით რა? ეს... სულაც არ არის ცუდი. „უცნაური ამბების“ დასკვნით ეპიზოდს არასოდეს შეეძლო ყველა ფანისთვის მიეცა ის, რაც მათ უნდოდათ, ამიტომ დაფერების ძმებმა ამის ნაცვლად ჰოკინსის გმირებისთვის იმის მიცემაზე გაამახვილეს ყურადღება, რაც მათ ეკუთვნოდათ. ხედავთ, საქმე ის არის: „უცნაური ამბების“ დიდებულ ფინალამდე მიმავალ დღეებში, ინტერნეტს, როგორც ჩანს, კოლექტიურად ჰქონდა შეთანხმება, რომ თუ „გამართულ სამყაროში“ არ იქნებოდა გიჟური მსხვერპლი, ტრავმული პერსონაჟების სიკვდილი ან გაოგნებული გამჟღავნებები, მაშინ ეს ნიშნავდა, რომ ჩვენ, როგორც ფანები, მოტყუებულები ვიყავით, რომ თითქმის ათწლიანი ინვესტიცია შოუში არაფრისმომცემი იქნებოდა. ეს არის მკაფიოდ სოციალური მედიის ეპოქის მენტალიტეტი, რომლის ფესვებიც ჰარი პოტერის მოჩვენებით სიკვდილში „სიკვდილის საჩუქრებში“ დაახლოებით 18 წლის წინ არის — იდეა, ალბათ ნაწილობრივ მაინც, იმ რწმენიდან გამომდინარე, რომ რადგან დასასრულები ხშირად მტკივნეულია ჩვენთვის პირადად, ისინი ასევე, სამართლიანობისთვის, მტკივნეული უნდა იყოს იმ პერსონაჟებისთვისაც, რომლებსაც ვემშვიდობებით. ეს მენტალიტეტი გამყარდა „სამეფო კარის თამაშების“ ეპოქაში, სადაც ფანების საყვარელი პერსონაჟების შოკისმომგვრელი სიკვდილი იმდენად ჩვეული გახდა ბოლო ეპიზოდის მოსვლამდე, რომ სიკვდილის, მოულოდნელი შემობრუნებების ან გადახვევების არანაირი რაოდენობა ვერ გაუტოლდებოდა ფანების მიერ ონლაინში მოფიქრებულ ყველაზე ველურ სიუჟეტურ მაქინაციებს. სამართლიანობისთვის, მათ მიმართ (უმეტესად არა-ბოროტად) ვინც გმირების სისხლს ითხოვდა, ყოველთვის არ არის — ან მხოლოდ — რაიმე სახის უფლებამოსილების გრძნობა ან იმის მოლოდინი, რომ ხელოვანი და მისი შემოქმედება რაღაცას გვმართებს. ასევე არსებობს კონკრეტული გადაწყვეტილებებისა და ხანგრძლივი შედეგების ხელშესახები სურვილი, რაც სულაც არ არის უგუნური: საკმარისია გადახედოთ „სკაიუოკერის აღზევებას“ და C3PO-სა და ჩიუის მოჩვენებით სიკვდილებს — ან MCU-ის მულტივერსის საგას და იმას, თუ რამდენად ბევრს „გააბრუნებს“ ის „უსასრულობის ომისა“ და „დასასრულის თამაშის“ შემდეგ, სანამ „განკითხვის დღე“ და „საიდუმლო ომები“ დასრულდება — რომ დაინახოთ, რომ IP სამყაროში სულ უფრო რთული ხდება დასასრულის ნამდვილი შეგრძნების მიღება. მიუხედავად ამისა, როგორიც არ უნდა იყოს მოტივაცია, დიდი ხანია არსებობს გავრცელებული შეგრძნება, რომ მოთხრობის დასასრულს მნიშვნელობა რომ ჰქონდეს, და მოგზაურობას აზრი რომ ჰქონდეს, მაშინ უნდა იყოს გადასახდელი ფასი — სასურველია სისხლის სახით. მაგრამ მეტ და როს დაფერებმა, თავიანთ მსახიობებთან და გუნდთან ერთად, ახლახან შეგვახსენეს, რომ ეს უბრალოდ სიმართლეს არ შეესაბამება. ახლა, სრული გამჟღავნება, როდესაც „იმპაიერის“ ეს კონკრეტული მწერალი ახალი წლის დღეს, უღმერთო საათზე, „გამართული სამყაროს“ საყურებლად დაჯდა, ემოციური ტანჯვის მასოქისტურ სურვილს — ერთი-ორი მასშტაბური სიკვდილისთვის, რომ ცხვირიდან ცრემლები წამოსულიყო — ბოლოჯერ ჯერ კიდევ არ მიმიტოვებია. მე წავიკითხე თეორიები კალის, როგორც საიდუმლო აგენტის შესახებ, თესალჰიდრასა და ედი მანსონის აღდგომის შესახებ, ჩვენი D&D-ს მოყვარული გმირების „ბუნებრივ 20-ზე“ (კალი – რვა, ელ – თერთმეტი და ჰენრი – ერთი) საჭიროების შესახებ გონების მფლეთველის დასამარცხებლად, და მზად ვიყავი გამომშვიდობებოდი პერსონაჟებს, რომლებიც გზადაგზა ძალიან შემიყვარდა. როგორც პოეტმა, ფილოსოფოსმა და პოპ-გენიოსმა ლედი გაგამ ერთხელ დაწერა: „თუ რთული არ არის, სახალისო არ არის“, არა? იმ მომენტში, როდესაც ჯოის ბაიერსი ვეკნას სასიკვდილო დარტყმას აყენებს, ჩვენ მძაფრად გვახსენდება ყველა სიკვდილი და ტანჯვა, რომელმაც გზა გაუხსნა ამ მძიმე ბრძოლით მოპოვებულ კათარზისულ გამარჯვებას. მაგრამ შემდეგ, ყველა თეორიზირების, სპეკულაციისა და ნაადრევი გლოვის შემდეგ, შოუს სრულიად ფუნქციური, თუმცა რეალურად არასოდეს-მნიშვნელოვანი, დიდი ფინალური ბრძოლის მწვერვალზე „უფსკრულში“, რაღაც მოულოდნელად წარმოუდგენლად ნათელი გახდა: შესაძლოა ბევრ ჩვენგანს „უცნაური ამბების“ დასასრულისთვის თავიდანვე არასწორად უყურებდა. ხედავთ, ჩვენი გმირების მიერ ფინალური ბოსის — და მისი ხუთვარსკვლავიანი გენერლის (განსაკუთრებული ჯეიმი ქემპბელ ბაუერი, ღირს გამეორება) — მიღწევა არასოდეს ყოფილა მათი სიკვდილისთვის მომზადება. პირიქით, ყოველივე იმის შემდეგ, რაც მათ უკვე კოლექტიურად და ინდივიდუალურად დაკარგეს ამ წერტილამდე მისასვლელად, საქმე ეხებოდა იმის ჩვენებას, რომ ისინი მზად იყვნენ გადარჩენისთვის. და, როგორც „მეფის დაბრუნების“ ღირსი ეპილოგი ასე მშვენივრად უსვამს ხაზს, ეს ასევე, გადამწყვეტად, მათ სიცოცხლისთვის მომზადებას ეხებოდა. იმ მომენტში, როდესაც ჯოის ბაიერსი — რომელიც, არ დაგვავიწყდეს, ცხოვრების ყველაზე ბნელ მომენტში გაგვეცნო და რომელიც ხუთი სეზონისა და თითქმის ათწლეულის განმავლობაში მრავალ, ბევრად უფრო ბნელ მომენტს შეხვდა (ჩვენ კვლავ გვახსოვს ბობ ნიუბი) — ვეკნას სასიკვდილო დარტყმას აყენებს.