არ არსებობს კარგი ამბავი ცუდი დასასრულით. დასასრული არის კონცეფცია; ის არის ის, რაც ფარდას ხსნის და გვიმჟღავნებს იმ ყველაფრის არსს, რასაც თქვენ ამდენი ძვირფასი დრო დაუთმეთ. ასეა სერიალ „უცნაური ამბების“ ფინალის შემთხვევაშიც, ორსაათიანი დასასრული, რომლის კონცეფციაც, როგორც აღმოჩნდა, უფრო ზედაპირულია, ვიდრე მის თავგამოდებულ ფანებს შეიძლებოდა ჰქონოდათ იმედი. სიუჟეტი იქედან გრძელდება, სადაც შეჩერდა: მთავარი გმირები პირისპირ ხვდებიან ვეკნასთან (გამორჩეული ჯეიმი ქემპბელ ბაუერი) უკანასკნელ ინტერგანზომილებიან, CGI-ით დატვირთულ ბრძოლაში, გადაწყვეტილნი გადაარჩინონ მის მიერ დატყვევებული ბავშვები და თავიდან აიცილონ აპოკალიფსი. სიმართლე რომ ვთქვათ, შემდგომი მოვლენების სერია არ არის დიდი კატასტროფა. არ არის დიდი ღალატი, არც უცნაური სიუჟეტური შემობრუნება, და დაფერებმა იციან, როგორ დაასრულონ ეს სერიალი დამაკმაყოფილებლად. თუმცა, მათ შექმნეს იმდენად უსაფრთხო დასასრული, რომ ის ალგორითმულ დავალებას ჰგავს, რომელიც მიზნად ისახავს რაც შეიძლება ნაკლები მაყურებლის გაღიზიანებას. მუსიკალური არჩევანი კვლავაც შეუდარებელია, და დაფერებს ნამდვილად ესმით თინეიჯერების გაზრდის ისტორიების ძალა, სადაც პერსონაჟები ვითარდებიან და მომავალ თაობას გადასცემენ ხელკეტს. მიუხედავად უამრავი საფრთხისა, რომელიც მრავალ სქემასა და განზომილებაში გვხვდება, გარდაცვლილთა რიცხვი სავალალოა. მეოთხე ეპიზოდში დიდებული სისხლიანი ხოცვა-ჟლეტის შემდეგ, ეს სამყარო საკმაოდ დაცულად გამოიყურება. პერსონაჟები საშინელი საფრთხისგან უმნიშვნელო დაზიანებების გარეშეც კი თავისუფლდებიან; ხუმრობა იმაზე, რომ ვიღაცას ბრძოლის შემდეგ „ცუდი სუნი ასდის“, კიდევ ერთხელ ადასტურებს, თუ რა ცოტა გადაიტანეს მათ, რაც ათწლეულის განმავლობაში შექმნილი დაძაბულობის კულმინაცია უნდა ყოფილიყო. პირველ აქტში ასევე არის მტკივნეული დიალოგი საუკეთესო მეგობრებს შორის, სადაც ნოა შნაპი და ფინ ვულფჰარდი ძლივს არწმუნებენ მაყურებელს, რომ ადამიანები არიან, და შეიძლება მხოლოდ ვივარაუდოთ, რომ ბრეტ გელმანი (ფიგურალურად) ვიღაცას გვამის დამარხვაში დაეხმარა, რადგან მისი დაღლილი ხრიკები კვლავაც ჩნდება. ასევე იმედგაცრუებაა იმის გაცნობიერება, რომ ლინდა ჰემილტონის დაქირავება საბოლოოდ არაფერს ნიშნავს — და არც ერთი დემოგორგონი არ ჩნდება. მაგრამ ამ ხარვეზების მიუხედავად, და სცენარის, რომელიც მოიცავს ისეთ უხერხულ მომენტებს, როგორიცაა მომაკვდავი პერსონაჟის პირდაპირი განცხადება: „ჩემი ამბავი ყოველთვის აქ უნდა დასრულებულიყო“, სერიალში ბევრი რამაა საყვარელი. ჰოუკინსის შემთხვევაში, პერსონაჟების ზრდა სამჯერ ხდება, და ზრდასრულობისკენ გადადგმული ყოველი ნაბიჯი გულსამაჩუყებლად ლამაზია. მსახიობობა საუკეთესოდ ჩანს მდუმარე ტანჯვის მომენტებში, მაგრამ ჯგუფის დარჩენილ ახალგაზრდა ზრდასრულებს შორის საუბარი ყველაზე ღრმა აღმოჩნდა, ელეგანტურად შესრულებული და გულწრფელი სიტყვებით, რომლებიც ოსტატურად აშენებენ მომავალ გარდაუვალ დარღვეულ დაპირებებს. საბოლოოდ, დაპირებები, რომლებიც მაყურებელს მიჰყიდეს – რომ ეს მართლაც საბოლოო და სრული იქნებოდა – არ იყო გადაჭარბებული. და მიუხედავად იმისა, რომ ძირითადი ჯგუფი მნიშვნელოვნად განსხვავებული დრამატული შესაძლებლობების ანსამბლად გადაიქცა, ისინი ეპილოგში მაინც დიდწილად თანხვდებიან ერთმანეთს. ეს ყველაფერი შეიძლებოდა ყოფილიყო უფრო გაბედული, უფრო გამომჟღავნებელი, ვიდრე მხოლოდ განმწმენდი, მაგრამ ყოველმხრივ, მაინც თამამად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ინდიანას შტატის ქალაქ ჰოუკინსში კატასტროფა თავიდან იქნა აცილებული.