საქმე ისაა: თუკი დროს ვხარჯავთ იმის ახსნაზე, თუ ვინ არიან „უცნობები“, ისინი ვეღარ იქნებიან უცნობები და, შესაბამისად, გაცილებით ნაკლებად საშიშებიც ხდებიან. თითქმის შთამბეჭდავია, თუ რამდენად ფუნდამენტურად არასწორად გაიგო რენი ჰარლინის ტრილოგიამ ბრაიან ბერტინოს მიერ შექმნილი პერსონაჟების მიმზიდველობა. რა თქმა უნდა, ორიგინალური ფილმის ნახვის შემდეგ მაყურებელს აინტერესებდა, თუ ვინ იყვნენ ეს სადისტი სერიული მკვლელები და რატომ იქცეოდნენ ასე, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მთელი საიდუმლოს გასაფანტად სამ ფილმში ოთხნახევარი საათი უნდა დახარჯო. ბერტინოს ორიგინალი სწორედ უხილავზე და აუხსნელზე თამაშობდა. ეს არის ამერიკული გარეუბნის კოშმარი: თავს უმიზეზოდ გესხმიან. სოციოპათების ახირებებისგან დასამალი უსაფრთხო ადგილი არსად არის. ვერაფერზე ნაკლებად საინტერესო ვერ ვიფიქრებ, ვიდრე საფრთხობელას ბავშვობის გაგება. „უცნობები – თავი 3“ მოწყალედ ასრულებს ჰარლინის ტრილოგიას კვნესითი დასასრულით. ბოლო დროის ერთ-ერთი ყველაზე მოსაწყენი სტუდიური საშინელებათა ფილმია, რომლის სწრაფი 90 წუთიც რატომღაც უსასრულოდ გვეჩვენება. მკვდარი სიჩუმის, უაზრო ფლეშბექების (რომელთაგან არც ერთი არ გვაწვდის ახალ ინფორმაციას) ფონზე, ამ ფილმში ფილმისგან თითქმის არაფერია დარჩენილი. მთელი ეს „ნამუშევარი“ მხოლოდ პლასტიკური ნიღბის ელასტიკის სისუსტით არის შეკრული. აუცილებელი ფლეშბექისა და გახსნითი მკვლელობის სცენის შემდეგ, ალან ფრიდლენდისა და ალან რ. კოენის უსიცოცხლო სცენარი სასაცილოდ გვთავაზობს სათაურის ეკრანს სერიული მკვლელის ლექსიკონურ განმარტებასთან ერთად. კარგი, მადლობა, არ მეგონა, რომ ვინმესთვის გაუგებარი იყო. შემდეგ მოქმედება მე-2 თავის მოვლენებიდან რამდენიმე წამში გადადის. მაია (მადელაინ პეტში) ხის უკან დგას, მაკიაჟი რატომღაც უნაკლოა, სისხლის ლაქები „გემოვნებითაა“ მოთავსებული მის სახეზე, ის უყურებს, როგორ ანადგურებენ საფრთხობელა და თოჯინა მათ მკვდარ მეგობარს, პინ-აპ გოგონას. ამას ჰქვია „მკვდარი ცხენის ცემა“. სისხლიანი და დაზიანებული სხეულით, მაია ოროგონის ტყეში მიიკვლევს გზას, სანამ პატარა, ძველ ეკლესიას არ წააწყდება, რომელშიც (რატომღაც) უამრავი წინასწარ ანთებული სანთელია. როგორც კი მაია ადგილზე მიდის, იდუმალი გრეგორი (გაბრიელ ბასო) ჩნდება. მათ შორის უღიმღამო საუბარი იმართება Bulleit Rye-ის აშკარა პროდუქტის რეკლამის ფონზე (რაღაცაზე, რომ ორივე პარტნიორს გლოვობს, მაგრამ ვის აინტერესებს). მაია შიშდება და გარბის. მალე ის პირისპირ ხვდება შერიფ როტერს (რიჩარდ ბრეიკი), რომელიც კვლავ სასოწარკვეთილი ცდილობს, მაიამ ქალაქის საგულდაგულოდ შენახული საიდუმლოებები არ გაამჟღავნოს, მაგრამ არც იმდენად სასოწარკვეთილია, რომ მის მოშორებას შეეცადოს. მაია ცდილობს პოლიციის მანქანა მოიპაროს, თუმცა გადარჩენილი „უცნობები“ მას სწრაფად აგდებენ გზიდან და შემდეგ მიტოვებულ სახერხი ქარხნისკენ მიათრევენ. „თავი 3“ იმდენად მოკლებულია დაძაბულობასა და საბაზისო ენერგიას, რომ ისეთი შეგრძნება გრჩება, თითქოს მთელმა სამსახიობო გუნდმა საძილე აბების დოზა გადააჭარბა. ფილმის დანარჩენი ნაწილი სტანდარტული „stalk-and-slash“ ჟანრისაა, ერთი დამატებითი ნიუანსით: საფრთხობელა ცდილობს მაია მესამე „უცნობის“ ადგილზე დააყენოს. ზომიერად საინტერესოა იმის დანახვა, თუ როგორ ხიბლავს სისხლისღვრა ამ ღრმად ტრავმირებულ გოგონას, მაგრამ ეს იმდენად სწრაფადვე ქრება, რომ გაგიკვირდებათ, საერთოდ უნდოდათ თუ არა სცენარისტებს ამ მიმართულებით წასვლა. რენი ჰარლინი ადრე საკმაოდ სანდო, თუმცა დაბალი ხარისხის ფილმების რეჟისორი იყო და მისი კომპეტენცია მოქმედებით ჟანრში სრულად არ არის დაკარგული, მაგრამ ის, ვინც „კერკეტი კაკალი 2-ის“, „კლდეზე მცოცავის“ და „ღრმა ლურჯი ზღვის“ მსგავს ფილმებს იღებდა, დაკარგული ჩანს. რა თქმა უნდა, არც ის შველის, რომ მთავარ სიუჟეტს კლიშირებული უკანა ისტორია ავსებს. ამ დაღლილი ფრენჩაიზის ფინალი ინტრიგის მომენტს მხოლოდ ბოლო წამებში პოულობს, ისიც მხოლოდ იმიტომ, რომ ჰარლინის არჩევანი იმდენად გაუგონარია, რომ წამით გამოგაფხიზლებთ და გაოცებულს გაგაცინებთ. შესაძლოა, ეს MCU-ის გავლენაა სტუდიურ ფრენჩაიზებზე, მაგრამ ყველა ფილმს შორის, რომელიც პერსონაჟის წარსულს ზედმეტად ხსნის, „უცნობები“ ყველაზე უაზროა. ჰარლინმა ერთადერთი, რაც გააკეთა, ეს სიურპრიზის ელემენტის მოცილებაა. ამის გარეშე კი ფილმი არაფერია, საერთოდ არაფერი. „უცნობები“ ფილმების სერიის რენი ჰარლინის მიერ განახლებული ტრილოგიის ამ მესამე თავში მაია ლუკასი ნიღბიან მკვლელებთან საბოლოო დაპირისპირებას ხვდება.