პირველი ვესტერნი, რომელიც ოდესმე ტელევიზიით გავიდა, არ იყო იარაღის ოსტატი დამნაშავე, რომელიც ბანკებსა და დილიჟანსებს ძარცვავდა. ეს იყო თოჯინა. 1949 წელს ლოს-ანჯელესის სატელევიზიო სადგურმა KNBH-მა (ამჟამად KNBC) გამოუშვა „ციკლონ მელოუნის თავგადასავალი“ (The Adventures of Cyclone Malone), რომელიც იაზუ ჯანქშენის თოჯინა შერიფზე მოგვითხრობდა. შეიძლება უცნაურად მოგეჩვენოთ, რომ პირველი ვესტერნი, რომელმაც იმ დროის ახალ გამოგონებაზე კვალი დატოვა, თოჯინაზე იყო დაფუძნებული, მაგრამ ის, მიუხედავად ამისა, გავლენიანი იყო და აჩვენა, რომ ჟანრს შეეძლო ოჯახური აუდიტორიის მოზიდვა. ბოლო წინადადებაში იყო სიტყვა, რომელიც ამ სტატიის საფუძველს წარმოადგენს: გავლენიანი. ციკლონ მელოუნის მსგავსად, არსებობს ვესტერნ შოუები, რომლებიც თოჯინების ეთერიდან გასვლის შემდეგ გამოვიდა და თავისი წარუშლელი კვალი დატოვა ჟანრზე; დასავლეთის იერსახის გადახედვიდან, ფერადი გადაღების პიონერობამდე. შემდეგ ვესტერნ შოუებს ყველას ჰქონდა გავლენიანი კვალი ჟანრზე მთლიანობაში. ასე რომ, ზედმეტი ლაპარაკის გარეშე, მოდით, OK Corral-ისკენ გავეშუროთ და ჩავუღრმავდეთ. ძველი დასავლეთის ერთი ასპექტი, რომელიც ყოველთვის მაჯადოებდა, იყო ის, თუ როგორ გადაიქცა ეს ფორპოსტები ხმაურიან ქალაქებად. ეს არის ფანჯარა იმისკენ, თუ როგორ ჩამოყალიბდა დასავლეთ შეერთებული შტატები, რის გამოც HBO-ს „დედვუდი“ (Deadwood) არა მხოლოდ ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ვესტერნ-შოუა, არამედ უდიდესი გავლენა მოახდინა ჟანრზეც, თანამედროვე აუდიტორიისთვის დასავლეთის ჩამოყალიბებისა და ფუნქციონირების გაცნობით. 2004 წელს პრემიუმ ქსელში გამოსული „დედვუდი“ მოგვითხრობს სამხრეთ დაკოტას ქალაქ დედვუდის ისტორიას და იმაზე, თუ როგორ გადაიქცა ის ბანაკიდან ქალაქად. „დედვუდმა“ სრულიად ახლებურად განსაზღვრა, როგორი უნდა ყოფილიყო ვესტერნი, შემოიტანა რეალიზმი და მორალური ორაზროვნება ჟანრში, რომელიც ხშირად კარგ ბიჭებსა და ცუდ ბიჭებზე იყო აგებული. „დედვუდში“ არაფერი იყო „უსაფრთხო“, რადგან ის, უხეში ფორმით, აჩვენებს, თუ როგორ შეიცვალა ეს ქალაქი ქაოსიდან ცივილიზებულ საზოგადოებად, რასაც ბევრმა ვესტერნმა შეისწავლა 2006 წელს მისი ბოლო ეპიზოდის გამოსვლის შემდეგაც კი. იმავე წელს, როდესაც „ციკლონ მელოუნის“ პრემიერა შედგა ლოს-ანჯელესის ტელეეკრანებზე იაზუ ჯანქშენის დასაცავად, გამოჩნდა ყოფილი ტეხასელი რეინჯერი, რომელიც შავ ნიღაბს ატარებდა და თავის მეგობართან ერთად მოგზაურობდა დასავლეთში, რათა დახმარებოდა უმწეოებს უსამართლობისა და უკანონობის წინააღმდეგ. ის ცნობილი გახდა, როგორც „მარტოხელა რეინჯერი“ (The Lone Ranger), და სათაურის პერსონაჟი მთლიან ჟანრზე ძალიან გავლენიანი იქნებოდა. ტელევიზიით გასული მესამე ვესტერნი, სერიალი იყო პირველი ნამდვილი რეიტინგული ჰიტი და საფუძველი ჩაუყარა ვესტერნ ტელევიზიის ოქროს ხანას. ლეგენდარულმა ABC ვესტერნმა „მარტოხელა რეინჯერი“ მორალურ კომპასად წარმოადგინა — უმწიკვლო და არასდროს ჰქონია მანკიერებები. მან მხოლოდ საუკეთესო იარაღის სროლის სცენები აჩვენა ტელევიზიით, და სერიალმა ხელი შეუწყო ტელე-ვესტერნების ოქროს ხანის დაწყებას თავისი ჭკვიანური მარკეტინგითა და საკულტო ციტატებით („ჰი-იო, სილვერ, წავედით!“). დიახ, ტონტოს (ჯეი სილვერჰილსი) პერსონაჟი დღეს გარკვეულწილად პრობლემურია, მაგრამ ამან არ უნდა შეამციროს ის მასიური კულტურული გავლენა, რაც „მარტოხელა რეინჯერმა“ ჟანრზე მოახდინა. ამ ლეგენდარული სერიალის შესავალი მარტივი, მაგრამ საკულტო იყო. მთხრობელის მიერ ამ ორი ჯადოსნური სიტყვის წარმოთქმა, რასაც მოჰყვებოდა ლუკას მაკკეინის (ჩაკ კონორსი) ნელი სიარული და თოფის სროლა, ნიშნავდა, რომ ვესტერნის ოქრო გელოდათ. 1958 წელს ABC-ზე გამოსული „მეთოფირი“ (The Rifleman) ისეთივე გავლენიანი იყო, როგორც „მარტოხელა რეინჯერი“, სერიალი, რომელმაც სხვა ვესტერნ-შოუებს გზა გაუხსნა (ამაზე მოგვიანებით). მიუხედავად იმისა, რომ პირველი დასავლეთში კანონის დამამკვიდრებელ მაწანწალებზე იყო ფოკუსირებული, „მეთოფირმა“ სხვა რამ გააკეთა, ის ყურადღებას ამახვილებდა პერსონაჟებზე და მათ აძლევდა საშუალებას, განევითარებინათ ამბავი, ნაცვლად მოქმედებებით დატვირთული სროლებისა. ლუკას მაკკეინი არ იყო მხოლოდ ერთ-ერთი საუკეთესო მეთოფირი ტელევიზორში — ის მარტოხელა მამა იყო, რომელიც შვილს ძველი დასავლეთის უკანონობაში ზრდიდა. მიუხედავად იმისა, რომ „მეთოფირში“ იყო ძალადობა, შოუ უფრო პერსონაჟზე იყო ორიენტირებული, ვიდრე მისი თანამედროვეები, და აჩვენა, რომ ვესტერნი ყოველთვის არ უნდა ყოფილიყო იმაზე, ვინ უკეთ ისროდა იარაღს. ის ასევე შეიძლება ყოფილიყო თანაგრძნობასა და პასუხისმგებლობაზე, ისევე როგორც სამართლიანობის მიღწევაზე, რაც მომავალმა ვესტერნ ტელესერიალებმა (და ფილმებმა) საკუთარ პროექტებში გაითვალისწინეს. 14 სეზონის განმავლობაში, ვესტერნის ფანებს „ბონანცას“ (Bonanza) სამყარო გაეცნოთ იმ საკულტო რუკის დაწვის წყალობით; და, რაც იმ დროს ნამდვილად ნოვატორული იყო, მაყურებელმა რეალურად შეძლო ცეცხლის ფერის, რუკის და მთელი შოუს ფერებში ხილვა. ხედავთ, „ბონანცა“ იყო პირველი ვესტერნი, რომელიც ოდესმე ფერადი ფირზე გადაიღეს, და ეს საკულტო იყო, რადგან ჩვენ შევძელით ძველი დასავლეთის მთელი თავისი დიდებით ხილვა. „ბონანცამდე“ ვესტერნები შავ-თეთრად იღებებოდა, მაგრამ „ბონანცაში“ ფერი გათავისუფლდა და ლამაზად გამოიყურებოდა. მაგრამ ფერადი გადაღება და ტრანსლირება არ იყო ერთადერთი, რაც „ბონანცას“ გავლენიანად აქცევდა. ეს ასევე იყო პირველი ვესტერნი, რომელმაც ნამდვილად ისაუბრა სოციალურ საკითხებზე, შეეხო იმ დროის ტაბუდადებულ საკითხებს, როგორიცაა რასიზმი, ტიპიური ამერიკული ოჯახის იერსახის ხელუხლებლად შენარჩუნებით. დღევანდელ ტელესერიალებთან შედარებით, რომლებიც საზოგადოებრივ საკითხებზე საუბრობენ, „ბონანცა“ საკმაოდ ზომიერი იყო; მაგრამ ჩვენ არ გვექნებოდა სერიალი, რომელიც ასეთ სერვისს უზრუნველყოფდა, თუ დამწვარი რუკა ამას პირველად არ გააკეთებდა; და ამას ჰქვია გავლენა.