ვიზუალურად ყველაზე შთამბეჭდავი საშინელებათა ფილმები

ბევრი საშინელებათა ფილმი საშუალო ვიზუალითაც კმაყოფილდება, რადგან მდიდრული ვიზუალური ეფექტები არ არის ის, რასაც ხალხი საშინელებათა ჟანრის ფილმების უმეტესობისგან ელის. რაღაც შეიძლება იყოს ბნელი, დაბალბიუჯეტიანი და საკმაოდ ჩვეულებრივ გარემოში გადაღებული, მაგრამ მაინც წარმოუდგენლად ეფექტური იყოს შემზარავობის მხრივ. ეს არ არის მაგალითად, „ჰელოუინის“ (1978) კრიტიკა, მაგრამ ის კლასიკური საშინელებათა ფილმია, რომელიც კარგად გამოიყურება და კარგადაა გადაღებული, თუმცა ვიზუალურად არ „ფეთქდება“. თუმცა, არც არის აუცილებელი. უბრალო და შედარებით რეალისტური გარემო ხშირად უფრო დაძაბულს ხდის მოქმედებას. ასე რომ, ქვემოთ მოცემული საშინელებათა ფილმები სულაც არ არის ყველა დროის ყველაზე შემზარავი, რადგან აქ აქცენტი კეთდება იმ საშინელებათა ფილმებზე, რომლებიც ყველაზე თვალწარმტაცად გამოიყურება. თუმცა, ზოგიერთი მათგანი საკმაოდ შემაშფოთებელია, განსაკუთრებით კი სიურეალისტური, რომლებიც რეალობასთან ან მის არარსებობასთან თამაშობს, მაგრამ, ყოველ შემთხვევაში, აქ წარმოდგენილი ყველა ფილმი ვიზუალური თვალსაზრისით ნამდვილად აკმაყოფილებს მაყურებელს. ფილმი „სახლი“ ტიპური „სიცხისეული სიზმარივით“ გამოიყურება და კულტური კლასიკის სტატუსით სარგებლობს საშინელებათა ჟანრში, თუნდაც ის უფრო სიურეალისტური კომედია იყოს, ვიდრე საშინელებათა ფილმი. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ შეგეშინდეთ, მაგრამ დიდი ალბათობით გაერთობით, რადგან ის გიჟურ რაღაცებს აკეთებს ძალიან მარტივი წინაპირობით, რომელიც ახალგაზრდა ქალების ჯგუფს უცნაურ სახლში წასვლას ეხება. ზებუნებრივი ქაოსი მოყვება, ხოლო „ნარატივი“ მხოლოდ საბაბია ეკრანზე ყველა სახის ველური და შთამბეჭდავი გამოსახულების საჩვენებლად. და როდესაც ყველაფერი ასეთი თვალწარმტაცი და უცნაურია, ეს საკმარისი აღმოჩნდება ფილმის შესანარჩუნებლად. საბედნიეროდ, „სახლი“ არც თავის თავს აჭარბებს, 90 წუთზე ნაკლები ხანგრძლივობის წყალობით. „ნეონის დემონი“, რბილად რომ ვთქვათ, უცნაური ფილმია. ის აქ არ არის იმიტომ, რომ დიდებულია, თუმცა შეიძლება ოდნავ დაუფასებელიც კი იყოს, არამედ იმიტომ, რომ წარმოუდგენლად გამოიყურება. ის შეგიძლიათ განათავსოთ იმავე თაროზე, სადაც „მხოლოდ ღმერთი აპატიებს“ შეინახეთ, რომელიც ასევე ნიკოლას ვინდინგ რეფნმა გადაიღო და მაყურებელთა შორის გაუცხოება და განხეთქილება გამოიწვია (არც ისე ბევრს, რადგან ეს ფილმები ნიშურია). „ნეონის დემონს“ შეიძლება გარკვეულწილად ვუწოდოთ განსაკუთრებით ბნელი „გაზრდის“ ფილმი საშინელებათა ელემენტებით, რადგან ის ახალგაზრდა ქალზეა, რომელიც ცდილობს თავისი გზა იპოვოს მოდის სამყაროში და აღმოაჩენს შემაშფოთებელ რაღაცებს. ეს კი რბილად რომ ვთქვათ, კიდევ უფრო ზომიერი შეფასებაა. ის ბევრ რამეს ერთდროულად ცდილობს და ყველაფერს სწორად ვერ ამუშავებს ან აბალანსებს, მაგრამ ვიზუალურად, „ნეონის დემონი“ ხშირად შთამბეჭდავია. ფილმი „ტელევიზორის ნათება ვნახე“ უნიკალური გზებით შემაშფოთებელი და ნერვებზე მომშლელია; ის ბევრ რამეს აკეთებს ისეთი რამისთვის, რაც საკმაოდ ინტიმური და ერთი შეხედვით მარტივი ჩანს, ყოველ შემთხვევაში, თავიდან. ის მოგვითხრობს ორ ახალგაზრდაზე, რომლებიც ერთმანეთს უცნაური და შედარებით უცნობი სატელევიზიო შოუს მეშვეობით დაუახლოვდებიან. ეს შოუ ოდნავ შემზარავ და ჰალუცინოგენურ „ბაფი ვამპირებზე მონადირეს“ ჰგავს, შემდეგ კი უჩვეულო რაღაცები იწყება. გაურკვეველია, რა არის რეალური და რა არის წარმოსახვითი, მაგრამ ორივე აღმოაჩენს რაღაცებს საკუთარი თავის შესახებ და შემდეგ მათი ცხოვრება სრულიად განსხვავებული მიმართულებით მიდის იმის გამო, თუ რას აკეთებენ (ან არ აკეთებენ) ამ აღმოჩენებით. აქ საშინელება ინტენსიურად ფსიქოლოგიური და უმეტესწილად ძალიან თავშეკავებულია, მაგრამ „ტელევიზორის ნათება ვნახე“ ძალიან კარგად ახერხებს თქვენს კანქვეშ შეღწევას, მისი უდავოდ გამორჩეული ატმოსფერო კი ამაში დიდ როლს თამაშობს. თუ ალექსანდრო ჟოდოროვსკის მიერ გადაღებული რამე გინახავთ, მაშინ კარგად გეცოდინებათ, რომ ის უკომპრომისო რეჟისორია; ისეთი დამოკიდებულება აქვს რეჟისორობის მიმართ. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უბრალოდ უკომპრომისოა. (დიახ, ძნელია ფილმების ჩამონათვალზე მსგავსი რაღაცების ახლებურად დანახვის გზების მოფიქრება. ეს ხომ რთული ამოცანაა). კარგი, ალექსანდრო ჟოდოროვსკი. „სანტა სანგრე“. „სანტა სანგრე“ ისევ ჟოდოროვსკისეული ხრიკებია, თუმცა ამჯერად საშინელებათა ჟანრის ფარგლებში, ნაცვლად ვესტერნის ან რაიმე ფილოსოფიური/სიურეალისტური დრამისა. ფილმში უამრავი საშინლად შემაშფოთებელი გამოსახულებაა, მაგრამ ეს ყველაფერი ვიზუალურად შთამბეჭდავი სახითაა აღბეჭდილი, მახინჯისა და უცნაურად ლამაზის კონტრასტი კი მომხიბვლელს ხდის ყურებას, თუკი თქვენი კუჭი საკმარისად ძლიერია. ცოტა ხანს სჭირდება, მაგრამ „მენდი“ საბოლოოდ შურისძიების შესახებ სამოქმედო ფილმად იქცევა და ისეა გადაღებული, რომ ერთგვარ სიზმარს ჰგავს. კარგი, თავიდან შეიძლება სიზმარს, მაგრამ შემდეგ უფრო კოშმარს. მაგრამ შურისძიებამდე და მოქმედებამდე, „მენდი“ ნელა და იდუმალებით ვითარდება და განზრახ არ ჩქარობს, სანამ ბომბასტური გახდება. თქვენ წინაშეა ფილმი, რომელიც ორ ნაწილად იყოფა და უფრო რთულია პირველი ნახევრის განსაზღვრა, თუმცა, ნებისმიერ შემთხვევაში, უდავოდ საინტერესოა მისი შედარება და დაპირისპირება იმასთან, რაც მოგვიანებით ხდება. იმის გარდა, თუ როგორ გამოიყურება და როგორი განწყობას ქმნის, „მენდი“ ასევე აღსანიშნავია იმით, რომ ის, სავარაუდოდ, ერთ-ერთი ყველაზე ვიზუალურად გამორჩეული ნამუშევარია.