ზოგიერთი ფილმი უბრალოდ არ რჩება მეხსიერებაში — ის გაიშლება და პატარა დანართსაც კი ააშენებს იქ, ისევე როგორც უცნაური მეგობარი „ღამისთევის წვეულებაზე“ დაჟინებით ითხოვს, რომ ყველამ ნახოს რაღაც უცნაური, რომელიც მან ვიდეო მაღაზიის უკანა თაროდან გამოაპარა. 1953 წლის რევოლუციური ფილმი „ცვილის ფიგურების სახლი“, რომელშიც ლეგენდარული საშინელებათა ვარსკვლავი ვინსენტ პრაისი თამაშობს, სწორედ ასეთი ფილმია. ის დგას „ტურისტულ ხაფანგთან“, „ცვილის მუზეუმის ფანტომთან“ და „ღამის გალერეის“ რამდენიმე სეგმენტთან ერთად, რომლებიც გულს ეხება. ეს იყო ისტორიები, რომლებსაც გარკვეული წონა ჰქონდა, მცირე ტრაგედია კუთხეებში, ისეთი, რომელიც გაგრძნობინებდათ, რომ სხვის პირად აკვიატებაში შედიოდით. მაგრამ, თუ „ცვილის ფიგურების სახლი“ ჟანრის სამეჯლისო ვერსიას ჰგავს — ხავერდოვანი ფარდები, ოპერული შიში, მთელი ეს ტრაგიკული დიდებულება — 1988 წლის „Waxwork“ გვერდითა კარს აღებს, უხამსი ფეხსაცმლით და ციტატებით ყველა საშინელებათა ფილმიდან, რაც კი ოდესმე ნაქირავები აქვს. ის არის პანკ-ძმისშვილი, რომელიც თავხედურად ეჯახება მდიდრულ ოჯახურ შეკრებას, მოაქვს „Creepshow“-ის სული, „Monster Squad“-ის მხიარული ქაოსი და „ყველაფერი დასაშვებია“ დამოკიდებულება, რომელიც კვებავდა „Tales from the Darkside“-ის ღამის გამეორებებს. „Waxwork“ არამარტო იმეორებს წინამორბედებს; ის ძარცვავს საშინელებათა ისტორიის სხვენს და ყველაფერს გამოაქვს — დრაკულას, ზომბებს, მაქციებს, სადისტ არისტოკრატებს — ფილმის მხიარული თავდაჯერებულობით, რომელმაც ზუსტად იცის, როგორი შუაღამის აუდიტორიის გასართობად დაიბადა. ეს კინემატოგრაფიული ცელქობაა, მაგრამ სიყვარულით გაკეთებული ცელქობა. თუ არასოდეს გინახავთ „Waxwork“, მისი მოკლე აღწერა ზუსტად გეტყვით, რა სახის თავგადასავალი გელით: კოლეჯის სტუდენტების ჯგუფი ხეტიალობს იდუმალ ცვილის მუზეუმში, რომელიც ქალაქში წვიმის შემდეგ სარეველასავით გაჩნდა. კურატორი — დევიდ უორნერი, რომელიც აკეთებს იმ მზაკვრულ, ნახევრად მომხიბვლელ, ნახევრად მუქარის შემცველ რაღაცას, რასაც ოფლის დაუღვრელად ახერხებდა — აფასებს მათ მზერით, რომელიც არცთუ მთლად მიმტევებელია და ნამდვილად არასაიმედო. მთელი ადგილი დახრილი ჩანს, თითქოს ვიღაცამ ის ხუთი წუთით ადრე მოაწყო, სანამ ისინი შევიდოდნენ. შემდეგ პირველი სტუდენტი ძალიან ახლოს მიდის ექსპონატთან და იატაკი ქრება. პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით. „Waxwork“-ის დიდი ხრიკი — და ის იმდენად კარგია, რომ ვერც კი გაბრაზდები მის სიგიჟეზე — არის ის, რომ თითოეული ექსპონატი პორტალია. ზედმეტად მიუახლოვდებით დრაკულას სადილის მაგიდას და უცებ ნამდვილად დრაკულას სადილის მაგიდასთან აღმოჩნდებით, მენიუში სისხლით. ზომბების მოწყობილობისკენ გაემართებით და უცებ მუხლამდე ჩაფლული იქნებით ამ ჭუჭყიან, ჯორჯ რომეროს სტილის ნარჩენებში, რომელიც ისე გამოიყურება, თითქოს ვიღაცამ ნისლის მანქანა ჩართო, რომელიც სკოლის აუდიტორიის კარადაში იპოვა. მაქციები, მუმიები, მარკიზ დე სადი — ყველაფერი იქ არის თავმოყრილი. ეს არ არის მუზეუმი; ეს არის ხმაურიანი საშინელებათა ნიმუშების კრებული, რომელიც იტაცებს ყველაზე ახლოს მყოფს. ეს არის კონცეფცია, რომელიც არ უნდა იყოს ასეთი სახალისო, მაგრამ რეჟისორი ენტონი ჰიკოქსი ძლიერად ეყრდნობა ამ ქაოსს. ის არ ალაგებს კიდეებს და არც კი ცდილობს. „Waxwork“ უფრო მიქსტეიპია, ვიდრე ფილმი — ჟანრული გადახვევების გროვა, ერთმანეთზე მიწებებული თვალით, ყვირილით და ყალბი სისხლის ვედროთი, რომელიც ალბათ არასოდეს გამოსულა ხალიჩიდან. და რატომღაც, ეს ქაოსი მას პაროდიაზე უფრო გულწრფელად აგრძნობინებს თავს. ვინსენტ პრაისის „ცვილის ფიგურების სახლი“ საკუთარი დიდებულებით იტანჯება. მას სურს, რომ იგრძნოთ ტრაგედია ყოველი პრიალა ქანდაკების მიღმა, თითოეული მათგანი აკვიატებისა და გულისტკენის ძეგლია. ცვილში თითის ანაბეჭდებსაც კი შეამჩნევთ, ისე თამაშობს პრაისი თავის სიგიჟეს, თითქოს მწუხარებას მელოდიად აქცევს. „Waxwork“ კი, მეორე მხრივ, არაფერს გლოვობს. ის ზეიმობს ხოცვა-ჟლეტას. სადაც „ცვილის ფიგურების სახლი“ კინემატოგრაფიული ოპერაა, „Waxwork“ არის პანკ-ჯგუფი, რომელიც ავტოფარეხის კარს აჟრიალებს. ტრაგედიის ნაცვლად, ჰიკოქსი გვთავაზობს სუფთა ინვენციას — ყველა ურჩხულის ერთდროულად გაშვების მღელვარებას და აუდიტორიისთვის მითითებას: „არ ინერვიულოთ, გაუმკლავდებით“. ეს არ არის საშინელებათა ჟანრის ამაღლება; ეს მისი ზეიმია. სისხლიან კოშკში ბევრი კინემატოგრაფიული სისხლი არ იღვრება. და მსახიობებმა ზუსტად იციან, რომელ „ქვიშის ყუთში“ არიან. დევიდ უორნერი კურატორს ისე თამაშობს, როგორც კაცი, რომელმაც ყველა არსებული ბოროტმოქმედის გამოსვლა წაიკითხა და გადაწყვიტა, რომ არცერთი მათგანი საკმარისად კარგი არ იყო. ეს კემპია, როგორც პერფორმანსის ხელოვნება. შემდეგ არის ზაკ გალიგანი — გულწრფელი, ოდნავ გაფართოებული თვალებით, თითქმის ბოდიშის მოხდით გულწრფელი — რომელიც ქაოსს აბალანსებს. ის აღმოჩნდება ერთადერთი მუდმივი ფიგურა ოთახში, ის ბიჭი, რომელიც მოუხერხებლად უჭირავს მეტაფორულ ფანარს, სანამ ყველაფერი მის გარშემო ტრიალებს და იცვლება. მაგრამ ჰიკოქსის ნამდვილი ხრიკი არის ამ გულწრფელობის გატარება მთელ ჟანრულ ქაოსში. ის არ დასცინის ტროპებს, ის ქმნის მათ ნარევს, ისევე როგორც ბავშვი გადაყრის ყველა თავის სათამაშოს ერთ დიდ გროვაში, რათა ნახოს, რისი შექმნა შეუძლია სხვადასხვა კომბინაციებიდან. ცვილის სცენებში თითოეული სამყარო სითბოს ავლენს, თუნდაც ყველაზე უცნაური. არასოდეს გეჩვენებათ, რომ ფილმი საშინელებათა ჟანრს დასცინის. ის მასთან ერთად ტაშს უკრავს. ყველასთვის, ვინც გაიზარდა გვიან ღამით საშინელებათა ბლოკების ყურებით ან ვიდეო მაღაზიებში უხერხული დრო გაატარა, ხელში მონსტრის გამოსახულებიანი კასეტით — „Waxwork“ კბილებმოღრენილი ნოსტალგიასავითაა. ის ატარებს „Creepshow“-ს, „Fright Night“-ის, „Monster Squad“-ის და ყველა იმ მცირებიუჯეტიანი ანთოლოგიური ფილმის დნმ-ს, რომლებიც აშინებდნენ მაყურებელს.