ძნელია იმის მიღება, რომ შემოქმედებითი გუნდი, რომელმაც ბოლო პერიოდის ერთ-ერთი ყველაზე მახვილგონივრულად დაწერილი თამაში, Disco Elysium შექმნა, სხვას ვეღარ შექმნის. მათთვის, ვინც საგას არ ადევნებდა თვალს, მოკლედ რომ ვთქვათ, ZA/UM-ის მაღალჩინოსანმა ბიზნეს აღმასრულებლებმა სტუდიიდან გაათავისუფლეს რამდენიმე მთავარი შემოქმედი, მათ შორის წამყვანი დიზაინერი და სცენარისტი რობერტ კურვიცი, სცენარისტი ჰელენ ჰინდპერე და ხელოვნების დირექტორი ალექსანდრე როსტოვი. კურვიცი ირწმუნება, რომ ეს მოხდა ZA/UM-ის მფლობელობაზე ძალაუფლების ბრძოლის გამო, რამაც ბიზნეს აღმასრულებლების ფრაქციას აშკარა უმრავლესობა დაუტოვა მას შემდეგ, რაც მათ სხვა აქციონერის წილები შეიძინეს. თითქოს ეს საკმარისი არ იყო, კურვიცი ამტკიცებს, რომ მათ ამისათვის ფული კომპანიიდან ქურდობით მოიპოვეს; მის მტკიცებულებებს ისიც ამყარებს, რომ სავარაუდო ქურდობაში ჩართული ერთ-ერთი პროდიუსერი, ტონის ჰააველი, ადრე საინვესტიციო თაღლითობისთვის იყო ნასამართლევი. ამ გათავისუფლებების შემდეგ, კიდევ უფრო მეტმა თანამშრომელმა დატოვა კომპანია, ბევრმა კი საკუთარი განვითარების სტუდიები შექმნა, რომელთა მიზანია Disco Elysium-ის „ნამდვილი მემკვიდრის“ შექმნა. ციფრებში რომ ვთქვათ, ალენ მიურეის, ZA/UM-ის ამჟამინდელი სტუდიის ხელმძღვანელის თქმით, კომპანიის მომავალ თამაშზე მომუშავე პერსონალის მხოლოდ 35%-მა შეიტანა წვლილი Disco Elysium Final Cut-ის შექმნაში. ცხადია, ZA/UM-ის უახლესი სათაური, Zero Parades: For Dead Spies, თან მოაქვს საკმაო ტვირთს. ყოველი შემოქმედებითი არჩევანი, ყოველი მცირე მექანიკა, კითხვებს ბადებს იმის შესახებ, თუ როგორ გამოიყურებოდა ეს პროექტი, ZA/UM-ის თავდაპირველი შემოქმედებითი გუნდი მენეჯმენტის მიერ რომ არ დაშლილიყო. ახლო წარსული დიდ ჩრდილს აყენებს, რაც შეუძლებელს ხდის Disco Elysium-თან გვერდიგვერდ შედარებების თავიდან აცილებას. პოზიტიურ მხარეზე რომ ვისაუბროთ, თუ სრულად დავივიწყებთ შრომით პრობლემებსა და ფართო კონტექსტს (რასაც Disco Elysium, როგორც ტექსტი, ეწინააღმდეგება), Zero Parades: For Dead Spies საკმაოდ პერსპექტიულად გამოიყურება. ამ ჯაშუშური თრილერის პირველი სამი საათი სწრაფად ქმნის ცივი ომით შთაგონებულ კომპლექსურ სამყაროს, სადაც ძალაუფლების ბრძოლა კომუნისტურ ბლოკს, ლიბერალურ „განვითარებულ ერებსა“ და ლა ლუსის ტექნო-ფაშისტურ ზესახელმწიფოს შორის ადრე ოკუპირებულ ქვეყანაში, პორტოფიროში ვითარდება. თქვენ თამაშობთ ჰერშელ უილკის (ფსევდონიმი: CASCADE) როლში, კომუნისტური ბლოკის შერცხვენილი ჯაშუშის, რომლის წინა დავალება პორტოფიროში სრული კატასტროფით დასრულდა. წლების განმავლობაში „საყინულეში“ გატარების შემდეგ, ის ხელახლა განლაგდა, მაგრამ მისი უახლესი მისია ჩიხში შედის, სანამ ის მოქმედებაში ჩაერთვება. თუმცა, როდესაც მისი კურატორი ცდილობს მისიის შეჩერებას, CASCADE გადაწყვეტს გაგრძელებას; ის არა მხოლოდ დაბრუნებას ცდილობს, არამედ სურს საბოლოოდ შეეგუოს იმას, რაც მისი უახლოეს ადამიანებს ამდენი წლის წინ შეემთხვა. ეს ძლიერი საწყისია და თამაში დროს არ კარგავს მის გამოსაკვლევად, რადგან მოულოდნელი შესავალი სიტყვასიტყვით CASCADE-ის აზროვნების სამყაროში გვათავსებს. Disco Elysium-ის მსგავსად, მისი შიდა მონოლოგები კონფლიქტური პერსონაჟების ბერძნულ გუნდს წარმოადგენს, რომელთაგან თითოეული მისი ფსიქიკის ასპექტებს ასახავს. როდესაც ისინი კამათობენ ან კონტექსტს გვთავაზობენ, აშკარა ხდება, თუ რამდენად ჰგავს ეს სტუდიის წინა თამაშის პირდაპირ მემკვიდრეს. სხვა მსგავსებები ამას ამყარებს: მომხმარებლის ინტერფეისის განლაგება იგივეა; მისი ვიზუალური სტილი, თუმცა ცოტათი ნაკლებად ჰალუცინაციურია, მაინც ინარჩუნებს გაცოცხლებული ზეთის ნახატის იერსახეს; და მისი ცენტრალური სტრუქტურა, სადაც თქვენ ფართომასშტაბიან საიდუმლოებაში სხვადასხვა ღია დასასრულის მინიშნებებს მისდევთ, სიტყვასიტყვით მეორდება. კიდევ ერთხელ, Zero Parades არ ერიდება Disco Elysium-ის პირდაპირ მოხმობას. ეს მოწვევა პირდაპირი შედარებისთვის ყველაზე მეტად უკუშედეგს იძლევა თამაშის პროზის შემთხვევაში; მას უბრალოდ არ აქვს იგივე წონა. მიუხედავად იმისა, რომ CASCADE-ის კონფლიქტური შიდა აზრები მოთამაშეს კვლავაც გადასცემს საკუთარი თავის სიძულვილის მის რთულ ბრენდს, მათ არ აქვთ ისეთივე მახვილგონივრული იუმორი ან გონებაარეული არარეალურობის შეგრძნება, როგორც ჰარის არეულ გონებას. ეს გარკვეულწილად ნამდვილად განზრახული იყო, ამ პერსონაჟების განსხვავებების გათვალისწინებით — CASCADE-ს არ დაუზიანებია ნაცრისფერი ნივთიერება მთელი ცხოვრების განმავლობაში ალკოჰოლის ბოროტად გამოყენებით — მაგრამ უფრო განცალკევებული ნარატივიც კი არ არის ისეთი პოეტური. კიდევ ერთხელ, ის მაინც უფრო ამაღელვებელია, ვიდრე ის, რასაც სხვა თამაშების აბსოლუტურ უმრავლესობაში ნახავთ, თუნდაც ნარატივზე ორიენტირებულ უმეტესობაში, მაგრამ ჯერჯერობით მას არ აქვს იგივე სიმძაფრე. მეორე მხრივ, Zero Parades-ის მთელი დეტექტიური RPG ელემენტი ხელსაყრელად ადარებს მის წინამორბედს. საფუძვლები იგივენაირად მუშაობს: მაგიდის თამაშის მსგავსად, თქვენ უნდა გააგორთ კამათელი იმის დასადგენად, წარმატებულია თუ არა მოქმედება, გამარჯვების თქვენი შანსი კი შეესაბამება მოცემული მოქმედებისთვის შესაბამის სტატისტიკას. მაგალითად, თუ ცდილობთ გაექცეთ ვინმეს, ვინც გდევნით, მაღალი „Shadowplay“ სტატისტიკა გაგიადვილებთ შეუმჩნევლად გავლას. დიდი განსხვავება ის არის, რომ ამის გარდა, თქვენ მუდმივად უნდა ებრძოლოთ სამ მავნე სტატუსს: დაღლილობას, დელირიუმს და შფოთვას. არსებობს დაპირისპირება სტატუსის შემოწმებასა და ამ ეფექტებს შორის, რადგან ნებისმიერი გაგორებისას შეგიძლიათ „დაძაბოთ“ თავი წარმატების უფრო მაღალი შანსის მისაღებად, რის ფასადაც თქვენ მიიღებთ ერთ-ერთ ამ მდგომარეობას უფრო მეტად. თუ რომელიმე ამ მდგომარეობის ზღვარი აივსება, თქვენ სამუდამოდ დაკარგავთ ერთ ქულას თქვენი ერთ-ერთი უნარიდან. ეს სასტიკი სასჯელია და ის ფრთხილად უნდა იქნას გამოყენებული სრულ თამაშში, მაგრამ ის ასტიმულირებს რესურსების მოძიებას, რომელიც