ჯულია ჯეკმანის მეორე ფილმი არის ზღაპარი, რომელიც კოშმარულ სამყაროში ვითარდება, ფემინისტური იგავი, რომელიც მხიარულსა და მრისხანეს შორის მერყეობს. მოქმედება ხდება სამყაროში, სადაც, წარმოიდგინეთ, ქალთმოძულეობა (მისოგინია) დომინირებს, ქალებს კი უარს ეუბნებიან ძირითად უფლებებსა და საკუთარი სხეულების განკარგვის უფლებას. ამ მკაცრ რეალობაში, რამდენიმე მამაცი ქალი წინააღმდეგობას უწევს ერთადერთი გზით: ისტორიების მოყოლით. იზაბელ გრინბერგის შთამბეჭდავ გრაფიკულ რომანზე დაფუძნებული, ფილმი ზოგჯერ უფრო სტილზე ორიენტირებული ჩანს, ვიდრე შინაარსზე — მაგრამ მისი არაორდინარული სტილი უდავოა. ისტორიები ერთმანეთზეა გადახლართული, როგორც სურო. არის შექმნის მითი, სადაც იდეალისტ ღმერთს, სამყაროს შემქმნელ კიდოს (საფაია ოკლი-გრინი), ძალადობრივი მამა ბერდმენი (რიჩარდ ე. გრანტი) ეწინააღმდეგება. ის შემოაქვს რელიგიას, კორუფციასა და უთანასწორობას. შემდეგ არის ცენტრალური სიუჟეტი, რომელშიც ერთგული მოახლე, ემა კორინის გმირი (ჰერო), შეჰერეზადას მსგავსად მოქმედებს და ისტორიებს იყენებს მტაცებელი საქმროს, მანფრედის (ნიკოლას გალიცინი) მოსატყუებლად, რომელიც მის უმანკო ქალბატონს, ჩერის (მაიკა მონრო) დასდევს. მანფრედი არა მხოლოდ ჩერის ქორწინებას ემუქრება, არამედ — თუკი ის ქმარ ჯერომისთვის (ამირ ელ-მასრი) ღალატში იქნება მხილებული — მის სიცოცხლესაც. ჰეროს იარაღი კიდევ ერთი ისტორიაა როზას (ჩარლი ექს-სი-ექს) და მისი დების შესახებ, რომლებიც ცდილობენ ბედისწერას გაექცნენ. და ფინალურ აქტში მითების შექმნის მეოთხე ფენაა, იმ მოვლენების გარშემო, რასაც ჩვენ ვუყურებდით. ფემინისტური გზავნილი ნათლად და გასაგებად ჩანს, თუმცა არაფერს განსაკუთრებულად ახალს არ ამბობს; ქვიარ რომანი ტკბილია, მაგრამ არა ყოვლისმომცველი. კორინის ელფისმაგვარი ჰერო და მისი მონა ლიზას ღიმილი მაყურებელს თითქმის ისევე აფიქრებს, როგორც მანფრედი, სანამ ის არ გამოავლენს თავის როლს მითის მინიმუმ ორ დონის დაკავშირებაში. მონრო ასევე ოსტატურად ახერხებს თითქმის ყველა სცენაში ორ სურვილს შორის ბალანსირებას: მან უნდა გამოაჩინოს ნამდვილი ცდუნება პირქუში მანფრედის მიმართ, რათა საფრთხე რეალური იყოს, მაგრამ ასევე იცოდეს ჰეროს მრავალი თვისების შესახებ. ჯეკმანი კარგად აბალანსებს მათ და ტიუდორის სტილის ლოკაციებსა და გამომგონებლურად არაორდინალურ კოსტიუმებს ორიგინალურად იყენებს, რათა ფილმს საკუთარი უნიკალური იერსახე შესძინოს. ვეს ანდერსონის სტილის შესავალი მთავარი მსახიობებისთვის აძლიერებს მხატვრული ახირების შეგრძნებას, მაგრამ ფილმის სტრუქტურა მაყურებელს გარკვეულ დისტანციას უნარჩუნებს. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტური პერიპეტიები ჭკვიანურად ერგება ფილმის ინტერესს მითოლოგიისა და ზეპირი ფოლკლორის მიმართ, თუ როგორ გადაეცემა ლეგენდები, განსაკუთრებით წერილობითი ენის არმქონე ხალხის მიერ, ისინი ართულებენ პერსონაჟებთან, როგორც ადამიანებთან, კავშირის დამყარებას. უდავოა, რომ ეს მოწონებადი მცდელობაა და შესაძლოა საკულტო ფანდომი შექმნას, მაგრამ ემოციურად უფრო ძლიერი რომ ყოფილიყო, მისი გზავნილი უფრო ხმამაღალი იქნებოდა.