სამეცნიერო ფანტასტიკა არ არის ერთიანი ჟანრი. ზოგჯერ გვსურს დახვეწილი, მაღალკონცეპტუალური სიუჟეტი, რომელიც სამართლიან თამაშს გვთავაზობს. ზოგჯერ გვეუფლება მოწიწება, ზოგჯერ პარანოია, ზოგჯერ მომავალი, რომელიც პრაქტიკულად გამოსადეგად გვეჩვენება, ზოგჯერ კი მონსტრი, რომელიც გარდაუვალია. საუკეთესო სამეცნიერო ფანტასტიკა სრულ კომპლექტს გვთავაზობს: ის გაძლევთ კონცეფციას, შემდეგ კი პერსონაჟებს ამ კონცეფციის ფარგლებში გამოცდის, სანამ იდეა სიუჟეტის მამოძრავებელ ძალად არ იქცევა. სწორედ მაშინ ხვდება ჟანრი მიზანს. ეს ათი ფილმი სრულყოფილ შეთავაზებას წარმოადგენს: სამყაროს შექმნა, რომელშიც ცხოვრებას ნამდვილად წარმოიდგენთ, მნიშვნელოვანი წესები, დაძაბულობა, რომელიც უაზრობაზე არ არის დამოკიდებული, და თემები, რომლებიც მიზანს აღწევს, რადგან სიუჟეტი მათ ამას აიძულებს. თითოეული მათგანი სამეცნიერო ფანტასტიკის სხვადასხვა ასპექტს აკმაყოფილებს და არცერთი მათგანი არ ატყუებს მაყურებელს. ფილმი „რაიონი 9“ უცხოპლანეტელებთან კონტაქტის იდეას გვთავაზობს და მაშინვე უარყოფს მის თავაზიან ვერსიას. ფილმი „კრევეტებს“ (Prawns) მიჰყვება, რომლებიც არ არიან ბრძენი სტუმრები ან კოსმოსური მოსამართლეები; ისინი გადაადგილებული მოსახლეობაა ტრავმებით, დანაშაულით, ბანაკებითა და პოლიტიკით. გენიალური ნაბიჯია ის, რომ მთელი მოვლენა არეულ მუნიციპალურ პრობლემად აღიქმება, რომელიც კოშმარად იქცევა. შარლტო კოპლი (ვიკუს ვან დე მერვე) ჭკვიანი მთავარი გმირია, რადგან ის თავიდან ისეთი ადამიანია, ვისაც ჰგონია, რომ დოკუმენტაცია მორალის ტოლფასია. შემდეგ ხდება ტრანსფორმაცია და ის უცებ განიცდის სისტემას იმ მხრიდან, რომელსაც ის ანადგურებს. ფილმი გვთავაზობს ექშენს, სხეულის ჰორორს და სოციალურ კომენტარს ისე, რომ არასოდეს აჩერებს სიუჟეტს ლექციის წასაკითხად. თქვენ იღებთ კათარზისს და ასევე იმ არაკომფორტულ შეგრძნებას, რასაც ნამდვილი სამეცნიერო ფანტასტიკა იმსახურებს. ეს არის სრულყოფილი, სახალისო სამეცნიერო ფანტასტიკა, რომელიც მაინც პატივს გცემთ. დროის მარყუჟის მთელი მექანიზმი არის სავარჯიშო მონტაჟი, პერსონაჟის განვითარება და ტაქტიკური თავსატეხი ერთდროულად. ყოველი გადატვირთვა რაღაცას გასწავლით და ფილმი ცოდნას იარაღად აქცევს. რაც მას ჟანრის მოთხოვნებს აკმაყოფილებინებს, არის ის, თუ რამდენად დახვეწილად აგებს წესებს და შემდეგ მათ ფარგლებში ზრდის დაძაბულობას. ფილმი მიჰყვება რიტა ვრატასკის (ემილი ბლანტი) და მაიორ უილიამ ქეიჯს (ტომ კრუზი) და სიუჟეტი ძირითადად დედამიწის უცხოპლანეტელებისგან გადარჩენას ეხება. თქვენ უყურებთ სტრატეგიის განვითარებას: სად გაიქცეთ, ვის ენდოთ, როდის შესწიროთ სირბილი, როდის დაწვათ ყველაფერი. პერსონაჟის ზრდა კი ამ მექანიზმშია ჩადებული — ქეიჯი კომპეტენტური ხდება, რადგან სიუჟეტი მას აიძულებს, შესაძლებლობები რთული გზით მოიპოვოს. ეს არის პოპკორნული სამეცნიერო ფანტასტიკა რეალური სტრუქტურით, რაც იშვიათია, ვიდრე უნდა იყოს. „ყოფილი მანქანა“ (Ex Machina) არის სამეცნიერო ფანტასტიკა თითქმის არანაირი მომავლის ზედმეტი დეტალებით, და სწორედ ეს არის მისი არსი. ტექნოლოგია არის სიუჟეტი. ლაბორატორია არის არენა. კითხვები ოპერატიულია და არა აბსტრაქტული: რა ითვლება ინტელექტად, რა ითვლება მანიპულაციად, რა ითვლება თანხმობად, როდესაც ვინმე შექმნილია თქვენზე ზემოქმედებისთვის? ფილმი წარმატებულია, რადგან ყოველი სცენა ნაბიჯია. კელებს (ოსკარ აიზეკი) ჰგონია, რომ ის ევას (ალისია ვიკანდერი) ტესტავს, ნეითანს (დომინალ გლისონი) ჰგონია, რომ ის კელებს ტესტავს, ევა ორივეს ტესტავს, მაყურებელი კი რეალურ დროში ეწევა მოვლენებს. ის ჟანრის საუკეთესო სიამოვნებას გვთავაზობს: ვუყუროთ, როგორ იშლება ვარაუდების სისტემა სათითაოდ. დასასრული კი მართებულია, რადგან ის მიჰყვება საწყისი იდეის ლოგიკას, მიუხედავად იმისა, რომ მაქსიმალურად არაკომფორტულია. „ჩამოსვლა“ (Arrival) არის იშვიათი პირველი კონტაქტის ფილმი, რომელიც რეალურად განიხილავს პირველ კონტაქტს, როგორც მთავარ პრობლემას. სიუჟეტი მიჰყვება ლუიზ ბენკსს (ემი ადამსი), რომელიც ცდილობს ხელი შეუშალოს ადამიანებს, არასწორად გაიგონ უცხო რამ და შიში პოლიტიკად არ აქციონ, როდესაც კოსმოსური ხომალდი დედამიწაზე დაეშვება. ფილმის ყველაზე დიდი ღირსება ის არის, თუ როგორ აქცევს ენას ფიზიკურ შეგრძნებად. ხომალდში ყოველი სესია ეხება საერთო საფუძვლის აგებას: სიმბოლოები, სტრუქტურა, განზრახვა, კონტექსტი. კომუნიკაცია კონფლიქტად იქცევა, რადგან უმცირესი გაუგებრობაც კი გეოპოლიტიკურ წონას იძენს, როგორც კი სხვა ქვეყნები პანიკაში ვარდებიან. რაც „ჩამოსვლას“ ასე მძაფრს ხდის, არის ის, რომ კონცეფცია სიუჟეტს თავიდან აგებს, ნაცვლად იმისა, რომ უბრალოდ მასზე იყოს დაშენებული. იან დონელი (ჯერემი რენერი) ცნობისმოყვარეობით უბიძგებს საქმეს წინ. შემდეგ არის პოლკოვნიკი ვებერი (ფორესტ უიტაკერი), რომელიც წარმოადგენს იმას, რაც რეალურად შეიძლება მოხდეს ინსტიტუციური ზეწოლის პირობებში, როდესაც მსგავსი რამ ხორციელდება. შემდეგ ისტორია დროს ღუნავს, და ეს არ არის ხრიკი; ეს არის იმის შედეგი, რასაც ლუიზა სწავლობს. ფილმი იღებს პასუხისმგებლობას იმის ცოდნის ფასად, რაც მოდის და მიუხედავად ამისა, არჩევანის გაკეთებაზე. „განსაკუთრებული აზრი“ (Minority Report) ვითარდება ახლო მომავალში, სადაც პოლიციის განყოფილება „პრე-დანაშაული“ აპატიმრებს ადამიანებს მკვლელობის ჩადენამდე, სამი ნათელმხილველის (პრეკოგები) ხედვების გამოყენებით, რომლებიც წინასწარ „ხედავენ“ მკვლელობებს. ჯონ ანდერტონი (ტომ კრუზი) მართავს პროგრამას ისე, თითქოს ის უნაკლოა; ის უყურებს ხედვებს, აერთიანებს ადგილმდებარეობას და გუნდებს გადაადგილებს, რათა შეაჩეროს მოქმედება წამებით ადრე, სანამ ის მოხდება. შემდეგ სისტემა ახალ პროგნოზს აგდებს, სადაც ანდერტონი მკვლელია, და ფილმი დევნის რეჟიმში გადადის, რადგან იგივე ხელსაწყოები, რომლებიც სხვების დასაჭერად გამოიყენა, ახლა მასზეა მომართული. სიამოვნება იმაშია, თუ რამდენად სწრაფად აქცევს ფილმი ამ საწყის იდეას კონკრეტულ ხაფანგებად. სავაჭრო ცენტრის სცენა, რეკლამები, რომლებიც მას ცნობენ, სკანერები, რომლებიც მას აღნიშნავენ, ბრბო, რომელიც ბარიერად იქცევა, რომელშიც ის ვერ გააღწევს მეტი განგაშის გარეშე. ის ცდილობს თავის წაშლას...