„სანდენსის კინოფესტივალზე“ წელს წარმოდგენილ ყველა ფილმს შორის, „ჟოზეფინამ“ ყველაზე დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია. უკვე მოიგო რა ფესტივალის მთავარი ჯილდოები – ნარატიული ჟიურის დიდი პრიზი და მაყურებლის მთავარი ჯილდო – სავარაუდოდ, მას მალე შეიძენს მაღალი კლასის დისტრიბუტორი, რასაც ჯილდოების მომავალი სერია მოჰყვება. „ჟოზეფინა“ უდავოდ რთული ფილმია. ის მიჰყვება ჩვენს პატარა პროტაგონისტს (რომელსაც საოცარი მეისონ რივზი ასრულებს), როგორ კარგავს ის მყისიერად ბავშვურ გაოცებასა და ცნობისმოყვარეობას, როდესაც კვირა დილის სირბილისას, მამას (ჩენინგ ტატუმი) ზედმეტად შორს გაუსწრებს და გაუპატიურების მოწმე ხდება. სექსუალური ძალადობის ჩვენება მაყურებლისთვის არაფერს იშურებს – კამერა ჟოზეფინას თვალით გვიჩვენებს მთელ მოქმედებას, რომელიც ბოლომდე ვერ ხვდება, რას ხედავს. რეჟისორი ბეტ დე არუჟო დამანგრეველად არ ერიდება მის გროტესკულ ძალადობას, თუმცა ეს მხოლოდ დასაწყისია ხშირად საყურებლად რთული, თუმცა მნიშვნელოვანი ფილმის. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ჟოზეფინას მშობლების როლებში ჩენინგ ტატუმისა და ჯემა ჩანის შესანიშნავი შესრულებით სარგებლობს, ეს რივზის ვარსკვლავური მომენტია, რომლის პერფორმანსი ბავშვ მსახიობებს შორის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესოდ შეფასდება. ფილმებს აქვთ მიდრეკილება, რომ მათი ბავშვი-პროტაგონისტები ზედმეტად ჭკვიანები და მოწიფულები წარმოაჩინონ, მაგრამ ჟოზეფინა ნამდვილ ბავშვად გვევლინება, ტრავმის შედეგად გამოვლენილი ქცევითი პრობლემები კი დამაჯერებელია – მაშინაც კი, თუ ისინი მას ზოგჯერ მკაცრ შუქზე წარმოაჩენენ. ბოლომდე ვერ აცნობიერებს რა მოხდა, ჟოზეფინა თავდასხმის შემდეგ იწყებს თავხედურად მოქცევას, ხშირად აფურთხებს ადამიანებს სახეში (იმეორებს იმას, რასაც მისი მამა აკეთებს, მას შემდეგ რაც ის და პოლიცია მოძალადეს იჭერენ) და ძალადობრივად გამოდის კონტროლიდან. ერთ-ერთ შოკისმომგვრელ სცენაში ის ფეხმძიმე დედას მუცელშიც კი ურტყამს. რასაც დე არუჟო აქ გვიჩვენებს, არის ჩადენილი დანაშაულის სრული შედეგი, სადაც მოძალადე (რომელსაც ფილიპ ეტინგერი ასრულებს) იქცევა მდუმარე აჩრდილად, რომელიც ჟოზეფინას მის წარმოსახვაში დაჰყვება. რაც, სავარაუდოდ, კიდევ უფრო ამძიმებს ჟოზეფინას მდგომარეობას, არის ის, რომ ტრავმირებული მსხვერპლი უარს ამბობს სისხლის სამართლის საქმეში მოწმედ ყოფნაზე, რის გამოც ჟოზეფინას უწევს ჩვენების მიცემა – ქმედება, რომელიც მას კვლავ ატრავმირებს. მართლაც, „ჟოზეფინა“ უეჭველად გახდება მწვავე განხილვის საგანი, როგორც კი ის ფართო გაყიდვაში გამოვა, რადგან ის არ ზოგავს იმის ჩვენებას, თუ რამდენად რთულია გაუპატიურების საქმის წარმოება, განსაკუთრებით კულმინაციურ მომენტში, სადაც ჟოზეფინა სასტიკ ჯვარედინ დაკითხვას ექვემდებარება. ტატუმი კიდევ ერთ შესანიშნავ შესრულებას გვთავაზობს ჟოზეფინას მამის როლში, რომელიც საკუთარ ტრავმას უმკლავდება, რადგან თავს დამნაშავედ გრძნობს იმის გამო, რომ ვერ შეძლო მისი დანაშაულის ხილვისგან დაცვა და ადრე ჩარევა. ის თამაშობს მოსიყვარულე, მაგრამ ასევე იმედგაცრუებული მამის როლს, რადგან დანაშაულს მის ქორწინებაზეც აქვს შედეგები. ჩანი, ჟოზეფინას დედის როლში, თავად იყო სექსუალური ძალადობის მსხვერპლი და მას უთანხმოება აქვს ქმართან იმის თაობაზე, უნდა მისცეს თუ არა გოგონამ ჩვენება, რაც თავდაპირველად იდილიურ ქორწინებას ძირს უთხრის. „ჟოზეფინას“, როგორც ფილმის, ერთადერთი პრობლემა ის არის, რომ მისი ზედმეტად კლინიკური მიდგომა მას საყურებლად ართულებს. ჟოზეფინა აშკარად მოსიყვარულე ოჯახიდანაა, მაგრამ გაუპატიურების შემდეგ სითბოს რეალური სცენები არ არის ნაჩვენები და ფილმი იშვიათად სცილდება უიმედობას. ამ მხრივ ის ჰგავს „მოკვდი, ჩემო სიყვარულო“-ს, რადგან ის იმდენად დეპრესიულია, რომ ზოგჯერ გამძლეობის გამოცდას ჰგავს. მიუხედავად ამისა, „ჟოზეფინა“ არის ფილმი, რომელიც აუცილებლად უნდა ნახოს ყველამ, რადგან ის უამრავ ღირებულ კითხვას სვამს, მაგალითად: რატომ ისჯება სექსუალური ძალადობა ასე იშვიათად (და როცა ისჯება, ციხის ვადები მინიმალურია) და რა მოვალეობა აქვს, თუ საერთოდ აქვს, ჟოზეფინას მსგავს ბავშვს სამართლიანობის აღსრულების თვალსაზრისით. ეს მკაცრი ფილმია, მაგრამ აუცილებელი. შეფასება: შესანიშნავი.