ზომბი აპოკალიფსი კინოში: ჟანრის ფარული მარგალიტები, რომლებსაც ყურადღება უნდა მიაქციოთ

MovieWeb-ის უფროსი მწერალი, სონია ჰინდუჯა, სადაც ის ფილმებსა და ტელევიზიას აშუქებს სიუჟეტის თხრობის, კულტურული გავლენისა და ინდუსტრიის ტენდენციების აქცენტით. 2022 წლის დეკემბერში შეერთების შემდეგ, მან შექმნა სიღრმისეული სტატიები, მიმოხილვები და რეკომენდაციები, რომლებიც იკვლევენ როგორც მეინსტრიმ, ისე ინდი პროექტების შემოქმედებით ხედვას. MovieWeb-მდე ჰინდუჯამ მრავალმხრივი პორტფოლიო შექმნა წერით წამყვანი ბრენდებისა და მედია საშუალებებისთვის, მათ შორის HUL, Adani One, MensXP, iDiva, RedBus და PinkVilla. მისი ნამუშევრები მოიცავს ცხოვრების სტილს, ტექნოლოგიასა და გართობას, გამჭრიახობით სავსე კონტენტს, რომელიც ფართო აუდიტორიასთან არის დაკავშირებული. ტრადიციული ჟურნალისტიკის გარდა, ჰინდუჯა აქტიურ სოციალურ მედიაშია და რეგულარულად აზიარებს კომენტარებსა და ინდუსტრიულ დაკვირვებებს ონლაინ. ის ამ პლატფორმებს იყენებს მკითხველებთან ურთიერთობისთვის და აღსანიშნავი ფილმებისა და სერიების ხაზგასასმელად, რითაც კიდევ უფრო აძლიერებს თავის ხმას, როგორც კრიტიკოსი და გასართობი მწერალი. არსებობს საშინელებათა ჟანრი, და შემდეგ არსებობს ზომბი ჰორორი. თუ ამ ორს შორის განსხვავება ჯერ კიდევ ვერ იგრძენით ინტუიციურად, მოდით, ვთქვათ, რომ ერთ-ერთი მათგანი უეცრად გაიძულებთ, ოთახში არსებული ყველა გასასვლელის შესახებ გახდეთ საშინლად ინფორმირებული. ყველას გვაქვს ავადმყოფური გატაცება „მოსიარულე მკვდრების“ მიმართ და ამის აღიარება სრულიად ნორმალურია. შესაძლოა, ეს იმიტომ ხდება, რომ სხვა მონსტრები ერთეული და მითოლოგიურია, ზომბები კი ტალღებად მოდიან. საქმე მხოლოდ სისხლსა და მოულოდნელ დაფრთხობებში არ არის, არამედ კოლაფსში, პანიკაში და არასასიამოვნო გაცნობიერებაში, რომ გადარჩენა ქაოტური იქნება. ჰორორის მოყვარულთა უმეტესობას უკვე ჰყავს თავისი საყვარელი ფილმები. „28 Days Later“-მა თავდაყირა დააყენა ჟანრის ჩარჩოები. „Dawn of the Dead“ (რომეროს ორიგინალი) ფაქტობრივად თანამედროვე ზომბი ფილმის ფუძემდებელია. „World War Z“-მა მასშტაბები და ქაოსი მოიტანა. „Train to Busan“-მა კი დაამტკიცა, რომ ზომბი ფილმს შეუძლია იმდენად გატიროს, რომ შიში დაგავიწყოს. თუმცა, ზომბი კინო უზარმაზარი, უცნაური და ფარული კუთხეებით სავსეა, რომლებშიც ადამიანების უმეტესობა არასდროს შესულა. ასე რომ, თუ ფიქრობთ, რომ ყველაფერი ნანახი გაქვთ, კიდევ ერთხელ დაფიქრდით... და ეს ფილმები დაუყოვნებლივ დაამატეთ თქვენს სანახავი ფილმების სიას! ხომ იცით, „Zombeavers“-ის ყურებისას არავინ ელოდა, რომ ის კარგი იქნებოდა, და სწორედ ამიტომ გვაოცებს. კოლეჯის მეგობრების ჯგუფი ტბისპირა ქოხისკენ მიემართება, ტოქსიკური ნარჩენების კასრი არასწორ წყალში ხვდება და მოულოდნელად, ადგილობრივ თახვების პოპულაციას სერიოზული დამოკიდებულების პრობლემა უჩნდება. სიუჟეტი აგრესიულად სულელურია და რეჟისორი ჯორდან რუბინი დარწმუნებულია, რომ ეს კარგად არის გადმოცემული. გასაკვირი ის არის, რომ წებოვანი პროთეზებისა და კბილების ღრჭიალის მიღმა, პერსონაჟები უფრო მრავალმხრივია, ვიდრე ამ ჟანრში ჩვეულებრივ ვხედავთ. ფილმს ესმის, რომ "კამპი" (camp) ხელოვნებაა. და არის მესამე აქტის შემობრუნება, რომელიც მოიცავს ადამიანის მუტაციას, რასაც ფილმი აბსოლუტურად იმსახურებს, და როდესაც ეს ხდება, ხვდები, რომ რაღაცნაირად ჩართული ხარ ამ ადამიანების ბედში. ძალიან ბევრი არსებების შესახებ ფილმი ხშირად თვალს უკრავს კამერას და არ ქმნის დაძაბულობას. „Zombeavers“ ქმნის დაძაბულობას... და უბრალოდ მასში ზომბი თახვები არიან. „Pontypool“ რადიოს ჯიხურში იწყება და თითქმის არასდროს ტოვებს მას, რაც ზომბი ფილმისთვის ან საშინელი იდეაა, ან გენიალური ნაბიჯი. რადგან ეს ფილმი აუცილებლად სანახავი სიაშია, ეს უკანასკნელია. სიუჟეტი მოგვითხრობს შოკ-ჟოკეი გრანტ მაზის (რომელსაც სტივენ მაკჰეტი ასრულებს, რაც შესაძლოა მთელ ჟანრში ყველაზე დაუფასებელი შესრულებაა) შესახებ, რომლის ეკიპაჟი იწყებს ფრაგმენტული ცნობების მიღებას უცნაური ძალადობის გავრცელების შესახებ. მოულოდნელი ამბავი? ინფექცია თავად ენის მეშვეობით ვრცელდება. სიტყვები, მოსიყვარულე გამონათქვამები, გარკვეული ფრაზები – ისინი ყველა ვირუსი ხდება. მხოლოდ კონცეფცია ხდის ფილმს უნიკალურს, მაგრამ ეს არის კლაუსტროფობიული გარემო, რაც ნამდვილად გიპყრობთ. ფილმი ტონი ბერჯესის რომანის ადაპტაციაა და ეს ლიტერატურული დნმ ნამდვილად ჩანს. ბოლოს და ბოლოს, ეს არის ზომბი ფილმი, რომელიც ჩუმად იკვლევს, თუ როგორ მარცხდება კომუნიკაცია და როგორ შეიძლება ის, რასაც ერთმანეთის დასამშვიდებლად ვამბობთ, გახდეს სწორედ ის, რაც გვანადგურებს. „Little Monsters“, რეჟისორ ეიბ ფორსაიტის მიერ გადაღებული, შეუმჩნევლად გეპარებათ, რადგან თავს უფრო დამშვიდებულ და რბილ ფილმად ასაღებს, ვიდრე სინამდვილეშია. ლუპიტა ნიონგო ასრულებს მის კაროლინის როლს, საბავშვო ბაღის მასწავლებელს, რომელიც სკოლის ექსკურსიას უძღვება ცხოველების ფერმაში, როდესაც ახლომდებარე აშშ-ის სამხედრო ბაზიდან ზომბების აფეთქება დღეს თავდაყირა აყენებს. ჯოშ გადი ასრულებს ბავშვთა ანიმატორ ტედი მაკგიგლს, რომლის სიმხდალე ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე სასაცილო მომენტი ხდება. ალექსანდრე ინგლანდი ასევე თამაშობს მომხიბვლელ, მაგრამ წარუმატებელ პროტაგონისტს, რომელიც ნელ-ნელა აცნობიერებს, რომ ქალი, რომლის მოხიბვლასაც ცდილობს, ოთახში ყველაზე კომპეტენტური ადამიანია. ნიონგოს საოცარი შესრულება, რომელიც იმდენად თბილი და კონტროლირებულია, თითქმის გაშორებთ იმ ფაქტს, რომ ის ამ როლს სისხლით დაფარული, უკულელეზე დაკვრისას და ხუთი წლის ბავშვების კოორდინირებული ტყუილებით დამშვიდებისას ასრულებს. „Little Monsters“ Hulu-ზე გამოჩნდა თითქმის ყოველგვარი ხმაურის გარეშე, რაც ნამდვილად დანაშაულია. ის არც ზედმეტად შემზარავია და არც ზედმეტად სულელური. მას აქვს ტონალური ბალანსი, რომელიც ჰორორ-კომედიებს ჩვეულებრივ არ აქვთ.