სტატიაში განხილულია ექსპერიმენტული, მიკრობიუჯეტიანი საშინელებათა ფილმი „სიბნელეში არ გაიხედო“, რომელიც ცდილობს ახალი ტიპის „ნაპოვნი კადრების“ გამოცდილება შექმნას კემპინგის დროს მობილური ტელეფონების შემთხვევითი ჩანაწერების გამოყენებით. მიუხედავად უნიკალური წინაპირობისა, ფილმი საბოლოოდ ვერ აღწევს მიზანს და საკუთარი მინიმალისტური მიდგომის მსხვერპლი ხდება.