„სიბნელეში არ გაიხედო“ საკუთარი „ნაპოვნი კადრების“ ხრიკის მსხვერპლია [მიმოხილვა]

„ნაპოვნი კადრების“ ეფექტური თხრობა მოითხოვს ნარატიული სტრუქტურისა და ქაოტური რეალიზმის დელიკატურ ბალანსს. ბოლოს და ბოლოს, თუ თქვენს ფილმს ზედმეტად რეალისტურს გახდით, ის სავარაუდოდ ისეთივე გასართობი იქნება, როგორც ძიძის კამერის თვალთვალი. მეორეს მხრივ, თუკი მოუხვევთ ამბავს ტრადიციული ფილმებისთვის დამახასიათებელი ზედმეტი ტროპებითა და ხელოვნური ხრიკებით, რომლებიც მათ ამაღელვებელს ხდის, თავად გააქრობთ მოყვარული კადრების იმიტაციის მიზანს. ეს დაძაბულობა ყველა იმ ფილმის გულშია, რომელიც მოიცავს „სამყაროს შიგნით“ კამერას, და მიუხედავად იმისა, რომ მისი გაკეთების უნიკალური სწორი გზა არ არსებობს, ჩვენ ვნახეთ რამდენიმე კარგი ფილმი სპექტრის ორივე მხარეს. ამიტომაც მაინტერესებდა სემ ფრიმანის ექსპერიმენტული სადებიუტო ნამუშევარი „სიბნელეში არ გაიხედო“, რადგან ამ მიკრობიუჯეტიანი საშინელებათა ფილმის მარკეტინგი ახალი ჟანრული გამოცდილების შეთავაზებას გვპირდებოდა, რომელიც ორიგინალ „ბლერ ვიჩის პროექტზე“ უფრო დახვეწილიც კი იქნებოდა. ხედავთ, „ნაპოვნი კადრების“ უმეტესი ფილმებისგან განსხვავებით, სადაც ჩანაწერები განზრახულია, „სიბნელეში არ გაიხედო“ გვთავაზობს ჩანაწერებს ჩვეულებრივი მობილური ტელეფონებიდან, რომლებმაც ჩაწერა თავისით დაიწყეს ნიუ ჯერსიში კემპინგის დროს – შავი ეკრანებითა და შემზარავი გარემო ხმების გაფართოებული მომენტებით. დასრულებულ ფილმში, რომელიც ჩაფიქრებული იყო როგორც შიშზე ორიენტირებული რორშახის ტესტი, სადაც ორი ნახვა არ არის ერთნაირი, ჩვენ თან ვახლავართ მოსიყვარულე წყვილს ნიუ ჯერსის „ფაინლენდსის ეროვნულ რეზერვში“ (ასევე ცნობილი როგორც სამარცხვინო „ფაინ ბარენსი“) წარუმატებელ მოგზაურობაში. როდესაც მაია (რები პაგანინი) ტყეში იდუმალ ბავშვს ხედავს, ის და გოლანი (დენის პუგლისი) საბოლოოდ ხვდებიან შესაძლო ზებუნებრივი ტერორის ქსელში, რომელიც ორკესტრირებულია არსების მიერ, რომელსაც სურს, რომ დაინახონ. რა თქმა უნდა, აქ მოცემული ამბავი ფრიმანის ესთეტიკური ექსპერიმენტის ჩატარების საბაბზე მეტი არაფერია. თუ დაფიქრდებით, ნამდვილი „ნაპოვნი კადრები“ ხშირად სავსეა ხარვეზებითა და გაუგებარი სურათებით/ხმებით. ადამიანების უმეტესობა არ კონცენტრირდება ნივთების მაქსიმალურად კინემატოგრაფიულად გადაღებაზე სტრესის ქვეშ, ამიტომ ლოგიკურია, რომ რეალური შემზარავი მოვლენის ჩანაწერები არეული და არასრული იქნება. სამწუხაროდ, მიუხედავად იმისა, რომ სხვა „ნაპოვნი კადრების“ ფილმებმა იპოვეს გზები, რომ მიმოფანტული მტკიცებულებების სხვადასხვა წყარო უფრო დიდ ნარატიულ მთლიანობაში ჩაერთოთ (როგორიცაა „სავაჯლენდი“ ან თუნდაც „მუნგოს ტბა“), „სიბნელეში არ გაიხედო“ საბოლოოდ საკუთარი მინიმალისტური ხრიკის მსხვერპლი ხდება.