ალფრედ ჰიჩკოკი, „თოკი“ და გრძელი კადრის ექსპერიმენტი

კოლაიდერისთვის კონტრიბუტორობის გარდა, რანს კოლინზს სტატიები დაუწერია Variety-სთვის, IndieWire-სთვის, Los Angeles Magazine-ისთვის, Turner Classic Movies-ისთვის და The Huffington Post-ისთვის. მისი საინფორმაციო მასალები არაერთხელ აღინიშნა კალიფორნიის საინფორმაციო გამომცემელთა ასოციაციის მიერ, ხოლო კინო და თეატრის კრიტიკისთვის ორჯერ გახდა სამხრეთ კალიფორნიის ჟურნალისტიკის ჯილდოს მფლობელი. ის ასევე დაჯილდოვდა 2024 წლის „ჟურნალისტიკაში სრულყოფილებისთვის“ ჯილდოთი კალიფორნიის 51-ე ასამბლეის ოლქის მიერ. სანამ ჟურნალისტიკას კარიერად აირჩევდა, ტეხასელმა კოლინზმა ლოს-ანჯელესში მრავალი პროფესია მოსინჯა – მათ შორის იყო Warner Bros.-ისა და Universal Studios-ის ტურ-გიდი, პოლიტიკური ორგანიზატორი, მარკეტინგის მწერალი და პროდიუსერი, იჯარის კონსულტანტი, დროდადრო ინდი-ფილმების რეჟისორი, Postmates-ის კურიერი და TCM-ის წამყვან ბენ მანკიევიჩის პირადი ასისტენტი. მას აქვს მასობრივი კომუნიკაციების ბაკალავრის ხარისხი უაშიტას უნივერსიტეტიდან და სცენარისტის მაგისტრის ხარისხი ემერსონის კოლეჯიდან. მისი სხვა ინტერესები მოიცავს 90-იანი წლების სიტკომებს, ჰოლივუდის გადასაღებ მოედნებს, ნამდვილ დანაშაულებებს, გრამფირფიტების მაღაზიებს, ლინდა რონშტადტს, ორ კატას სახელად შარლოტასა და ფლინს, თამაშების საღამოებს, „ჰაკსის“ გაფართოებული სამყაროს ადვოკატირებას, AMC A List-ის გუნდს (იგივე ხორხე), ყოველდღიურ NYT Connections-ს, ბოულინგის გუნდს „ბარბარა სტრაიკს“ და დედა-პედაგოგისა და მამა-მწერლის გახარებას. ალფრედ ჰიჩკოკზე მაღლა ცოტა რეჟისორი თუ დგას. ავტორის თეორიის გამოჩენამდე დიდი ხნით ადრე, ჰიჩკოკმა შეძლო თავისი ხელწერის – დაძაბულობისა და მღელვარების მჭიდრო კომბინაციის – ბრენდად ქცევა. ჯერ კიდევ 1955 წელს მისი ჰიტური ანთოლოგიური სერიალის, „ალფრედ ჰიჩკოკი წარმოადგენს“, პრემიერამდე, რეჟისორი უკვე სათაურზე მაღლა მდგომ მარკეტინგულ ინსტრუმენტად იქცა. მშობლიურ ინგლისში წარმატებული ფილმების სერიის შემდეგ, ჰიჩკოკმა მყისიერი სენსაცია მოახდინა შეერთებულ შტატებში, როდესაც მისმა პირველმა ამერიკულმა ფილმმა, „რებეკამ“, ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო სურათისთვის. 1940-იან წლებში ჰიჩკოკი რამდენიმე ჟანრს იკვლევდა, აუმჯობესებდა თავის მახვილ თვალს ვიზუალური ნარატივისთვის. უმეტესწილად, ყველაფერი წარმატებული იყო. „რებეკას“ მოჰყვა კიდევ ორი საუკეთესო სურათის ნომინანტი – „ეჭვი“ და „უცხოელი კორესპონდენტი“. ამერიკულ ყოველდღიურობაში შეაღწია ფილმით „ეჭვის ჩრდილი“. „ჩრდილო-დასავლეთისკენ, ჩრდილოეთით“ ფილმისთვის პრაქტიკას „საბოტაჟისტში“ გადიოდა. კლაუსტროფობია გამოიკვლია „სიცოცხლის ნავში“. მან სკრუბოლ კომედიაც კი სცადა „მისტერ და ქალბატონ სმიტში“. თუმცა, „რებეკადან“ დაწყებული და ათწლეულის განმავლობაში, ჰიჩკოკი ჟანრს კი არა, კინემატოგრაფიულ ხერხს – გრძელ კადრს უბრუნდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ინგლისში მისი ცნობილი სწრაფი მონტაჟები კვლავ არსებობს, მის 1940-იანი წლების ფილმებში არის სცენები, რომლებიც აგრძელებენ კადრის ხანგრძლივობის საზღვრებს. მაგალითად, „რებეკას“ ერთ-ერთი სცენა თითქმის სამ წუთს გრძელდება მონტაჟის გარეშე. თუმცა, 1940-იანი წლების შემდეგ, ჰიჩკოკმა დიდწილად მიატოვა ეს კადრები. და მიზეზი „თოკი“ იყო. „თოკს“ ბევრი ელემენტი აქვს, რომლებიც მას ჰიჩკოკის სხვა ნამუშევრებთან აკავშირებს. ორმა ახალგაზრდა მამაკაცმა – ვუწოდოთ მათ „თანამცხოვრებლები“ – ახლახან ჩაიდინეს, მათი რწმენით, სრულყოფილი მკვლელობა, რაც ბრენდონ შოუს და ფილიპ მორგანს (ჯონ დალი და ფარლი გრეინჯერი) მათი ინტელექტუალური უპირატესობის დემონსტრირებად მიაჩნიათ. ისინი სადილს მართავენ, რა დროსაც ცხედარი სკივრში აქვთ დამალული, რომელიც საღამოს დღესასწაულისთვის ბუფეტად გამოიყენება. რა თქმა უნდა, ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ მიდის, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათი მეგობარი რუპერტ კედელი (ჯეიმს სტიუარტი) ეჭვის შეტანას იწყებს. ძირითადად, ამ ისტორიას ჰიჩკოკის ყველა ელემენტი აქვს: მკვლელობა, დაძაბულობა, სიმპათიური მკვლელები, ჯიმი სტიუარტი... სრულად. არასწორ ხელში ეს შეიძლება უბრალოდ მოლაპარაკე მელოდრამა ყოფილიყო. ბოლოს და ბოლოს, ის 1929 წლის სპექტაკლზეა დაფუძნებული, ხოლო სპექტაკლების ფილმებად ადაპტირება, მოგეხსენებათ, რთულია. მაგრამ გამოცდილი ხელის შემთხვევაში, ასეთი შეშფოთება არ არსებობს. როგორც დაძაბულობის ცნობილმა ოსტატმა „სიცოცხლის ნავით“ დაამტკიცა, დახურულ სივრცეებს შეუძლიათ გულის გამაჩერებელი დაძაბულობის შექმნა. „თოკის“ შემთხვევაში, ჰიჩკოკმა გადაწყვიტა გაეძლიერებინა კლაუსტროფობია იმით, რომ მოქმედება ერთ ლოკაციაზე შეინარჩუნა, სრულად უგულებელყო რა ტრადიციული შეხედულება, რომ სპექტაკლი ეკრანისთვის უნდა გაფართოვდეს. შემდეგ… მან კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა. მან გადაწყვიტა ფილმის ყველა 80 წუთი ერთ კადრად გადაეღო, ან, უფრო ზუსტად, იმდენად ახლოს ერთ კადრთან, რამდენადაც ეს 1948 წელს იყო შესაძლებელი, როდესაც კინორეჟისორები შეზღუდულნი იყვნენ ფირის ხანგრძლივობით. „ასეთი სენტიმენტალური არ უნდა ყოფილიყავი.“ „თოკში“ ჭრები უმეტესად შენიღბულია ჭკვიანური ხერხებით, მაგალითად, კამერის პანირებით პერსონაჟის ზურგს უკან. ყველაზე გრძელი კადრი 10 წუთზე ოდნავ მეტია. ინტენსივობა ხელშესახებია ყოველ სცენაში. ცოცხალი სასცენო წარმოდგენის ყურების მსგავსად, მაყურებელს აქვს შესაძლებლობა შეიგრძნოს შემსრულებლების მოქმედებების ყოველი დახვეწილი ნიუანსი. და, როდესაც სკივრში დამალული ცხედარი აღმოჩენას სულ უფრო უახლოვდება, დაძაბულობა ბუნებრივად იზრდება – ისე, რომ მაყურებელს ისეთი შეგრძნება ეუფლება, თითქოს სუნთქვის შეკავება უწევს. თუმცა, საბოლოოდ, თავად ჰიჩკოკი ამის მოყვარული არ იყო. ლეგენდარულ წიგნში „ჰიჩკოკი/ტრიუფო“, რომელიც 1967 წელს გამოვიდა, ჰიჩკოკმა კოლეგა კინორეჟისორ ფრანსუა ტრიუფოსთან ვრცელ ინტერვიუში ისაუბრა, უკიდურესად დეტალურად განიხილა რა ყველა ფილმი, რომელიც ჰიჩკოკს იმ დროისთვის ჰქონდა გადაღებული.