როდესაც ფილიპინებზე დაქირავებული ნინძები ცდილობენ მოიპარონ მოწინავე სამხედრო შეიარაღება, რომლის გაყიდვაც ყველაზე მაღალ ფასად შეუძლიათ, მხოლოდ ერთ ადამიანს შეუძლია მათი შეჩერება — ამერიკელ ნინძას! მაშ, როგორ გახდა ფილმი, რომელშიც სრულიად უცნობი მსახიობი თამაშობდა, მსოფლიო სალაროების ჰიტი და საფუძველი ჩაუყარა მთელ ფრანჩაიზს? ეს არის ამბავი ნინძების ღალატზე, გულგრილ ჩაკ ნორისზე, დაბალბიუჯეტიან გადაღებებზე ფილიპინებზე და… „ბაკალავრიატის წვეულებაზე“? დარჩით ჩვენთან, სანამ მოგიყვებით ყველაფერს იმის შესახებ, თუ „რა ბედი ეწია ამერიკელ ნინძას“! თუ არასდროს გსმენიათ Cannon Films-ის შესახებ, ბევრს კარგავთ. 1980-იან წლებში, ამ დამოუკიდებელმა კომპანიამ, რომელსაც ისრაელელი ბიძაშვილები მენაჰემ გოლანი და იორამ გლობუსი ხელმძღვანელობდნენ, დაარღვია სტუდიური სისტემა წარმატებული დაბალბიუჯეტიანი სამოქმედო ფილმების სერიით, რამაც — გარკვეული ხნით — ისინი ინდუსტრიის შურის ობიექტი გახადა. ეს ყველაფერი დაინგრა, როდესაც ისინი საკუთარი წარმატების მსხვერპლნი გახდნენ, მწვანე შუქი აუნთეს უამრავ მაღალბიუჯეტიან ფილმს წამყვანი ტალანტებით, რომელთაგან ბევრმა კატასტროფულად იმოქმედა და კომპანია გაანადგურა. მაგრამ მანამ, სანამ ეს ყველაფერი მოხდებოდა, The Cannon Group ცნობილი იყო დაბალბიუჯეტიანი სამოქმედო ფილმების სანდო სერიების გამოშვებით, რომელთა უმეტესობა მოგებაზე გადიოდა. ძირითადად, Cannon-ს ხუთი სახის ფილმი ჰქონდა. ერთის მხრივ, იყო ჩაკ ნორისის ფილმები, რომლებსაც სტუდიისთვის ჩვეულებრივზე დიდი ბიუჯეტი ჰქონდათ და ყველაზე ახლოს მივიდნენ მეინსტრიმში შეღწევასთან. ეს იყო ისეთი ფილმები, როგორიცაა „დელტა ძალა“, „შეჭრა აშშ-ში“ და „დაკარგული მოქმედებაში“ სერიები. შემდეგი საფეხური იყო ჩარლზ ბრონსონის ფილმები. ისინი ნორისის ფილმებზე იაფი იყო და ძირითადად სახლის ვიდეო ბაზრისთვის იყო შექმნილი, ყველაზე წარმატებული ფილმები კი იყო „10 წუთი შუაღამემდე“ და „სურვილის სიკვდილი“ გაგრძელებები. შემდეგ იყო არტჰაუსის ფილმები, სადაც მენაჰემ გოლანი — რომელიც კრიტიკულ აღიარებას ესწრაფვოდა — ნორისისა და ბრონსონის მოგებას ისეთ პროექტებში აბანდებდა, როგორიცაა ჯონ კასავეტესის „სიყვარულის ნაკადები“, ჟან-ლუკ გოდარის „მეფე ლირი“ და — რაც ყველაზე კარგია — ანდრეი კონჩალოვსკის „გაქცეული მატარებელი“, სავარაუდოდ, საუკეთესო ფილმი, რაც კი მათ ოდესმე აწარმოეს. შემდეგ იყო მოდური ფილმები, რომლებიც მზარდი ტენდენციების ირგვლივ იყო აგებული, მაგალითად ბრეიქდანსინგი, განსაკუთრებით პოპულარული იყო „ბრეიქინი“ ფილმები. და ბოლოს — და ალბათ ყველაზე ნაკლებად მნიშვნელოვანი, რადგან მათ ყველაზე დაბალი ბიუჯეტი ჰქონდათ — იყო ნინძების ფილმები. 1981 წელს გოლანმა თავად გადაიღო ფილმი სახელწოდებით „შედი ნინძაში“, რომელშიც წარმოუდგენლად იტალიელი მსახიობი ფრანკო ნერო — გახმოვანებული — ამერიკელ ნინძას განასახიერებდა. ის ეკრანიდან გააქრო ფილმის ბოროტმოქმედმა, შო კოსუგიმ, რომელიც ისეთი სენსაცია იყო, რომ მან გააგრძელა გაგრძელებები, „ნინძას შურისძიება“ და „ნინძა III: დომინაცია“. ამ ფილმებს რეჟისორი სემ ფერსტენბერგი, ახალგაზრდა ისრაელელი რეჟისორი, იღებდა, რომელსაც რიტმისა და მოქმედების შესანიშნავი გრძნობა ჰქონდა. თუმცა, სერიის მესამე ფილმმა — „ფლეშდანსის“, „ეგზორცისტისა“ და ნინძების ფილმის მომაკვდინებელმა კომბინაციამ — კოსუგი გააღიზიანა, რადგან იგრძნო, რომ ის გვერდზე იყო გადანაწილებული. მან დატოვა სტუდია, რათა შეექმნა საკუთარი ნინძების ფილმების სერია, მათ შორის „ნინძას 9 სიკვდილი“, „მრისხანება და ღირსება“ და „შავი არწივი“, რომელშიც ახალგაზრდა ჟან-კლოდ ვან დამიც თამაშობდა. მაშ, რა უნდა გაეკეთებინა სტუდიას თავის ნინძების ფილმებთან დაკავშირებით, რომლებიც ჯერ კიდევ ფულს აკეთებდნენ კინოთეატრებში და სახლის ვიდეოზე? გაჩნდა იდეა, რომ დაბრუნებულიყვნენ „შედი ნინძაში“ ფილმის წინაპირობასთან, წამყვანი როლის ამერიკელისთვის მიცემით. მალე Cannon-მა განაცხადა, რომ ჩაკ ნორისი ითამაშებდა წამყვან როლს „ამერიკელ ნინძაში“. სადავოა, იყო თუ არა ის ოდესმე სერიოზულად განკუთვნილი ვარსკვლავობისთვის. ზოგიერთი წყარო ამბობს, რომ მას არ სურდა უბრალოდ ნინძას ნიღბით სირბილი — და დასრულებული ფილმის გათვალისწინებით, ის ალბათ არასწორად იქნებოდა შერჩეული როლისთვის. ამის ნაცვლად, გადაწყდა უცნობი მსახიობის არჩევა. სამუშაოსთვის დაქირავებული ადამიანი იყო ახალგაზრდა მსახიობი მაიკლ დუდიკოფი, რომელიც ერთი წლით ადრე ტომ ჰენქსის კომედიაში „ბაკალავრიატის წვეულება“ თამაშობდა. დუდიკოფს საბრძოლო ხელოვნების გამოცდილება საერთოდ არ ჰქონდა, მაგრამ გოლანს მისი გარეგნობა მოეწონა, აღიარა, რომ ის ახალგაზრდა ჯეიმს დინს ჰგავდა. როლი სწორედ ამ გარეგნობაზე იყო მორგებული, მისი პერსონაჟი, ჯო არმსტრონგი, გულგრილი მეამბოხე იყო. ფილმში ვგებულობთ, რომ ჯოს ბავშვობის შესახებ არაფერი ახსოვს და კანონთან პრობლემების შემდეგ ჯარში ჩაირიცხა. როდესაც მის ქვედანაყოფს ნინძები თავს ესხმიან, ჯო მოულოდნელად აღმოაჩენს, რომ შეუძლია მათთან ბრძოლა ისეთივე უნარებით, როგორიც თავად აქვთ — რამაც თავდაპირველად პრობლემები შეუქმნა, მაგრამ მალე ერთგული მეგობარი მოუპოვა სტივ ჯეიმსის პერსონაჟის, კერტის ჯექსონის სახით, რომელიც დანაყოფის საბრძოლო ხელოვნების ექსპერტია, ასევე მისი პოლკოვნიკის ქალიშვილის, პატრიციას (რომელსაც ჯუდი არონსონი თამაშობს) თაყვანისცემა. დუდიკოფი, როგორც ადრე აღვნიშნეთ, არ იყო საბრძოლო ხელოვნების ოსტატი. თუმცა ის ახალგაზრდა იყო, კარგ ფორმაში და — რაც მთავარია — ნიჭიერი მიმბაძველი. ფილმის საბრძოლო ხელოვნების ქორეოგრაფმა, მაიკ სტოუნმა, და რეჟისორმა სემ ფერსტენბერგმა სწრაფად გააცნობიერეს, რომ დუდიკოფს შეეძლო ყველა ნაჩვენები მოძრაობის გამეორება. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ეკრანზე ბრძოლის სცენები არ არის ისეთი დინამიური, როგორც ჩაკ ნორისის ან ჟან-კლოდ ვან დამის მსგავსი გამოცდილი საბრძოლო ხელოვნების ოსტატების, ისინი მაინც დამაჯერებლად გამოიყურება — განსაკუთრებით რალფ მაჩიოს არადამაჯერებელ დარტყმებთან შედარებით „კარატისტის“ ფილმებში.