მეჩვენება, რომ არსებობს ადამიანების მინიმუმ ერთი თაობა, რომელმაც შესაძლოა ვერ შეაფასოს, თუ რაოდენ დიდი ძალა იყო ელვის პრესლი თავისი აყვავების პერიოდში. ადამიანები მას ან თავისთავად აღებულად მიიჩნევენ, ან — უარესი — არასწორად ესმით, თუ ვინ იყო ის ზუსტად. თუ ვინმე აპირებდა პრესლის მემკვიდრეობის შენარჩუნებას 21-ე საუკუნეში, ეს ბაზ ლურმანი იყო, რომელიც, მისი ეპიკური ბიოგრაფიული ფილმის „ელვისის“ (რომელმაც ოსტინ ბატლერი ერთ ღამეში ვარსკვლავად აქცია) გამოსვლიდან თითქმის ოთხი წლის შემდეგ, როკ-ენ-როლის მეფის კიდევ ერთი პატივით ბრუნდება: EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე. ეს ფილმი აკეთებს იმას, რაც მისმა საკუთარმა ბიოგრაფიულმა ფილმმა ვერ შეძლო – ის ნათელს ჰფენს იმას, თუ რაოდენ ელექტრიზებული სასცენო პიროვნება იყო ის თავის დროზე. ირონიულია იმის გაფიქრება, რომ მისი თეძოების რხევა იმდენად საკამათო იყო, რომ ედ სალივანის ადრეულ გამოსვლებში მას წელიდან ზემოთ იღებდნენ, რადგან მიიჩნეოდა, რომ ის მოზარდებს ყველგან ისტერიაში ჩააგდებდა. ოჰ, რა უმანკო დრო იყო ეს. მიუხედავად ამისა, როდესაც ელვისს კონცერტზე ვფიქრობთ, ეს ან ამ ადრეული გამოსვლების ფარდის მეშვეობით ხდება, ან მისი საკულტო ’68 წლის „ქამბექ სპეციალის“ მეშვეობით. მისი ცხოვრების ბოლო ათწლეულს კი მისი ლას ვეგასის რეზიდენცია დომინირებდა, რამაც ის სამუდამოდ დააკავშირა ქალაქს. ამ პერიოდზე ფიქრისას, ჩვენ ვერ ვახერხებთ არ წარმოვიდგინოთ დაბერებული, დაკნინებული ელვისი, მაგრამ ლურმანის ფილმი მიზნად ისახავს ამ აზროვნების შეცვლას, მისი რეზიდენციის სულ მცირე პირველი რამდენიმე წლის დადგენით, როგორც საკულტო კულტურული საზომი — ახლა უკვდავყოფილია ისეთი გზით, რაც რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა, ფირის ისე საფუძვლიანად აღდგენით, თითქოს მისი შოუები გადაღებული იყო ვინტაჟურ 70მმ ფირზე. მართლაც, ამ ფილმის უზარმაზარ IMAX ეკრანზე ყურება ნამდვილი სიამოვნება იყო, და ამას ვამბობ როგორც ადამიანი, რომელიც არც კი არის ელვისის დიდი ფანი. მე მას პატივს ვცემ, მაგრამ ჩემი შეხედულება მასზე შეფერხებული იყო მისი უსასრულო სერიის საშინელი ფილმებით (თუმცა მან რამდენიმე კარგიც გადაიღო), რომლებიც მუდმივად გადიოდა ჩემი გაზრდის პერიოდში. ვინაიდან ჩემი მშობლები „ბითლზის“ ფანები იყვნენ, ის ჩემთვის შედარებით მოსაწყენი ჩანდა. თუმცა, მე წამოვედი ელვისის, როგორც შემსრულებლის, ახალი შეფასებით, რადგან ლურმანის მიერ აღმოჩენილი და თვალწარმტაცი სიცხადით აღდგენილი კადრები ნამდვილად თამაშის წესების შემცვლელი აღმოჩნდა. ფილმი არ არის ტრადიციული დოკუმენტური. მიუხედავად იმისა, რომ კარიერის ამსახველი ინტერვიუ გამოიყენება კომენტარად ფილმის დიდ ნაწილში, აქცენტი კეთდება იმაზე, თუ როგორ აშენებდა ელვისი რეზიდენციის შოუს და როგორ, სულ მცირე თავიდანვე, მოუტანა მას ახალი სიცოცხლე, როგორც შემსრულებელს. პრესლი უფრო თვითკრიტიკული აღმოჩნდება, ვიდრე წარმოიდგენდით, აღიარებს რა, რომ მისი ფილმები საშინელი იყო. მშვენიერია იმის ყურება, თუ როგორ რეპეტიციებს გადის ის თავის ჯგუფთან ერთად, ქმნის ახალ სიმღერებს და საბოლოოდ ასრულებს მათ. თქვენ მიიღებთ წარმოდგენას, როგორი უნდა ყოფილიყო ის, როგორც თანამშრომელი — ხუმრობდა თავის ჯგუფთან ერთად, იყო ფლირტატორი, მაგრამ ასევე საკმაოდ ჯენტლმენი და პატივისმცემელი თავისი შავკანიანი ქალი ბექ-ვოკალისტების მიმართ. ასევე გრძნობთ, თუ როგორ კვებავდა მას სცენაზე მაყურებლის სიყვარული. მისი მუდმივი კომენტარები მისი შოუების განმავლობაში საკმაოდ გამომგონებელია, რადგან მას თითქმის არ შეუძლია სიმღერის დასრულება ბუნებრივად ჭკვიანური ხუმრობის ან ამბის მოყოლის გარეშე. სწორედ ასეთი უნდა ყოფილიყო ის, და ლურმანი საშუალებას გვაძლევს დავაფასოთ, თუ რამდენად ინტიმური უნდა ყოფილიყო შოუები თავის საუკეთესო ფორმაში. სიმღერები, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია, ის ასრულებს „Burning Love“, „Suspicious Minds“ და ზოგიერთ პოპულარულ ქავერსაც კი. მას განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა „ბითლზისა“ და ბობ დილანის შემოქმედების მიმართ. ბევრი მას ასევე თანდაყოლილ კონსერვატორ ფიგურად მიიჩნევს, მაგრამ ლურმანი ამას უპირისპირდება, წარმოაჩენს მას, როგორც თავის დროზე უფრო წინმსვლელს, ვიდრე ვინმეს წარმოუდგენია, მისი „In the Ghetto“-ს შიდა ქალაქის ცხოვრებისადმი მიძღვნილი ოდა და ის, თუ როგორ პატივისცემით არიდებს თავს პოლიტიკურ კითხვებს. რა თქმა უნდა, ის არასოდეს იღებს რეალურ პოზიციას იმ თემებზე, რომლებიც მისთვის სცენის მიღმა მნიშვნელოვანი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ არც არავის აგდებს ხაფანგში — ის საკუთარ თავს წარმოაჩენს, როგორც ჭეშმარიტად აპოლიტიკურ ფიგურას, რომლის მუსიკა — იმედია — ყველასთვის მუშაობს. მიუხედავად იმისა, რომ ლურმანი ნამდვილად ეწინააღმდეგება მათ, ვინც პრესლის მემკვიდრეობას თავს ესხმის. მისი გმირისადმი თაყვანისცემა საკმაოდ აშკარაა, ისევე როგორც მისი ზიზღი „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის — ელვისის მენეჯერის მიმართ (არ დაგვავიწყდეს ტომ ჰენქსის გადაჭარბებული, დემონური შესრულება ფილმში). მაგრამ რთულია არ ჩაერთო კადრებში. მიუხედავად იმისა, რომ მე მაინც არ ვარ მსოფლიოში ელვისის ყველაზე დიდი ფანი, ვგრძნობ, რომ მივიღე გარკვეული განათლება მისი, როგორც შემსრულებლის, ძალის შესახებ და ახალი შეფასება მისი მუსიკისთვის. ამდენად, ეს არის ფილმი, რომლის ნახვაც ნამდვილად ღირს. ის ელვისის ფანისთვის უპირობო არჩევანია, მაგრამ თუ თქვენ, ჩემსავით, ელვისის მოყვარულიც კი ხართ, მაინც სცადეთ. საოცარი!