მსახიობის უნარზე ბევრს მეტყველებს ის ფაქტი, როდესაც პერსონაჟის შენიშვნა ღვინის სახეობასთან პარკოსანი მცენარის შეხამების შესახებ ისეთი შემზარავია, როგორც მთელი Saw-ის ფრენჩაიზი. ანტონი ჰოპკინსმა ეს მოახერხა 1991 წლის ფილმში „კრავთა დუმილი“. მსახიობმა, რომელმაც ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის თითქმის მაცდური კანიბალი ჰანიბალ ლექტერის განსახიერებისთვის, წარუშლელი კვალი დატოვა ამერიკულ კინემატოგრაფიაზე რომანისტ ტომას ჰარისის ადამიანის მჭამელი ბოროტმოქმედის საკუთარი ინტერპრეტაციით. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ჰანიბალის ქება წლების განმავლობაში, როგორც ძვირფასი კიანტი, ისე დაძველდა, მან ასევე თითქმის მივიწყებულად აქცია კინოს ისტორიის ერთი ნაწილი: რომ ბრიტანელი მსახიობი არ იყო პირველი ადამიანი, ვინც ჰანიბალი დიდ ეკრანზე განასახიერა. მართალია: ჯონათან დემის „კრავთა დუმილის“ გამოსვლამდე სულ რაღაც ხუთი წლით ადრე, როცა ჯოდი ფოსტერის FBI-ის აგენტი კლარის სტარლინგი მსოფლიოს „გამარჯობა, კლარის!“ სიტყვებით გაეცნო, ბრაიან კოქსმა (დიახ, „მემკვიდრეობის“ მამა როი!) უკვე გააცნო ჰანიბალი მაყურებელს ჰარისის კიდევ ერთი ბესტსელერის ეკრანიზაციაში. და მიუხედავად იმისა, რომ ჰოპკინსის ჰანიბალი შეიძლება იყოს ის, რაც დღეს კინომაყურებელს ახსოვს, ეს არ ნიშნავს, რომ კოქსის შესრულება დაჩრდილვას იმსახურებს. მართლაც, ზოგიერთს შეუძლია იკამათოს, რომ სწორედ კოქსის ჰანიბალი იმსახურებს საკუთარ ადგილს კინოს ისტორიაში — შესაძლოა, უფრო მეტადაც, ვიდრე ნებისმიერი, ვისაც ეს როლი მას შემდეგ უთამაშია. მაიკლ მენის 1986 წლის „მანჰანტერი“ (ჰარისის „კრავთა დუმილის“ პრიქველის, „წითელი დრაკონის“ ხელახალი ადაპტაცია, რომელიც არ უნდა აგვერიოს 2002 წლის ამავე სახელწოდების ფილმთან) გარკვეულ მსგავსებას იზიარებს თავის სატელევიზიო შთამომავალ „ჰანიბალთან“. ორივე იმავე პროტაგონისტს მიჰყვება (პატივი მიაგეს ჰიუ დენსისა და მადს მიკელსონს). ფოსტერის კლარის სტარლინგის ნაცვლად, ჩვენ გვყავს FBI-ის ყოფილი პროფილერი უილ გრეჰემი (რომელსაც უილიამ პიტერსენი თამაშობს), რომელიც უბრუნდება სამსახურს, რათა დაიჭიროს სერიული მკვლელი, მეტსახელად კბილის ფერია. გაუგებარი მკვლელის მოსაძებნად, უილი კონსულტაციას უწევს ჰანიბალ ლექტერს (ამ ვერსიაში, სტილიზებული როგორც „ჰანიბალ ლექტორი“), იმავე მსჯავრდებულს, რომელმაც ერთჯერადი ფედერალური აგენტი ნაადრევ პენსიაზე გაუშვა მას შემდეგ, რაც კინაღამ მოკლა. ამას მოჰყვება დევნის სცენები, სისასტიკე და ვარიაციები თემაზე „ორმაგობა, რაც ადამიანს ურჩხულისგან განასხვავებს“. მიუხედავად იმისა, რომ როგორც „მანჰანტერში“, ისე თანაბრად შემაშფოთებელ „კრავთა დუმილში“ არის გარკვეული მსგავსი ნარატიული მომენტები (ჰანიბალს კავშირები აქვს თითოეული ფილმის ანტაგონისტთან, სიურპრიზი!), კოქსის მიდგომა ჰანიბალის განსახიერებისადმი მნიშვნელოვნად განსხვავდება ჰოპკინსისგან, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი იყო ნამდვილად, მთლიანად ორიგინალური. ჰოპკინსისგან განსხვავებით, რომლის ჰანიბალიც იმდენად მაცდურია, რომ ავტორს დისკომფორტს უქმნის, კოქსი თავის ჰანიბალს ანიჭებს დაუფასებელი ლიბერტინის პარადოქსულ აურას. მიუხედავად იმისა, რომ თავისთავად მიმზიდველია, კოქსის ჰანიბალი უფრო გალიაში გამომწყვდეულ გარყვნილს ჰგავს, რომელსაც საკუთარი თანდაყოლილი გენიოსობა აბეზრებს თავს, მოკლებულია სათამაშოებს (მის შემთხვევაში, ადამიანებს). მისი ფოკუსირება უილ გრეჰემზე რატომღაც უდარდელი და ამავე დროს აკვიატებულია, ეს ერთგვარი პერფორმანსის ხელოვნებაა. როგორც MovieWeb-ის ჯერომ როიტერმა აღნიშნა, კოქსის მიერ ჰანიბალსა და უილს შორის შექმნილი დინამიკა „ორი მოწინააღმდეგის ჭადრაკის თამაშს ჰგავს, რომლებიც ერთმანეთის სტრატეგიებს იცნობენ“. კოქსის შედარებით თავშეკავებული შესრულება (განსაკუთრებით ჰოპკინსთან შედარებით) მხოლოდ აძლიერებს იმის განცდას, თუ რა დგას სასწორზე, როცა ამბავი ვითარდება. მაშ, რატომ დარჩა ბრაიან კოქსის ჰანიბალი ჩრდილში? ყველაზე აშკარა მიზეზი, სავარაუდოდ, სალაროების სუსტი შემოსავალი და კრიტიკოსების არაერთგვაროვანი შეფასებებია. მარტივად რომ ვთქვათ, „მანჰანტერი“ ძირითადად ჩავარდნილ ფილმად ითვლებოდა ჰანიბალ ლექტერის კინოადაპტაციების კონტექსტში. მენის ფილმი სტილით მკვეთრად განსხვავდება დემის ფილმისგან, რომელიც უფრო მეტად უჩვეულო საშინელებათა და ადამიანური გარყვნილების დემონსტრირებას ეფუძნება. „მანჰანტერი“, შედარებით, ისეთივე მკაცრია, როგორც ჰანიბალის სტერილური თეთრი საკანი, ან კონტრასტი მთვარისფერ საძინებელსა და სისხლით გაჟღენთილ საბანს შორის, რომელსაც უილი აკვირდება თავისი პირველი დანაშაულის ადგილზე ვიზიტისას. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა გამოშვების შემდეგ საკუთარი გულშემატკივარი შეიძინა და კრიტიკოსების უფრო მაღალი შეფასებები დაიმსახურა, ეს სარეჟისორო ესთეტიკური არჩევნები, თუმცა თავის დროზე დაუფასებელი, მაინც უმეტესად წარუმატებელი იყო. ბოლოს და ბოლოს, რომელ კანიბალს ეკიდებით უფრო სერიოზულად: მას, ვინც სუფთა თეთრ საკანშია ტელეფონით სარგებლობის უფლებით, თუ მას, ვინც კინოს ისტორიაში შედის სახის ნიღბით, რომელიც არა საკუთარი თავის დასაცავად, არამედ სხვების შეჭმისგან თავის შესაკავებლადაა შექმნილი? მიუხედავად იმისა, თუ რომელ ჰანიბალ ლექტერს ანიჭებთ უპირატესობას, ბრაიან კოქსმა განაცხადა, რომ არ გრძნობს საკუთრების უფლებას იმ პერსონაჟზე, რომელიც თავდაპირველად ეკრანზე გააცოცხლა. როგორც კოქსმა მინიმუმ ერთ ინტერვიუში განაცხადა, ის ჰანიბალს მიიჩნევს პერსონაჟად რეპერტუარული თეატრის ტრადიციაში, შექსპირის ჰამლეტის მსგავსად. მსახიობმა თქვა: „ნამდვილად არ ვღელავდი, რადგან, იცით, როლები... ყველა თამაშობს ჰამლეტს [...] ჰანიბალ ლექტერი, იცით, მე გავაკეთე პირველმა, მე ვიყავი პირველი, ასე რომ, სხვა ადამიანებმა ითამაშეს მას შემდეგ, და ის გახდა ერთ-ერთი იმ საკულტო როლთაგანი. [...] არასდროს ვარ მესაკუთრე. ჩემი პოზიცია ამ საკითხზე ყოველთვის არის „გაუშვი“, იცით, უბრალოდ „გაუშვი“.