მაიკლ კრაიტონის ნაწარმოებების ეკრანიზაციები განსაკუთრებულ ხელოვნებას მოითხოვს. მისი რომანების მიხედვით გადაღებული ზოგიერთი საუკეთესო ფილმი ინარჩუნებს ორიგინალური მასალის ამაღელვებელ დრამატიზმს, ამავდროულად ამდიდრებს თხრობას და ამცირებს აბსურდულობას. 1993 წლის „იურული პარკი“ ბუნებრივად ოქროს სტანდარტად ითვლება. მეორეს მხრივ, 1995 წლის „კონგო“ კრაიტონის გულის შეტევის მსგავსად სერიოზულ წიგნს მკვლელ გორილებსა და მითურ ალმასის მაღაროებზე, ფანტასტიკურ, თავგადასავლებით სავსე საფარად აქცევს, ჯიმი ბაფეტისა და ბრიუს კემპბელის კამეოებით (თუკი არ ხართ დარწმუნებული, რა ტიპის ფილმს უყურებთ). შემდეგ არის „სფერო“, 1998 წლის ეკრანიზაცია კრაიტონის ღრმა ზღვის სამეცნიერო-ფანტასტიკური თრილერის რომანისა, რომელიც სამწუხაროდ არც ჭკვიანურად სახალისოა და არც შემზარავად სასიამოვნო; ის ძირითადად მოსაწყენი და უსახურია. კრაიტონის ორიგინალური წიგნის მსგავსად, ფილმი მიყვება აკადემიკოსთა და საზღვაო ძალების წევრთა მცირე ჯგუფს წყნარი ოკეანის ფსკერზე, რათა გამოიძიონ ის, რაც მომავლის კოსმოსურ ხომალდს ჰგავს, რომელსაც სადღაც... სადღაციდან მოტანილი გიგანტური სფერო გადააქვს. ეს წინაპირობა ცუდი არ არის. კრაიტონისთვის დამახასიათებელი სტილით, ის ძველი ჟანრის კლასიკის თანამედროვე, პოპულისტურ ვერსიას ჰგავს; არსებითად, „სოლარისი“, ოღონდ წყალქვეშ, როგორც /Film-ის ჯერემი სმიტმა აღნიშნა „სფეროს“ საკუთარ განხილვაში. და ისევე როგორც იმ პატივცემულ სამეცნიერო-ფანტასტიკურ დრამაში, ეს კონკრეტული კრაიტონის პროექტი დიდხანს არ აყოვნებს, სანამ უფრო ბნელ კოსმოსურ ტერიტორიაზე გადაინაცვლებს, რადგან მისი ადამიანური გმირები მალევე ხვდებიან, რამდენად საშიშად მოუმზადებლები არიან უცხოპლანეტურ ობიექტთან ურთიერთობისთვის. ამ ყველაფერთან ერთად, ისევე როგორც გამოცდილი მსახიობთა გუნდით, რომელსაც დასტინ ჰოფმანი, შერონ სტოუნი და სემუელ ლ. ჯექსონი ხელმძღვანელობდნენ (მაშინ „იურულ პარკში“ დინოზავრების „საჭმელად“ ქცევამდე მხოლოდ ხუთი წელი იყო დარჩენილი), „სფერო“ მორიგ წარმატებულ კრაიტონის კინოადაპტაციად მოჩანდა. სამაგიეროდ, ის ცუდად შეფასებულ და სალაროებში ჩავარდნილ ფილმად იქცა, რამაც თითქმის მარტომ მოკლა მაიკლ კრაიტონის ბრენდი, ყოველ შემთხვევაში, ჰოლივუდის ძლევამოსილი პირების აზრით. განსხვავებული გარემოებების მიუხედავად, „სფეროს“ და „სოლარისს“ მართლაც შემაშფოთებლად ბევრი საერთო აქვთ. ორივე მათგანში, ადამიანური პერსონაჟები თანდათან ხვდებიან, რომ მათი ყველაზე მავნე აზრები და თვითდესტრუქციული იმპულსები სიტყვასიტყვით მათ წინააღმდეგ არის გამოყენებული იმ სხვა სამყაროს არსებების მიერ, რომლებიც იპოვეს... და ეს მათივე ბრალია. მაგრამ იქ, სადაც „სოლარისი“ დროს უთმობს იმის გაანალიზებას, თუ რას ამბობს ეს ადამიანის ბუნებაზე, „სფერო“ ძირითადად მას იყენებს საბაბად, რომ იაფფასიანი შოკები მიაწოდოს და მისი ანსამბლის ადვილად შესაწირი პერსონაჟები უცნაურად ბოროტი და უსიამოვნო გზებით დახოცოს. სწორედ აქ უნდა მოვთხოვოთ პასუხი რეჟისორ ბარი ლევინსონს. ის და დასტინ ჰოფმანი ახალი გამოსულები იყვნენ თავიანთი განთქმული 1997 წლის (და საოცრად წინასწარმეტყველური) პოლიტიკური სატირიდან „ძაღლის კუდი“, მანამდე კი ოსკაროსანი „წვიმის კაცი“ ჰქონდათ გადაღებული, მაგრამ ლევინსონმა „სფეროს“ ხასიათს ვერ მიაგნო. მიუხედავად 80 მილიონი დოლარის ბიუჯეტისა (იმ დროისთვის საკმაოდ ბევრი), ფილმი ვიზუალურად არ არის საკმარისად ინოვაციური, რათა მაღალტექნოლოგიური წყალქვეშა სადგური, სადაც მისი სიუჟეტის უმეტესი ნაწილი ვითარდება, ნამდვილ მოჩვენებათა სახლს ჰგავდეს, რომლის კედლები ვიწროვდება, და არა მკაცრ, არამიმზიდველ დეკორაციათა კრებულს. მისი პერსონაჟებიც კი უსიცოცხლონი არიან, რაც ლევინსონისთვის მისი საუკეთესო წლებში პრობლემა არ უნდა ყოფილიყო. (გაითვალისწინეთ, ეს მის „ალტო ნაითსის“ ეპოქამდე დიდი ხნით ადრე იყო). ამის შემდეგ კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მაიკლ კრაიტონის ადაპტაცია იყო (1999 წლის „მე-13 მეომარი“), მაგრამ იმ ცნობილი ფიასკოს უკეთესად მიღების შემთხვევაშიც კი, „სფეროს“ მიმართულმა რეაქციამ შესაძლოა ის უკვე განწირა. თუმცა, იმის გათვალისწინებით, რომ ლევინსონმა ასევე გადაიღო 1994 წლის კრაიტონის აბსურდული ადაპტაცია „გამჟღავნება“ (სასაცილო შოუ, რომელზეც სხვა დროს ვისაუბრებთ), შესაძლოა მას საერთოდ არ უნდა მოენახულებინა ეს წყარო.