მოკლედ მოვჭრათ, რადგან ქვემოთ სწრაფი ფილმების მიმოხილვაა. ნუ, მოკლე ფილმები. 70 წუთზე ნაკლები ხანგრძლივობის ფილმები. აღმოჩნდა, რომ ასეთ მცირე დროშიც კი შესაძლებელია რაღაც მართლაც შესანიშნავის შექმნა და ამის გასარკვევად, შეგიძლიათ ცოტა დრო დაუთმოთ შემდეგი ფილმებიდან ზოგიერთს (თუ ჯერ არ გინახავთ). დამატებითი კითხვა აღარ არის საჭირო. ჰოი! რატომ 70 წუთი? რატომაც არა? თუ ფილმი 40 წუთზე მეტი ხანგრძლივობისაა, ის უკვე სრულმეტრაჟიანად შეიძლება ჩაითვალოს, ყოველ შემთხვევაში, ზოგიერთი განმარტებით. ასე რომ, ამ ფილმებიდან ზოგიერთი, მართალია მოკლეა, მაგრამ „კომფორტულად“ სრულმეტრაჟიანია. ბევრი მათგანი ძველია, მაგრამ ყველა ისტორიის იმ პერიოდიდან არ არის, როცა ფილმები, ყოველ შემთხვევაში, შედარებით ხშირად, უფრო მოკლე იყო. „ფოლოუინგი“ (Following) კრისტოფერ ნოლანის ფილმებიდან ყველაზე ნაკლებად ცნობილია, ალბათ იმიტომ, რომ ეს მისი პირველი და, შესაძლოა, ყველაზე ნაკლებად შთამბეჭდავი ნამუშევარია. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ის შორსაა „ოპენჰაიმერისა“ და „ბნელი რაინდისგან“, მაგრამ მაინც ღირს ნახვა, თუ ნოლანის სხვა ფილმები მოგწონთ, განსაკუთრებით კი მისი ის ნამუშევრები, რომლებიც სავსეა მოულოდნელი სიუჟეტური ხაზებითა და ფსიქოლოგიური დაძაბულობით. ძნელია შეაჯამო, რა ხდება ამ ფილმში, რაც საინტერესოა, როდესაც მხოლოდ 69 წუთიანი ხანგრძლივობა გაქვს, მაგრამ ის ალფრედ ჰიჩკოკის სტილს წააგავს, თუმცა უფრო უხეში და დაბალბიუჯეტიანია, ვიდრე ტიპური ჰიჩკოკის ფილმი. ფილმი ეხება ადამიანებზე თვალთვალს და იმას, თუ როგორ შეიძლება სრულიად თავდაყირა დადგეს ადამიანის ცხოვრება, თუ არასწორ (ან სწორ?) ადამიანს შეხვდები. ეს მოწესრიგებული ფილმია. მცირე დროში საკმაოდ ბევრს აკეთებს. ის, თუ რამდენად აბსტრაქტული და უცნაურია „ქრონოპოლისი“ (Chronopolis), მართლაც აღსანიშნავია. წარმოიდგინეთ „მეტროპოლისი“, ოღონდ ანიმაციური, დაახლოებით მესამედი ხანგრძლივობისა და ტრადიციული კონფლიქტის გარეშე. აქ აქცენტი კეთდება არსებების ჯგუფზე, რომლებიც, როგორც ჩანს, ერთგვარ უტოპიურ საზოგადოებაში ცხოვრობენ, მაგრამ იქ ბევრი არაფერია გასაკეთებელი, ამიტომაც ის არ არის დიდად უტოპიური ტრადიციული ან აღსანიშნავი გაგებით. ისინი უბრალოდ არსებობენ და აკეთებენ ისეთ რაღაცებს, რაც უცხოდ მოჩანს. შემდეგ ჩნდებიან რამდენიმე აუტსაიდერიც, რომლებიც იკვლევენ უცნაურ სამყაროს/ქალაქს, სადაც ეს არსებები ცხოვრობენ, მაგრამ მათი ჩართვაც კი დიდად არ უწყობს ხელს „ქრონოპოლისისთვის“ რეალური სიუჟეტის მინიჭებას. თუმცა, მაგარია, თუ მზად ხართ, დაახლოებით 50 წუთის განმავლობაში შეეგუოთ მსგავსი ფილმის მთელ უცნაურობას. „სარკისებური გონების“ (Mirrored Mind) შესახებ რამდენიმე აშკარა რამ არის სათქმელი, მაგრამ იმის ახსნა, თუ რას აკეთებს ის ნარატიულ დონეზე, გაცილებით რთულია. მოდით, აშკარაზე გადავიდეთ. პირველი, „სარკისებური გონება“ ძალიან მძიმე ფილმია. ის ერთგვარად მოგვითხრობს მსახიობ ქალზე, რომელიც რთულ პერიოდს გადის და ფანტასტიკურ სამყაროში გარბის. ერთგვარად. ის ასევე არტჰაუს ფილმია მრავალი თვალსაზრისით, ამიტომ შეჯამების ნებისმიერი მცდელობა, თუნდაც მოკლე, მხოლოდ ნაწილობრივ აღწერს მას. შეიძლება პრეტენზიულად ჟღერდეს, მაგრამ „სარკისებური გონება“ არის გამოცდილება და საკმაოდ ინტრიგული/დამთრეველი, თუ მზად ხართ, მას გაჰყვეთ. აქ ბევრი რამ არის, რაც ღრმა დონეზე იგრძნობა, რამდენადაც ის იკვლევს დეპრესიას და სხვა მძიმე საკითხებს, ამიტომ ის საკმაოდ დაუფასებელი და საბოლოოდ შთამბეჭდავია, სიმართლე გითხრათ. მარქსის ძმების ფილმების არჩევისას შეცდომას ვერ დაუშვებთ, მათ შორის ისეთების, რომელთა სახელებიც Queen-მა მოგვიანებით გამოიყენა თავისი ორი ალბომისთვის: „ღამე ოპერაში“ (A Night at the Opera) და „დღე დოღზე“ (A Day at the Races). მაგრამ ორივე ეს ფილმი ძალიან გრძელია აქ ჩასართავად, ამიტომ „იხვის სუპი“ (Duck Soup) არის გამორჩეული. და, ნებისმიერ შემთხვევაში, „იხვის სუპი“ შესაძლოა უკეთესიც იყოს, ვიდრე მარქსის ძმების ის ორი შემდგომი (და უფრო გრძელი) ფილმი. ან, სხვაგვარად რომ ვთქვათ, „იხვის სუპი“ იდეალური საწყისი წერტილია, თუ გსურთ გაიგოთ, რატომ იყო ამდენი აჟიოტაჟი გრაუჩოს, ჰარპოსა და ჩიკოს ირგვლივ. ოჰ, და ზეპოს. რა თქმა უნდა, ზეპო. არ შეიძლება მისი დავიწყება... თუ შეიძლება? აქ არის ფარსული სიუჟეტი, რომელიც მოიცავს გამოგონილ ქვეყანას და ერთგვარ ომს, მაგრამ ყველაფერი ხუმრობების საბაბია, და ეს საკმარისია, რადგან „იხვის სუპში“ იმდენი ხუმრობაა და მათი უმეტესობა ძალიან სასაცილოა. ხაზგასმულია რაოდენობა, მაგრამ ხარისხიც არის და გათვალისწინებულია. „თავადი აჰმედის თავგადასავალი“ (The Adventures of Prince Achmed) აუცილებლად სანახავია, თუ ანიმაციის დიდი მოყვარული ხართ, ან გაინტერესებთ ეს მედიუმი და მისი ისტორია, რადგან ის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული და აშკარად შესანიშნავი ანიმაციური ფილმია. გარდა იმისა, რომ ნოვატორულია, ის ასევე მართლაც საკმაოდ გამომგონებელი და სასიამოვნო საყურებელია ასეთი ძველი ფილმისთვის, წარმოადგენს რა „ათას ერთი ღამის“ ზოგიერთი ისტორიის ადაპტაციას, რომელსაც ზოგჯერ „არაბულ ღამეებსაც“ უწოდებენ. და, რა თქმა უნდა, აქ ანიმაციის სტილი ძალიან მოძველებულია, ან შესაძლოა პრიმიტიულიც კი, იმასთან შედარებით, რისი გაკეთებაც ფილმებს შეეძლებოდათ ერთი ან ორი ათწლეულის შემდეგ (შენ გიყურებ, „ფიფქია და შვიდი ჯუჯა“), მაგრამ 1926 წლისთვის ეს გულწრფელად რომ ვთქვათ, საკმაოდ მაგარია. აქ იმდენი რამ არის გაკეთებული სილუეტებითა და 2D ანიმაციით, და ასევე შეგიძლიათ დააფასოთ „თავადი აჰმედის თავგადასავალი“, რომელმაც გზა გაუხსნა მომავალ ანიმაციურ ზღაპრებს. ძარცვის ფილმის კუთხით სერიოზული შესრულებით, „ჯავშნოსანი“ (Armored)