**სიუჟეტი:** პარანორმალური მოვლენების შესახებ პოდკასტის წამყვანი ქალი იღებს უცნაურ ჩანაწერებს, რომლებიც ეხება ცოლ-ქმარს, რომლებიც თავიანთ სახლში პარანორმალურ ხმებს განიცდიან. **მიმოხილვა:** კანადური წარმოების ფილმი „ანდერთოუნი“ (Undertone) გასულ ზაფხულს Fantasia-ს კინოფესტივალის ერთ-ერთი მთავარი ჰიტი იყო, რის შემდეგაც მისი გავრცელების უფლება A24-მა მოიპოვა. ის ახლა Sundance-ის კინოფესტივალზეა წარმოდგენილი, სადაც Midnight სექციის ფარგლებში აჩვენეს. სამწუხაროდ, ამ დაბალბიუჯეტიანმა საშინელებათა ფილმმა, რომელსაც ახლა დიდი ჰორორ ლეიბლის გამოშვების გამო დიდი მოლოდინები უკავშირდება, ფილმს სიკეთე არ მოუტანა და ის გაფერმკრთალდა Midnight-ის სხვა ნამუშევრების ფონზე, როგორიცაა „ლევიტიკუსი“ (Leviticus), „საქარინი“ (Saccharine) და არათანაბარი, მაგრამ წარმოსახვითი „ბადი“ (Buddy)-ც კი. „პარანორმალური აქტივობის“ (Paranormal Activity) მაგალითზე, ეს მიკრობიუჯეტური საშინელებათა ფილმი ვითარდება ერთ ლოკაციაზე და ცდილობს პოდკასტებისთვის გააკეთოს ის, რაც იმ ფილმმა „ნაპოვნი კადრებისთვის“ (found footage) გააკეთა. ის მიჰყვება ივის (ნინა კირი), ახალგაზრდა ქალს, რომელიც ზრუნავს თავის უკურნებლად დაავადებულ დედაზე. მისი ერთადერთი თავშესაფარი არის პოდკასტი, რომელსაც ის თავის მეგობარ ჯასტინთან (უხილავი ადამ დიმარკო) ერთად უძღვება. ფილმის უმეტეს ნაწილში კირი ერთადერთი ადამიანია ეკრანზე; ნაჩვენებია მხოლოდ მისი კომაში მყოფი დედა (მიშელ დუკე). ეს ორი პერსონაჟი უძღვება პარანორმალურ პოდკასტს, სადაც ისინი იკვლევენ ვირუსულ ფენომენებს, ივი სკეპტიკოსია ჯასტინის მორწმუნეობის საპირისპიროდ. ისინი იღებენ ელფოსტას, რომელიც შეიცავს ათ აუდიოჩანაწერს, სადაც მოცემულია დაქორწინებული წყვილი, მაიკი და ჯესა, ამ უკანასკნელი კი ძილში საუბრობს. ის თითქოს უკუღმა ამბობს რაღაცებს და სანამ ისინი უსმენენ, ივი იწყებს ფარული გზავნილების აღმოჩენას, რომლებიც დაკავშირებულია კლასიკურ საბავშვო რითმებთან, როგორიცაა „ბაა ბაა შავი ცხვარი“ (Baa Baa Black Sheep) და „როკ-ა-ბაი ბეიბი“ (Rock-a-bye Baby), რაც ავლენს ღრმა მითოლოგიას დემონურ შეპყრობილობასა და ადამიანთა მსხვერპლშეწირვასთან დაკავშირებით. რა თქმა უნდა, რადგან ეს ფილმი 500 ათასი დოლარის ბიუჯეტით არის გადაღებული, ყოველივე ეს წარმოსახვისთვის არის მიტოვებული. ივი უსმენს სულ უფრო შემაშფოთებელ ჩანაწერებს, რომლებიც თითქოს დემონურ არსებას იწვევენ. ივის რომ ოდესმე ჰორორ ფილმი ენახა, ის და ჯასტინი ამ შეტყობინებების მოსმენას შეწყვეტდნენ, როგორც კი უცნაური რაღაცები დაიწყებოდა — მაგალითად, ივის კომაში მყოფი დედა რატომღაც რელიგიურ ხატებს ტოვებდა სახლში. მაგრამ შემდეგ ისევ, მაშინ ფილმი არ გვექნებოდა. „ანდერთოუნის“ განხილვა რთულია, რადგან მე საერთოდ არ მომეწონა მისი სიუჟეტი და სტილი, მაგრამ პატივს ვცემ იმ ფაქტს, რომ გარკვეულმა აუდიტორიამ შესაძლოა ის მართლაც შემზარავად და თანამედროვედ მიიჩნიოს. ჩემთვის, ეს იყო ოთხმოცი წუთიანი დაგროვება, რასაც მოჰყვა ათი წუთი დაგვიანებული კულმინაცია. ხმოვანი დიზაინი კარგად არის შესრულებული და რეჟისორი იან ტუასონი იმსახურებს აღიარებას მიკრობიუჯეტური ფილმის შექმნისთვის, რომელმაც ბევრ ადამიანთან რეზონანსი ჰპოვა, მაგრამ ეს არაფერია ისეთი, რაც აქამდე არ გინახავთ – უბრალოდ, გაცილებით დაბალი მასშტაბითაა გაკეთებული. არ შველის ის ფაქტი, რომ ნინა კირის პერსონაჟს, ივის, დიდი პიროვნება არ აქვს, მის შესახებ მხოლოდ მცირე დეტალებს ვიგებთ. ძირითადად, ის უბრალოდ უსმენს უცნაურ ჩანაწერებს და უხილავ ჯასტინზე მეტ შთაბეჭდილებას არ ახდენს. კირის შესრულება კარგია; მას უბრალოდ არ აქვს ბევრი მასალა სამუშაოდ პოდკასტის ხრიკის მიღმა, რადგან ფილმის რეალური აქცენტი ჩანაწერებზე წარმოდგენილი შემზარავი აუდიო დიზაინია – რაც, უნდა ვაღიარო, შთამბეჭდავია. საბოლოო ჯამში, „ანდერთოუნმა“ შესაძლოა მადლიერი ახალგაზრდა აუდიტორია იპოვოს, მაგრამ ჰორორის ვეტერანი ფანები, სავარაუდოდ, ჩემსავით, თავებს იფხანავენ იმაზე, თუ კონკრეტულად რა დაინახა მასში A24-მა. ის ნაცნობი და ხშირად მოსაწყენია, მაგრამ პატივი უნდა მივაგოთ ყველა ჩართულს ძალისხმევისთვის. მას უფრო მოკრძალებული დაგროვება რომ ჰქონოდა, შესაძლოა საინტერესო ექსპერიმენტად მოჩვენებოდა, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, თუ როგორ წარმოაჩენს მას A24, „ანდერთოუნი“ უბრალოდ დიდი აჟიოტაჟივით გრძელდება. **საშუალოზე დაბალი**