„უცხო“ იშვიათი ფილმთაგანია, რომელიც სამეცნიერო ფანტასტიკასა და საშინელებათა ჟანრს იდეალურად და ეფექტურად ერწყმის. ის არა მხოლოდ მხატვრულ ლიტერატურაში ერთ-ერთ ყველაზე შემზარავ უცხოპლანეტელს – ქსენომორფს – გვთავაზობს, არამედ რიდლი სკოტს ლეგენდარულ რეჟისორად, სიგურნი უივერს კი სამეცნიერო ფანტასტიკის ხატად აქცევს. თუმცა, სამეცნიერო ფანტასტიკისა და საშინელებათა ჟანრის კუთხით, „უცხოს“ ჯონ კარპენტერის „The Thing“ ჯობნის, რომელიც ნელ-ნელა მზარდი შიშისა და „სხეულის საშინელებათა“ (body horror) ჟანრის ოსტატობის ნიმუშია. კიდევ უფრო შთამბეჭდავია, როდესაც იგებ, რომ „The Thing“ ჯონ ვ. კემპბელ უმცროსის კლასიკური სამეცნიერო ფანტასტიკის მოთხრობის, „ვინ არის იქ?“ (Who Goes There?), ადაპტაციაა. „The Thing“-ის მოქმედება ანტარქტიდაში მდებარე ამერიკულ კვლევით სადგურში ვითარდება, სადაც პილოტი რ. ჯ. „მაკ“ მაკრიდი (კურტ რასელი) და მეცნიერთა ჯგუფი ნორვეგიული სადგურის ნანგრევებს იკვლევენ და დასახიჩრებულ გვამს პოულობენ. ბაზაზე დაბრუნებისთანავე ისინი აღმოაჩენენ, რომ მათთან ერთად იდუმალი უცხოპლანეტური სიცოცხლის ფორმაა, რომელსაც შეუძლია ნებისმიერი ცოცხალი არსების იდეალურად კოპირება. კარპენტერი „The Thing“-ს „წნევის ქვაბის“ მსგავს ფილმად აქცევს, რომელიც მაყურებელს სულ მცირე, ტიტრების შემდეგაც კი აფიქრებს. ეს მიდგომა იმ დროის სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმებისთვის უჩვეულო იყო, მაგრამ სწორედ ეს გამოარჩევს „The Thing“-ს სხვებისგან. უცხოპლანეტური არსება ფილმში „The Thing“, შესაძლოა, სამეცნიერო ფანტასტიკის ისტორიაში ყველაზე შემზარავი არსება იყოს, მისი უნარის გამო, იდეალურად შეიცვალოს ფორმა და სხვა ცოცხალ არსებებად გარდაიქმნას. ეს ყველაზე აშკარად მისი პირველი გამოჩენისას ჩანს, როდესაც ის ძაღლის ფორმას იღებს და თავის ბუნაგში მყოფ სხვა ძაღლებს შთანთქავს. არანაკლებ შემაშფოთებელია ის ფორმები, რომლებსაც არსება ფილმის განმავლობაში იღებს: კაცის მკერდში მასიური პირი იზრდება; თავი ობობას ფეხებს ისხამს და გაიქცევა; მეცნიერი, სახელად ბლერი (ვილფორდ ბრიმლი), გარდაიქმნება ისეთ არსებად, რომელიც დევიდ კრონენბერგსაც კი კოშმარებს დაუწყებდა. საშინელებათა ჟანრის მოყვარულებმა მადლობა უნდა უთხრან რობ ბოტინს ამ კოშმარული ხილვებისთვის, რადგან მან „The Thing“-ის ბიუჯეტის დიდი ნაწილი გამოიყენა იმისთვის, რომ არსება მაქსიმალურად უცხოდ და საზარლად შეეგრძნობინებინა. არსება მაყურებელს არა მხოლოდ ვიზუალურ, არამედ მენტალურ საშინელებასაც აყენებს. რადგან მას შეუძლია ფორმის შეცვლა, კითხვა რჩება: ვინ არის სადგურზე ადამიანი და ვინ არა? კარპენტერი ამას ლოგიკურ უკიდურესობამდე მიჰყავს, რადგან გადარჩენილები სულ უფრო და უფრო პარანოიდულები ხდებიან. ზოგჯერ ეს პარანოია გამართლებულია, მაგალითად, როდესაც ბლერი წყვეტს ჯგუფის კომუნიკაციას გარე სამყაროსთან; სხვა დროს, არა, რადგან მაკრიდი გარეთ რჩება, მიუხედავად იმისა, რომ არ აჩვენებს „The Thing“-ად ყოფნის ნიშნებს. შესაძლოა, სამეცნიერო ფანტასტიკის ერთ-ერთი ყველაზე საკულტო ციტატით, მაკრიდი დიქტოფონში ამბობს: „არავინ ენდობა არავის და ჩვენ ყველანი ძალიან დაღლილები ვართ.“ ფილმის „The Thing“ შეჯამებისთვის უკეთეს წინადადებას ვერ იპოვით. გაინტერესებთ? „The Thing“-ის გრანდიოზული დებიუტი შედგა ეგრეთ წოდებულ „სამეცნიერო ფანტასტიკის ზაფხულში“, რომელშიც ისეთი ჰიტები იყო წარმოდგენილი, როგორებიცაა „E.T.: უცხოპლანეტელი“, „ვარსკვლავური გზა II: ხანის რისხვა“ და რიდლი სკოტის კიდევ ერთი ეპოსი, „ბლეიდ რანერი“. რასაც ფანების უმეტესობა ივიწყებს, ის არის, რომ ფილმი მისი გამოსვლის დროს კრიტიკოსების მიერ სასტიკად გაკრიტიკდა და სალაროებში ჩავარდა. მიმოხილვების უმეტესობა მისი ნიჰილისტური ტონით იყო უკმაყოფილო, კონკურენტების უფრო იმედის მომცემ შეხედულებებთან შედარებით. სხვები Universal-ს ადანაშაულებდნენ ფილმის არასათანადო მარკეტინგში, ან ამტკიცებდნენ, რომ იმ ზაფხულს ზედმეტად ბევრი სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი გამოვიდა, რაც აჩვენებს, რომ კინოდისკურსი იშვიათად ვითარდება დროთა განმავლობაში. ჯონ კარპენტერი მოგვიანებით აღიარებდა, რომ „The Thing“-ის ცუდმა მიღებამ მასზე პირადად იმოქმედა: „ყველა წარუმატებლობას მძიმედ განვიცდი. ყველაზე მძიმედ კი „The Thing“ განვიცადე. ჩემი კარიერა სხვანაირი იქნებოდა, თუ ეს დიდი ჰიტი გამოდგებოდა... ფილმი შეიძულეს. სამეცნიერო ფანტასტიკის ფანებმაც კი. მათ ეგონათ, რომ მე რაღაც ნდობა ვუღალატე და თავდასხმები შეშლილი იყო.“ კარპენტერი საბოლოოდ რეაბილიტირებული იქნა, როდესაც შემდგომმა შეფასებებმა „The Thing“ მის ერთ-ერთ საუკეთესო ფილმად აღიარა. სხვა რეჟისორებმა, მათ შორის გილერმო დელ ტორომ და კვენტინ ტარანტინომ, განაცხადეს, რომ ფილმმა მათ შთააგონა. „უცხომ“, შესაძლოა, დაამტკიცა, რომ კოსმოსში ვერავინ გაიგონებს შენს კივილს. „The Thing“ კი ამტკიცებს, რომ არასოდეს იცი, რა იმალება სიბნელეში... ან რა ფორმის მიღება შეუძლიათ მონსტრებს, და ეს უფრო შემზარავია, ვიდრე ნებისმიერი ქსენომორფი. გვსურს თქვენი აზრი მოვისმინოთ! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ განყოფილებაში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემით მოეკიდოთ ერთმანეთს. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს თემა ღიაა დისკუსიისთვის. იყავით პირველი, ვინც თქვენს აზრს დაპოსტავს.