აკირა კუროსავა მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული რეჟისორი იყო, როდესაც 1960-იანი წლების შუა პერიოდში მან გადაწყვიტა მშობლიური იაპონია ჰოლივუდით ჩაენაცვლებინა. ისეთ კლასიკად ქცეული ფილმების შემოქმედი, როგორიცაა „შვიდი სამურაი“, „იკირუ“ და „იოჯიმბო“, წლების განმავლობაში ეწინააღმდეგებოდა მსხვილბიუჯეტიან სტუდიურ ფილმებზე მუშაობის ცდუნებას, მაგრამ იაპონური კინოინდუსტრიის ფინანსური სირთულეების გამო, საბოლოოდ დათმო. ამ გამოცდილებამ ის გაანადგურა და დიდი როლი ითამაშა 1971 წელს თვითმკვლელობის მცდელობაში. თავდაპირველად, კუროსავა „ემბასი ფიქჩერზისთვის“ აპირებდა სამოქმედო ფილმის „გაქცეული მატარებელი“ (70 მმ!) გადაღებას. სამწუხაროდ, იაპონელ რეჟისორს უჭირდა ინგლისურენოვან თანამშრომლებთან კომუნიკაცია და პროექტი საბოლოოდ გაუქმდა (თუმცა რუსმა რეჟისორმა ანდრეი კონჩალოვსკიმ კუროსავას იდეა სრულყოფილად განახორციელა 1985 წელს, ჯონ ვოიტისა და ერიკ რობერტსის მონაწილეობით). შემდეგ კუროსავამ ამბიციურ პროექტზე, „თორა! თორა! თორა!“-ზე გადაინაცვლა, რიგით მეორე მსოფლიო ომის ეპიკურ ფილმზე „მე-20 საუკუნის ფოქსისთვის“, რომელსაც პერლ ჰარბორზე თავდასხმა ამერიკული და იაპონური პერსპექტივებიდან უნდა ეჩვენებინა. კუროსავა ნარატივის მეორე ნახევარზე იმუშავებდა, ხოლო სტუდიის გამოცდილი ვეტერანი რიჩარდ ფლეიშერი ამერიკულ ნაწილს შექმნიდა. გასაჭირში მყოფ სტუდიას „თორა! თორა! თორა!“-ზე 25 მილიონი დოლარი ჰქონდა დადებული, ხოლო „ფოქსის“ პრეზიდენტს, დერილ ფ. ზანუკს, არანაირი ინტერესი არ ჰქონდა კუროსავას უნიკალური შემოქმედებითი პროცესის მიმართ. სტუდიამ ზეწოლა მოახდინა მაესტროზე და გაუგზავნა ექიმთან, რომელმაც მას ნევრასთენია (ნერვული სისუსტის ახლა უკვე მოძველებული სამედიცინო ტერმინი) დაუდგინა. ამან მისი გათავისუფლება გამოიწვია. იაპონიაში დაბრუნების შემდეგ, კუროსავას კოლეგებმა მისი შემოქმედებითი ენთუზიაზმის აღდგენა სცადეს დრამა „დოდესკა-დენის“ დაფინანსებით, მაგრამ ფილმმა ვერ გაამართლა კრიტიკოსებისა და კომერციული მოლოდინები, რამაც კუროსავა თვითმკვლელობისკენ უბიძგა. მან გადარჩა, მაგრამ ეშინოდა, რომ მისი კინოკარიერა დასრულებული იყო. 1970-იანი წლების ბოლოს, ჯორჯ ლუკასმა, რომელიც კუროსავას შემოქმედებას აღმერთებდა (იაპონელი რეჟისორის „დამალული ციხესიმაგრე“ „ვარსკვლავური ომების“ დიდი შთაგონება იყო), თავისი ახლად მოპოვებული სტუდიური გავლენა გამოიყენა, რათა „მე-20 საუკუნის ფოქსის“ თანადაფინანსება უზრუნყო რეჟისორის ეპიკური ფილმისთვის „კაგემუშა“. მან გადაარჩინა თავისი გმირის კარიერა და, სავარაუდოდ, სიცოცხლეც კი. 1980 წელს გამოსული „კაგემუშა“ არის სამსაათიანი იაპონური ისტორიული ეპოსი, რომელმაც კუროსავა საერთაშორისო ასპარეზზე დააბრუნა. ფილმი, რომელიც 1575 წლის ნაგაშინოს ბრძოლის გარშემო ვითარდება, არსებითად, ივან რეიტმანის „დეივის“ ტრაგიკული ვერსიაა. როდესაც საყვარელი დაიმიო ტაკედა შინგენი (ტაცუია ნაკადაი) მოკლულია, დაბალ შეფასებას მქონე ქურდი, რომელიც მას ორეულად ემსახურებოდა, ტაკედას კლანის კონტროლს იღებს, რითაც მისი მმართველობა ნარჩუნდება. ეს არის ფილმი, რომელშიც განდგომილი პიროვნება პოულობს მიზანს და (სპოილერი) თავდაუზოგავად სწირავს სიცოცხლეს. მასიური ბრძოლები წინასწარმეტყველებს კუროსავას 1985 წლის შედევრში, „რანში“ ნაჩვენებ დიდებულ შეტაკებებს. ეს იყო ხელოვნებისადმი თითქმის საბედისწეროდ რწმენა დაკარგული რეჟისორის შთამბეჭდავი დაბრუნება ჰოლივუდში წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ. „კაგემუშამ“ „ოქროს პალმის რტო“ გაიზიარა ბობ ფოსის თანაბრად ბრწყინვალე „ჯაზის ამბავთან“ 1979 წლის კანის კინოფესტივალზე და მოიპოვა „ოსკარის“ ორი ნომინაცია. ლუკასისა და ფრენსის ფორდ კოპოლას კულისებიდან მხარდაჭერა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ ფილმი იმდენად კარგი იყო, რომ უარყოფა შეუძლებელი იყო. დიდებულია? ვერ ვიტყვი, რომ ასეა. ეს კუროსავას „იურული პარკია“. ის უკან იბრუნებს ფორმას, მაგრამ დიდი ნამუშევარი, „რანი“, არის დანიშნულების ადგილი. ლუკასმა და კოპოლამ შეძლეს მისი „დარბაზში დაბრუნება“ და მან „რანით“ ყველა დროის ეპიკური ნამუშევარი შექმნა. „კაგემუშა“ კუროსავას არსებითი ფილმია. ეს არის ხიდი შედევრისკენ. და „რანი“ არასოდეს შეიქმნებოდა ლუკასისა და კოპოლას გარეშე.