The Misfits: რევოლუციური ვესტერნი, რომელიც დროს უსწრებდა

კინოჟანრებიდან, ვესტერნზე მეტად წარსულის რელიქვია ცოტაა. ის, ყველაზე თანამედროვე ინტერპრეტაციებშიც კი, უმეტესად ველურ დასავლეთში, ფრონტიერის გაფართოების პერიოდშია მოქმედებაში მოქცეული. მიუხედავად იმისა, რომ ჟანრის კონვენციები მას აუცილებლად არ აქცევს დროში გაყინულ ისტორიულ ჟანრად, ვესტერნში თხრობის უმეტესი მიდგომა სწორედ ამ პერიოდში რჩება. იმის გამო, რომ ის ძირითადად სხვა ეპოქაშია მოქცეული და დღემდე დიდწილად ჰოლივუდის ოქროს ხანის ეპიკური ფილმებითაა განპირობებული, ვესტერნის ჟანრი ხშირად საეჭვო სოციალური სტანდარტებით გამოირჩევა. ფაქტობრივად, ბევრი კლასიკური ვესტერნი, რომელიც ყველამ უნდა ნახოს, დღეს აღარ შეიქმნებოდა მასში წარმოდგენილი სხვადასხვა თემისა და საზოგადოების მოძველებული ინტერპრეტაციების გამო. თუმცა, ზოგიერთმა ვესტერნმა, მიუხედავად ნახევარ საუკუნეზე მეტი ასაკისა, ძალიან კარგად გაუძლო დროს, რადგან მათ ჟანრთან დაკავშირებული ნორმები ეჭვქვეშ დააყენეს. ასეთ თამამ ფილმებს, გასაკვირია, ხშირად საუკეთესო ვესტერნის მსახიობები ხელმძღვანელობდნენ, რომლებიც ცდილობდნენ ჟანრისა და თხრობის სტილის ტრანსფორმაციას, რასაც მან პოპულარობა მოუტანა. ყველა თანამედროვე რევიზიონისტული ვესტერნი სწორედ მათ გამო დაიბადა. „The Misfits“, რომელიც კლარკ გეიბლისა და მერილინ მონროს ბოლო დასრულებული ფილმებითაა ცნობილი, ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ვესტერნია. ჯონ ჰიუსტონმა, რომელიც ვესტერნების შექმნითაა განთქმული, ისეთი ფილმი გადაიღო, რომელიც თავიდან ბოლომდე სრულყოფილია. ფილმი ართურ მილერის მოკლემეტრაჟიანი მოთხრობის მიხედვითაა შექმნილი, რომელიც თვითონ მილერმა გადააკეთა სცენარად. სიუჟეტი მონროს პერსონაჟს, როზლინ ტაბერს მიჰყვება – ახლად განქორწინებულ ქალს, რომელიც ორ კოვბოის, გეის (გეიბლი) და გიდოს (ელი უოლაჩი) მოწვევას იღებს, რათა ქალაქიდან მოშორებით მათ თავგადასავლებში გაჰყვეს. დუეტი გორაკებში ველური ცხენების მონადირებას გეგმავს და მათ როდეოს მხედარი, პირსი, რომელსაც მონტგომერი კლიფტი ასრულებს, უერთდება. „The Misfits“ არ არის სისხლიანი ფილმი, სავსე სროლებითა და მკაცრი მამაკაცებით მორალურად გაკოტრებულ შესაძლებლობების ქვეყანაში. ფილმის მამაკაცები რბილი ხასიათის არიან, არ არიან მიდრეკილნი ძალადობისკენ და დასასრულს თავიანთ შეხედულებებსაც კი იცვლიან. „The Misfits“ აქტიურად აყენებს ეჭვქვეშ ვესტერნის კინოს ყველაზე ცნობილი ტროპების საფუძვლებს ამ პერსონაჟების მეშვეობით, რომელთა ბედი უარყოფითად აისახება მათზე. მშობლიური ამერიკელების რასისტული წარმოდგენა ვესტერნის ჟანრის მუდმივი პრობლემა იყო და ეს მოგვიანებით თავად ფილმებშიც აისახა, თუნდაც 50-იან და 60-იან წლებში. ამიტომ, არ იყო უნიკალური შემთხვევა, რომ ვესტერნი ჟანრის ადრეულ დღეებში გავრცელებულ მავნე სტერეოტიპებს დასვამდა კითხვის ნიშნის ქვეშ. თუმცა, ვესტერნი, რომელიც ტოქსიკურ მამაკაცურობას ეჭვქვეშ აყენებდა, ბევრად უფრო იშვიათი იყო, და „The Misfits“ შეიძლება იყოს ყველაზე ცნობილი ამ მხრივ, სანამ ნეო-ვესტერნი ოფიციალურად დაიბადებოდა. ეს არის ვესტერნი, რომელიც იდეალურია რიმეიქისთვის, რათა მისი გადაღების ზოგიერთი პრობლემური ასპექტი, როგორიცაა უხამსი სექსუალიზაცია, მოიხსნას, ჟანრისადმი მისი რევოლუციური მიდგომის შენარჩუნებით. ძალადობა, სისხლი და ცინიზმი ვესტერნის ჟანრის სინონიმებია, რომელიც როგორც მამაკაცების სიმტკიცეს აღნიშნავს, ასევე პესიმისტურად უყურებს მათ თანდაყოლილ სიხარბეს. ამიტომ, ძნელია წარმოიდგინო ვესტერნი, სადაც თითქმის არ არის ძალადობა ადამიანებს შორის. არის ცხენებზე მონადირე მამაკაცების ვრცელი სცენა, რომელიც სხვა ვესტერნების სისხლიან სროლებზე მეტ სიმპათიას იწვევს. დღევანდელ ეპოქაში, როდესაც ფილმები ხშირად არასწორი მიზეზების გამოა პოპულარული – „მებრძოლთა კლუბიდან“ და „ამერიკელი ფსიქოპათიდან“ „ტაქსის მძღოლამდე“ – ფილმი, რომელიც აშკარად უარყოფს ძალადობას, უაღრესად აქტუალურია. „The Misfits“-ის პროტაგონისტებს არა მხოლოდ შინაგანი მომენტები აქვთ, არამედ ღიად გამოხატავენ თავიანთ ცვალებად დამოკიდებულებას ცხოველების მიმართ ძალადობის მიმართაც კი. კინემატოგრაფიული ძალადობის გლორიფიკაციის ეს რევოლუციური უარყოფა მარადიულია. „Good For Her“ კინემატოგრაფიული სამყარო არის ფილმების კრებული, რომელიც ქალ პერსონაჟებს აღნიშნავს, რომელთა ქმედებები პატრიარქატს არღვევს. მორალური ორაზროვნების ელემენტები ხშირია ამ ფილმებში, მაგრამ ფილმები შეიძლება შეესაბამებოდეს კრიტერიუმებს მაშინაც კი, თუ ეს ასე არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შედარებით თანამედროვე კონცეფციაა, მრავალი ძველი ფილმი შეიძლება მივიჩნიოთ ამ კანონის ნაწილად. 1960-იანი წლების ვესტერნი ბოლო ტიპის ფილმია, რომლისგანაც „Good For Her“ პრინციპების დაცვას ელოდებით. მიუხედავად ამისა, მერილინ მონროს, ალბათ, საუკეთესო შესრულების წყალობით, ფილმი როზლინის თვალით ვითარდება და ფემინისტურ პრიზმას იყენებს მამაკაცურობის იდეის გამოსაკვლევად, რაც ვესტერნებმა გაავრცელეს. მისი პერსონაჟის რკალის დამაკმაყოფილებელი დასასრული ძალადობის დენონსაციასთან ერთად მოდის. სამწუხაროდ, 65 წლის შემდეგაც, „The Misfits“ კვლავ რჩება ფარულ ძვირფას ქვად, რომელსაც იშვიათად ენიჭება სათანადო შეფასება იმის გამო, რომ თავის დროს უსწრებდა. „The Misfits“-ის თითქმის ყველა განხილვა ორიენტირებულია მისი პრობლემური წარმოების გარშემო არსებულ დაპირისპირებაზე და არა მის მხატვრულ ღირებულებებზე. ის დღემდე ძირითადად ცნობილია, როგორც გეიბლის ბოლო ფილმი და მონროს მონაწილეობით ბოლო დასრულებული ფილმი. უფრო მეტიც, ჯონ ჰიუსტონის არაპროფესიონალიზმის შესახებ ცნობებმა ფილმის გადაღების დროს მისი გამოშვება დაჩრდილა. „The Misfits“ იმ დროს კრიტიკოსებმა დააფასეს, და კინომეცნიერები დღემდე აფასებენ როგორც სცენარის, ასევე მსახიობობის ხარისხს. თუმცა, მას სათანადო კულტურიც კი არ მოუპოვებია, მიუხედავად იმისა, რომ ის ასეთი პროგრესული, თამამი და აქტუალურია დღევანდელი სტანდარტებითაც კი.