„Undertone“: საშინელებათა ფილმი, რომელიც დიდხანს დარჩება თქვენს გონებაში

ყოველთვის, როდესაც საშინელებათა ფილმს ვუყურებ, მისი ეფექტურობის შემოწმება, როგორც წესი, ტიტრების დასრულებიდან დიდი ხნის შემდეგ ხდება. ფილმმა შესაძლოა შემაშინოს ან გამაღიზიანოს მისი ყურებისას, მაგრამ რა გავლენას ახდენს ის ჩემზე, როდესაც ღამით დაძინებას ვცდილობ, ან როდესაც ბნელ ოთახში შევდივარ? კარგი საშინელებათა ფილმი მომენტალურად შეგძრავთ, მაგრამ შესანიშნავი საშინელებათა ფილმი თქვენთან რჩება, თქვენს ტვინში იბუდებს და ღამის უცნაური ხმაურის შიშს გინერგავთ. ასეთი ფილმები იშვიათია, მაგრამ ერთ-ერთი მათგანია იენ ტუასონის შემზარავი, არაკომფორტული და ჭეშმარიტად საშინელი „Undertone“ – ფილმი, რომელიც გიბიძგებთ, რომ მისი დასრულებიდან დიდი ხნის შემდეგაც კი შიშისგან არ გათავისუფლდეთ. „Undertone“ მოგვითხრობს ევის (ნინა კირი) შესახებ, რომელიც სახლში დაბრუნდა მომაკვდავი დედის (მიშელ დუკე) მოსავლელად. ღამით, ევის პარანორმალური მოვლენების პოდკასტი მიჰყავს ჯასტინთან (კრის ჰოლდენ-რიდი) ერთად, სადაც ჯასტინი მათ მიერ განხილული უცნაური ამბების სჯერა, ხოლო ევის უფრო სკეპტიკური დამოკიდებულება აქვს. ჯასტინი იღებს ელ. ფოსტას ათი აუდიო ჩანაწერით, რომელიც მოგვითხრობს წყვილზე, მაიკსა და აბიზე (ჯეფ იანგი და სარა ბოდინი), რომლებიც საკუთარ პარანორმალურ გამოცდილებას განიცდიან. როდესაც ისინი რამდენიმე პოდკასტის ეპიზოდში ამ ჩანაწერებს გადიან, ევის სახლში უცნაური ამბები იწყება, რასაც ის ვერ ხსნის. „Undertone“-ის დაწყებისთანავე ხვდები, რომ კარგ ხელში ხარ, რადგან რეჟისორი იენ ტუასონი თითოეულ კადრს ზედმიწევნით აწყობს და ამ ისტორიას ვიზუალურად და აუდიალურად ოსტატურად ქმნის. ევის პოდკასტს დილის 3:00 საათზე იწერს, ამიტომ სახლი, მოსალოდნელია, ჩრდილებითა და სიცარიელით არის სავსე, და ტუასონი შესანიშნავად იყენებს ყოველი მომენტის კადრს. მაგალითად, კადრი შეიძლება ორ ნაწილად გაიყოს: მარჯვენა მხარეს ნაჩვენებია ევის ერთ ოთახში, განათებული მისი კომპიუტერის ეკრანით, მარცხენა მხარეს კი ცარიელი, ბნელი ოთახი. მიუხედავად იმისა, რომ მოქმედება ეკრანის მარჯვენა მხარეს ხდება, ჩვენ ინსტინქტურად გვიზიდავს ის, რასაც მარცხენა მხარეს ვერ ვხედავთ. „Undertone“ შესანიშნავად იყენებს ყურადღების გადატანას, თქვენს ყურადღებას ერთი მიმართულებით მიმართავს, მეორე მხრიდან კი გაშინებთ, ან უბრალოდ გაშინებთ, რომ რაღაც არსებობს მაშინ, როდესაც სინამდვილეში არაფერია. მიუხედავად იმისა, რომ „Undertone“ მთლიანად ერთ სახლში ხდება, სადაც ერთი ქალი და მისი სარეცელზე მიჯაჭვული დედა ცხოვრობენ, ტუასონი ამ ისტორიას კლაუსტროფობიულს ხდის კადრების აგების მანერით. ის, როგორც წესი, კამერას მჭიდროდ უმიზნებს ევის, იქამდე, რომ არ გსურს ნახო, რა ხდება მის გარშემო. ნელი კამერის მოძრაობა, ან ოთახები, რომლებსაც ის კადრის კიდეებზე ტოვებს, ამ ერთი ლოკაციის შიშის გასაძლიერებლად საშინელი გზებია. მიუხედავად იმისა, რომ კამერაზე უამრავი შემზარავი რამ ხდება, „Undertone“ ყოველთვის გაშინებთ იმის გამო, რასაც ვერ ხედავთ, მაგრამ შესაძლოა ბნელ კუთხეში იმალებოდეს. მაგრამ „Undertone“-ის ნამდვილი ძალა მის აბსოლუტურად წარმოუდგენელ ხმოვან დიზაინშია. ტუასონი, რომელმაც სცენარიც დაწერა, ამ ისტორიას ევის თვალებით (და ყურებით) გვიყვება ისე, რომ მთლიანად გვხიბლავს და გვატყვევებს. მხოლოდ საათის წიკწიკი ან კიბეების ჭრაჭუნი ძლიერია, მაგრამ როგორც კი ევის ხმაურის დამხშობ ყურსასმენებს იკეთებს, სიჩუმე ყრუ ხდება. ეს ასევე საშუალებას გვაძლევს, კონცენტრირება მოვახდინოთ ჯასტინის მიერ გაშვებულ აუდიო კლიპებზე და, ევის მსგავსად, ვეცადოთ ამოვიცნოთ საიდუმლო, თუ რა ხდება სინამდვილეში. „Undertone“ წარმოუდგენლად კარგად ისმის კინოთეატრში, სადაც ძნელია გაარკვიო, ხმები აუდიტორიიდან მოდის თუ თავად ფილმიდან – განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც სიტუაცია უმართავი ხდება. მაგრამ ძნელი წარმოსადგენია, რამდენად გამაღიზიანებელი იქნება „Undertone“ მარტო, ყურსასმენებით ყურებისას. ბოლო წლებში ოსკარის აკადემიამ დაამტკიცა, რომ ის უფრო მეტად არის მზად, დააჯილდოოს საშინელებათა ფილმები, ვიდრე ოდესმე, და ამის გათვალისწინებით, „Undertone“ უდავოდ უნდა იყოს 2027 წლის ოსკარებზე საუკეთესო ხმის ჯილდოს განსახილველთა შორის. „Undertone“ ასევე დგას ან ეცემა ნინა კირის, როგორც ევის, შესრულებაზე, რადგან, დედის საწოლში წოლის გარდა, ის ერთადერთი პერსონაჟია, რომელსაც ფილმში ვხედავთ. ისევ და ისევ, რადგან ამ ისტორიას მისი თვალებით ვხედავთ, კირი ნამდვილად გვანებივრებს იმით, რომ ფილმის განმავლობაში ყოველ უჩვეულო ხმასა და მოულოდნელ ცვლილებას ვგრძნობთ. ეს არის დამაჯერებელი შესრულება, რომელიც არასოდეს ეყრდნობა იმას, რომ აუდიტორიასა და საკუთარ თავს აუხსნას, რა ხდება, მაგრამ ჩვენ ყველაფრის გაგება შეგვიძლია მხოლოდ იმის მიხედვით, თუ როგორ რეაგირებს ის მომენტში. ჩვენ ევისთან ერთად ვართ, რადგან ყველაფერი იწყებს გაუარესებას, და ის გვაგრძნობინებს უმწეობას, შიშს და გაურკვევლობას, რაც ფილმის განმავლობაში ხდება. „Undertone“-ს აქვს რამდენიმე შესრულება, რომელიც არც ისე განუყოფლად გამოიყურება, თუმცა ამ ისტორიაში უზარმაზარი ძალა აქვს. მიშელ დუკე, როგორც ევის დედა, არა მხოლოდ გადმოსცემს ტკივილს, როდესაც უყურებთ საყვარელი ადამიანის თანდათანობით განშორებას და იმ სირთულეებს, რასაც ეს უქმნის მათ, ვისაც მათი მოვლა უწევს, არამედ ეს არის ასევე შემზარავი შესრულება, რომელიც ძირითადად საწოლში წოლაზე და, შესაძლოა, მცირე, მოულოდნელ მოძრაობაზეა დამოკიდებული. შესაძლოა არ ჩანდეს, რომ ეს ბევრს ნიშნავს, მაგრამ დუკეს როლი დიდ გავლენას ახდენს.